Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Solidaridad > Dereitos humanos

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Vivir na rúa

Unhas 30.000 persoas en España carecen dun fogar onde vivir, e o número de mulleres e mozas nesta situación é cada vez maior

Non é fácil contabilizalas, pero as asociacións que traballan coas persoas sen fogar afirman que en España existen unhas 30.000 nesta situación e preto de tres millóns en Europa. As razóns polas que chegaron á rúa son variadas e inclúen desde a perda da parella ou o emprego, até as deficiencias do sistema de protección social paira atender as súas necesidades e a autopercepción de fracaso. Quen vive na rúa sente que o resto da sociedade cúlpalle desta situación, que molesta, e elude reivindicar os seus dereitos. Na súa maioría (82,7%) trátase de homes menores de 45 anos, que convivían antes nunha familia e carecen dun emprego. Con todo, a ONG advirten que cada vez hai máis mulleres e mozas que ven obrigados a vivir na rúa. A falta de emprego estable e de calidade, unido á carestía da vivenda, son o caldo de cultivo desta situación.

Por que se chega a esa situación?

/imgs/2006/09/sintecho1d.jpg

A Federación Europea de Asociacións Nacionais que Traballan cos Sen Fogar (Feantsa) cualifica a este grupo como “persoas que non poden acceder ou conservar un aloxamento adecuado, adaptado á súa situación persoal, permanente e que proporcione un marco estable de convivencia, xa sexa por razóns económicas ou outras barreiras sociais, ou ben porque presentan dificultades persoais por ter una vida autónoma”. Una definición que se adapta a unhas 30.000 persoas en toda España, ás que se unen outras 273.000 que habitan en infravivendas. En total, Feantsa distingue entre trece situacións diferentes de exclusión residencial, agrupadas en catro grandes bloques: persoas sen teito, persoas sen vivenda, persoas que residen en vivendas inseguras (sen título legal) e persoas que habitan.

Respecto dos dous primeiros grupos, Cáritas considera que una ‘persoa sen teito’ é a que vive nun espazo público (sen domicilio) ou pasa a noite nun albergue, forzada a pasar o resto do día nun espazo público, mentres que por ‘persoas sen vivenda’ describe ás que residen en centros de servizo ou refuxios, como hostais que admiten diferentes modelos de estancia, en refuxios paira mulleres ou en aloxamentos temporais reservados aos inmigrantes e aos demandantes de asilo. “Cando nos referimos ás persoas sen fogar, referímonos ás persoas que viven nas rúas ou dependendo de organizacións en canto á vivenda e que teñen, ademais, outras carencias. Aquelas paira as que vivir na rúa é una consecuencia, non o único problema”, precisa Ramón Noró, desde Arrels Fundació, entidade que forma parte de Feantsa.

Segundo explica, todas as persoas somos una especie de tea de araña con moitos fíos. Eses fíos son as nosas relacións afectivas, o traballo, a saúde, a formación, etcétera, e o que ocorre no caso das persoas sen fogar é que estes fíos se foron rompendo paulatinamente e sen dar tempo a recuperalos. “Como consecuencia de todo isto, produciuse o desarraigamento e a desconfianza no sistema social, aínda deficitario en procesos de mellora ou inclusión social”.“Produciuse o desarraigamento e a desconfianza no sistema social, aínda deficitario en procesos de mellora ou inclusión social” As persoas sen fogar experimentan máis acontecementos negativos e máis concentrados. Paira o responsable do programa ‘Acodes sen teito’ de Cáritas Española, Sergio Barciela, uno dos principais problemas deste colectivo é a dificultade paira contabilizar a quen viven na rúa e ter control sobre elas, posto que “moitas non queren figurar nin en datos nin en cifras e tampouco existe un concepto uniforme, tanto por parte da Administración pública como do resto de asociacións de carácter social”.

O fenómeno é complexo. A ONG advirten da existencia de persoas que non dispoñen de ningún tipo de teito e doutras que o teñen, pero de maneira temporal. Tamén recoñecen que una vivenda non é só un espazo físico no que pasar a noite, senón un espazo que “posibilita e propicia as relacións persoais humanas, mentres que a súa ausencia dificúltaas”. “Por iso, a persoa sen teito, dalgunha maneira sente que a sociedade a exclúe, marxínaa e a culpa desa situación”, subliña Barciela, quen lembra que este colectivo non esixe os seus dereitos como tal e está tan ‘deteriorado’ pola situación na que se ve obrigado a vivir, que moitas veces sente que molesta, que perturba e que non ten oco na sociedade.

Paxinación dentro deste contido

  •  Non hai ningunha páxina anterior
  • Estás na páxina: [Pág. 1 de 3]
  • Ir á páxina seguinte: Principais causas »

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións