Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Un estudo alerta da falta de accesibilidade no ámbito rural

A tranquilidade e o forte apoio social compensan esta carencia
Por mediatrader 19 de Febreiro de 2007

A accesibilidade deixa moito que desexar no ámbito rural, onde hai tamén importantes déficits sociosanitarios: no 25% das localidades non hai centro de saúde, e o 73% nunca recibiu a visita dun traballador social. Pero a tranquilidade e o forte apoio social fan máis “tolerables” eses graves déficits, ata o punto de que o 66% non desexa cambiar de lugar de residencia.

Así se reflicte no informe as “Necesidades no medio rural das persoas con gran discapacidade e as súas familias”, realizado pola Plataforma Representativa Estatal de Discapacitados Físicos (Predif) e Obra Social Caixa Madrid.

O 33% dos enquisados sinala que no ámbito educativo hai servizos “pouco ou nada” accesibles

Este traballo analiza a percepción e requirimentos do colectivo de discapacitados a través de 769 persoas enquisadas en nove comunidades (Andalucía, Asturias, Baleares, Castela e León, Castela-A Mancha, Cataluña, Comunidade Valenciana, Madrid e Murcia), das que 408 presentan unha gran discapacidade física (máis da metade usan cadeira de rodas) e 361 son familiares. O 45% vive en pobos rurais de menos de 2.000 habitantes e o 55% en localidades semirrurales de menos de 10.000.

Pobos inaccesibles

As dificultades deses “pobos inaccesibles” obrigan a unha dedicación plena: os coidadores dos discapacitados (habitualmente a parella ou a nai e as 83% mulleres) dedícanlles 20 horas ao día, e o 47% nin se expón traballar noutra cousa que non sexa esa atención. A súa visión do mundo rural en relación coa discapacidade é moi crítica, e un 30% non dubida en falar de desvantaxes “por vivir” alí.

En canto á atención sanitaria, a discapacidade obriga a case o 30% a desprazarse unha vez por semana a un centro de rehabilitación, situado en media a 23 quilómetros do lugar de residencia; nese caso, bótase en falta unha axuda económica.

Tamén no ámbito educativo hai un 33% que sinala servizos “pouco ou nada” accesibles. As queixas pola mala accesibilidade chegan tamén ao ámbito próximo da veciñanza e a contorna (45%) e ao tecnolóxico dos equipos de comunicación (64%).

Información turística

Doutra banda, Predif esixe ao sector turístico rigor e veracidade na información que ofrece sobre o nivel de accesibilidade que teñen os seus establecementos para as persoas con discapacidade. A directora técnica da plataforma, Pilar Soret, afirma que “xunto coa falta de accesibilidade dos establecementos turísticos, o problema é a falta de veracidade na información que se dá por parte do propio sector”.

A causa é, segundo Soret, que “as persoas que ofrecen esa información descoñecen do que están a falar”, aínda que recoñece que ultimamente a tendencia está a cambiar.

Predif é unha entidade sen ánimo de lucro, de ámbito estatal, que representa e realiza programas para corenta mil discapacitados físicos gravemente afectados. Conta cunha experiencia, a través das súas federacións membros, de máis de 20 anos.