Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Solidaridad > Proxectos e campañas

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Voluntariado en residencias, a importancia de acompañar á maiores

Algunhas persoas maiores senten soas e illadas nas residencias, por iso o voluntariado proporciónalles unha compañía de valor incalculable

img_mayores1

Sentirse soas a pesar de que están rodeadas de xente. Esta é a situación dalgunhas persoas maiores aloxadas en residencias. E é que non todas teñen familiares que lles visiten ou que o fagan coa frecuencia desexable. Por iso Amigos dos Maiores desenvolve desde hai varios anos un programa de acompañamento en residencias. A súa ampliación é difícil porque hai que contar cos recursos e os voluntarios necesarios. O obxectivo deste artigo é explicar en que consiste para animar a máis persoas a apoialo e unirse a el. Se en algo coinciden os voluntarios é en que sempre reciben moito máis do que dan.

Img mayores1 art
Imaxe: Fundación Amigos dos Maiores

Así se vive a soidade nunha residencia

A soidade é unha das principais preocupacións das persoas maiores, polo menos, dunha parte delas. Por iso, desde hai 11 anos, Amigos dos Maiores xestiona un programa de voluntariado a través do cal se lles fai compañía no fogar. Pero este non é o único espazo no que as persoas maiores senten soas. Nas residencias, onde en aparencia comparten espazo con numerosos compañeiros, os maiores tamén senten sós.

“Sobre todo ao comezo da vida na residencia, poden aparecer con moita frecuencia sentimentos de soidade”

Non é só nas casas onde unha persoa pode sentirse soa e illada. Nas residencias tamén é unha realidade, independentemente da cantidade de profesionais que estean pendentes e de que teñan ou non familiares que lles visiten”, subliña a responsable do programa de voluntariado en residencias de Amigos dos Maiores, Flor Martínez. “Sobre todo ao comezo da vida na residencia, co paso do fogar a unha institución, prodúcese unha ruptura coa contorna da persoa maior e poden aparecer con moita frecuencia sentimentos de soidade”, engade.

Amigos dos Maiores traballa desde fai sete na Residencia de Maiores de Goya, en Madrid, e este ano ampliará o programa a dúas residencias de Cantoblanco e na residencia de maiores San Fernando de Henares. Para a primeira xa comezou a buscar voluntarios. Pero necesitará máis, posto que quere despregar esta atención polo menos a outra decena de centros.

Beneficios de acompañar ás persoas maiores

Img mayores3 art
Imaxe: Amigos dos Maiores

Cada vez máis persoas maiores viven en residencias . Por iso preocupan as circunstancias nas que se atopan e por iso é polo que Amigos dos Maiores fixese este ano “unha forte aposta polo acompañamento en residencias de maiores, pretendendo chegar a máis de 150 persoas que viven nestes centros”. Non é sinxelo. Estes programas son posibles grazas á colaboración de Amigos dos Maiores e os equipos das residencias, o que esixe unha coordinación e boa disposición por ambas as partes.

O obxectivo deste proxecto é reconstruír as redes sociais dos maiores que viven nas residencias e mellorar o seu estado anímico. “Ademais, queremos abarcar de forma integral tres ámbitos da persoa maior: o individual, o grupal e o comunitario”, precisa Flor Martínez. Igual que no programa de acompañamento no domicilio, a persoa voluntaria visita á persoa maior que se lle asigne -sempre a mesma- un día á semana durante un par de horas, un tempo moi apreciado por quen se benefician del.

Img mayores2 art
Imaxe: Amigos dos Maiores

Estas citas estrutúranse en grupos de acompañamento de entre tres e catro voluntarios que visitan a entre seis e oito persoas maiores. A idea é que os grupos sexan reducidos para promover que as relacións sexan o máis próximas posible. “Máis aló das actividades que se realicen no marco do acompañamento colectivo, o noso obxectivo principal é mellorar a interrelación entre os propios residentes, a relación destes con persoas de fóra do centro e que as persoas que viven na residencia melloren á súa vez a súa relación coa contorna”, agrega Flor Martínez.

Respecto ao persoal que traballa nos centros, Martínez asegura que unha das demandas máis frecuentes dos profesionais é dar aos maiores a posibilidade de saír do recinto a pasear para que, acompañados das persoas voluntarias, “déalles o aire, o sol, e sigan en contacto co que lles rodea”. Isto permitiría de maneira paralela tecer redes coa contorna da residencia, “indo tomar algo a unha cafetaría do barrio ou achegándonos a un parque”, indica Flor Martínez.

Pero ademais de atender ás persoas maiores, non se pode esquecer o papel das familias. Para Martínez, leste é “un ámbito fundamental na vida das persoas maiores”. Por iso, desde que se comeza a actividade de acompañamento, a residencia informa as familias desta acción na que participan os seus parentes e convídalles a coñecer aos voluntarios. Con este fin, están previstos días de portas abertas para que voluntarios e familiares coñézanse. Así se pretende entrelazar as redes das persoas maiores “para que sentan máis acompañadas, queridas e apoiadas”, que é o fin último deste programa.

As persoas maiores necesitan agarimo

Lorenzo forma parte do programa de acompañamento na Residencia de Goya. Alí recibe cada semana a visita de Karem, con quen comparte conversación e risas. Valora moito o agarimo e a compañía que ela lle dá xa que, asegura, “a indiferenza é o peor que hai para unha persoa maior”. Ten 82 anos e moitas historias que contar, pero ata agora non sempre puido compartilas como quería.

Casado con María, non puideron ter fillos, a pesar de que o tentaron. “Un día María comezou a perder os seus recordos. O médico díxolle que tiña a enfermidade de Alzheimer. ‘Tete, perdóame porque vouche a facer moito sufrir’, díxome. Empecei a mirar unha residencia para irnos os dous, onde a coidasen e eu puidese estar con ela”, rememora. Pero María faleceu antes do traslado, con 68 anos. Lorenzo mudouse só á Residencia de Goya. A outra opción, quedar só no piso que compartira con María, “era dura”.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións