Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Solidaridad > Proxectos e campañas

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Xefes de misión dunha ONG

Deben ser persoas flexibles, con gran capacidade de adaptación e organización paira garantir o éxito dun proxecto

Img jefe mision Imaxe: ACH

Nas súas mans confíase o éxito dunha misión. Os coordinadores e coordinadoras en terreo son una peza crave en calquera organización humanitaria. Exercen o papel de directores de empresa, pero nin os seus traxes nin gravatas delátanlles. O seu estilo é informal, pero con principios sólidos que defenden a cooperación. Non pode ser doutra maneira. “Gústanos pensar que a persoa que ocupa o posto de xefe de misión comprométese plenamente”, afirman desde Acción contra a fame (ACH).

Img jefe mision articuloImaxe: ACH

Persoas flexibles, con facilidade de adaptación e boa capacidade de planificación e organización. Estas son as principais calidades dos xefes de misión dunha organización non gobernamental (ONG), pero non as únicas. Eles e elas (é una das profesións máis paritarias) son os coordinadores en terreo, a quen se esixe un compromiso a longo prazo, duns dous anos, paira garantir a súa permanencia no lugar de destino e o éxito do proxecto.

Son os máximos representantes dunha organización no país de destino

A responsable de xestión de Recursos Humanos de Acción contra a fame, Gemma Boada, lembra que estes profesionais son os máximos responsables da organización no país de destino. A súa posición leva establecer contacto coas autoridades, fontes de financiamento, organismos e entes públicos e privados. Son os interlocutores directos da ONG paira a que traballan. “En calquera asunto de calquera tipo”, precisa Boada.

Ademais deste labor de representación, os xefes de misión avalían as necesidades de cada programa, determinan que medios son necesarios e a que poboación destínanse. Aseguran o cumprimento dos orzamentos, prevén as necesidades futuras e coordinan o traballo dos diferentes departamentos. Encárganse da organización, coordinación e xestión do equipo expatriado e nacional. Poden ter ao seu cargo entre 40 e 200 persoas. “Atenden tanto as cuestións puramente profesionais, como as persoais”, subliña Boada. Outra das súas tarefas é a de garantir a seguridade do persoal expatriado. Deben facer un seguimento do contexto no que se traballa, os niveis de risco e as políticas de seguridade que convén aplicar. “Mesmo toman a decisión de evacuar una misión, saír dun determinado país ou pechar una zona. Todo pasa polas súas mans”, recoñece Gemma Boada.

Dispoñibilidade e compromiso

Os xefes de misión non están sós. Contan co apoio do resto de coordinares de área (loxística, contabilidade…) que traballan en terreo e do persoal da sede, con base no país de orixe. Con todo, deben ter unhas calidades e competencias individuais. Capacidade de traballo en equipo, planificación, organización, motivación, flexibilidade e adaptación, “isto é algo que se esixe, practicamente, a calquera perfil expatriado”, detalla a responsable de Recursos Humanos de ACH. Aos coordinadores en concreto pídeselles, ademais, capacidade de análise e solución de problemas, xestión da tensión, bo nivel de autonomía, capacidade de comunicación e liderado.

As misións esixen, polo menos, a estancia por un período de dous anos no lugar de destino

En canto á experiencia profesional, a maioría da ONG esixen uns dous anos de experiencia mínima. Tamén os idiomas son importantes. É conveniente falar fluidamente dúas linguas estranxeiras. Polo menos inglés. O francés e o portugués son tamén moi útiles. Pero hai un requisito aínda máis importante: o compromiso. Cando se acepta o posto de xefe de misión, faise a longo prazo. As misións esixen, polo menos, a estancia por un período de dous anos no lugar de destino.

En definitiva, un xefe de misión ha de ser una persoa formada, posto que o grao de compromiso e responsabilidade que adquire así o esixe. “Esta posición require ampla experiencia, talento e capacidades especiais de organización e xestión de persoal, aptitude paira a xestión financeira e diplomacia”, resumo en Médicos Sen Fronteiras. De aí a dificultade na selección de persoal. Cando se pon en marcha un proceso destas características, o habitual é que as organizacións opten pola promoción entre os seus propios empregados. No entanto, se os candidatos e candidatas non cumpren o perfil requirido, é preciso realizar una convocatoria aberta a outras persoas.

Viaxar en familia

Segundo datos de ACH, a 31 de marzo deste ano, dos 18 xefes de misión con que conta na actualidade, 7 son mulleres (39%). Delas, cinco teñen fillos, cos que se desprazaron até o seu destino. É o habitual. A carreira humanitaria evoluciona, consolídase, a medida que o fai a vida familiar. Por iso, cando una persoa ocupa un posto de xefe de misión permíteselle viaxar acompañada. Una das vantaxes que favorece o acompañamento é o feito de establecer a base na capital do país de destino, posto que se garante o acceso a servizos básicos como a sanidade ou a educación. Permitir o traslado en familia facilita a dispoñibilidade das persoas, que contan así cun apoio importante e fundamental.

Outros incentivos

Ademais da vantaxe de viaxar en familia, as organizacións humanitarias adoitan ofrecer una serie de incentivos económicos, conscientes das particularidades deste posto. En concreto, todos os membros da familia adoitan ter cubertos os mesmos gastos que os expatriados: viaxes, aloxamento, manutención, seguro de vida e invalidez, atención sanitaria e repatriación.

A organización afronta os gastos de toda a familia e autoriza un período de descanso dunha semana paira “desconectar” da misión

Ademais, os expatriados poden aproveitarse de períodos de descanso ou “breaks” que adoitan durar una semana. Estes períodos non se contabilizan como vacacións, senón que os concede voluntariamente a ONG paira “desconectar” do proxecto e a misión na que se traballa. A frecuencia dos descansos está determinada polo propio contexto e o seu nivel de tensión, polo que se poden realizar cada tres, catro ou seis meses, segundo a misión. “Por iso, non adoitamos autorizar que se aproveite o break para visitar outros proxectos da organización, senón que lles pagamos un billete de ida e volta a un lugar fose do país no que se traballa”, puntualiza Gemma Boada.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións