Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Novas tecnoloxías

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

A Lei de Internet permitirá que “autoridades competentes” poidan pechar páxinas web

Os internautas denuncian que a normativa segue deixando en mans de terceiros o bloqueo de contidos

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Venres, 28deSetembrode2007

O pasado mércores presentáronse catro emendas transaccionais ao Proxecto de Lei de Medidas de Impulso á Sociedade da Información (LISI) por parte do Grupo Socialista no Congreso. Unha delas establece que só os xuíces terán a potestade de restrinxir os contidos dunha páxina web cando choquen coa liberdade de expresión ou información.

As asociacións de internautas ven nesta condición (“cando choquen coa liberdade de expresión ou información”) un “matiz perigoso”, xa que non elimina por completo a anterior ambigüidade da norma e segue tendo en conta a posibilidade de que, en determinados supostos, sexan “órganos competentes” quen restrinxan os contidos (ou mesmo pechen) sitios de Internet.

Hai dous aspectos nos que case todos os grupos parlamentarios están de acordo: declarar o acceso a Internet por banda ancha como servizo universal e manifestarse en contra de que as autoridades administrativas poidan pechar páxinas web sen unha orde xudicial.

Que decida o xuíz

O polémico artigo 17 bis foi retirado polo Ministerio de Industria tras o veto do pasado mes de abril por parte do Consello Asesor das Telecomunicacións e a Sociedade da Información (CATSI). Este artigo facultaba ás entidades de xestión dos dereitos de autor, como a SGAE, a pechar ou bloquear páxinas web sen necesidade dunha orde xudicial. Esta cuestión quedou “solucionada”, segundo Víctor Domingo, presidente da Asociación de Internautas (AI).

Pero a normativa permitiría, en determinadas condicións, que “autoridades competentes” sen especificar puidesen bloquear contidos ou mesmo pechar sitios. “Tanto os internautas como o resto dos grupos parlamentarios queremos que sexa un xuíz quen decida, en todos os casos. Pero no seu artigo 8, a lei segue deixando en mans de terceiros o bloqueo de contidos en determinadas páxinas web”, precisa Domingo.

Os maxistrados soamente poderán actuar “para defender a liberdade de expresión”

Así, un “órgano competente”, por exemplo o Ministerio de Sanidade, podería pechar unha páxina porque vende medicamentos; ou un banco, se quere evitar o “phishing”, podería bloquear páxinas sen intervención xudicial. “Nós -recalca Domingo- queremos que quede moi claro que sempre, en todos os casos, sexa un xuíz quen teña a última palabra”.

Servizo “universal”

En canto á implantación do acceso a Internet por banda ancha como servizo universal, a emenda transaccional presentada polo Grupo Socialista segue sen explicar os mecanismos a través dos que se podería financiar ese servizo. O texto da emenda recolle literalmente o contido do artigo 22.1 da Lei Xeral de Telecomunicacións (LGT), que establece o dereito de todo usuario a obter unha conexión á rede telefónica pública, pero cambia o último parágrafo, substituíndo o concepto de que dita conexión deberá “permitir comunicacións de fax e datos a velocidade suficiente para acceder de forma funcional a Internet”, pola de permitir “comunicacións de fax e datos en banda ancha, nos termos e calidades definidos pola normativa comunitaria para o servizo universal”.

E ese é, precisamente, o problema, xa que a normativa comunitaria para o servizo universal á que se refire a emenda non di nada sobre a banda ancha á hora de definir os termos e calidades nos que debe prestarse o servizo. É máis, o artigo 4.2 da Directiva 2002/22/CE do Parlamento Europeo e do Consello, de 7 de marzo de 2002, limítase a dicir que a conexión a deberá efectuarse a velocidades “suficientes para acceder de forma funcional a Internet”, e na súa Considerando 8 di expresamente que “esta esixencia se limita a unha única conexión á rede de banda estreita” o que, na práctica, só garante o servizo a unha velocidade de transmisión de datos de 56 kbit/s, a que permite un modem convencional.

Nin sequera está prevista, nunha próxima revisión desta directiva comunitaria, a inclusión da banda ancha a este servizo. Ao contrario, unha comunicación da Comisión, de abril de 2006, sobre revisión do alcance do servizo universal, afirma textualmente que “non se cumpren as condicións necesarias para incluír os servizos de banda ancha na aplicación do servizo universal”.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións