Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Así utilizan as empresas os datos persoais que deixas en Internet

Todo o que fas na Rede, desde as páxinas que visitas ata as mensaxes privadas que envías, deixa unha pegada que as empresas utilizan para facer negocio de múltiples maneiras
Por Nacho Meneses 5 de Maio de 2019

A terceira vez que miras en Internet unha habitación de hotel coa intención de facer unha reserva, esta subiu de prezo. Se falas coa túa nai dun produto por WhatsApp , ves anuncios relacionados en Google. Están as mensaxes realmente encriptadas? O que dicimos, con quen o falamos e como o falamos constrúe un perfil persoal que circula veloz polas mans anónimas do mundo dixital. E case sempre coa intención de facer negocio, como vemos a continuación.

Img datos personales empresas

Onde estás, que música escoitas, os arquivos que descargas ou que din as mensaxes que intercambias -e con quen-. Moitos internautas descartarían de plano outorgar permisos para que alguén teña acceso a esta información persoal, pero en realidade é moi probable que xa o estean facendo. Así o afirma un recente estudo coordinado por dous académicos españois, Juan Tapiador,da Universidade Carlos III, e Narseo Vallina-Rodríguez, de ICSI (Universidade de Berkeley, Estados Unidos), que analiza as aplicacións preinstaladas en máis de 1.700 teléfonos Android de todo o mundo (máis do 80 % do mercado).

Sucede continuamente. O retargeting (dirixirse ausuarios que antes interactuaron cunha determinadamarca) e as técnicas de venda por Internet son cada vez máissofisticadas, invasivas e opacas. Solicitan datos de nosasnavegacións e ata do contido de mensaxes e correoselectrónicos. Onde está o límite ético e legal? Fabricantes,operadoras, programadores e grandes comercios, entreoutros, teñen acceso aos datos dos internautas e resultacase imposible discriminar canto compartimos ao navegar.Poida que as aplicacións de Google Play pídannos permisosde acceso, pero non é o caso das que veñen xa instaladasxunto ao sistema operativo. E a armazón de permisosvai complicándose ao actualizarse as apps e interactuar entreelas. Programas espía, píxeles de control (imaxes que servenpara monitorar a actividade en Internet), cookies

“Todos temos un valor”

Sen ningunha dúbida, o máis valioso do mundo dixital é o datodos clientes. As empresas dixitais valóranse polo dato,e a loita por el é encarnizada. A información extraída deas nosas navegacións, as descargas, as valoracións quedeixamos e, por suposto, os nosos comentarios nas redessociais. “Todo o que acheguemos da nosa vida dixital (enon dixital, pois a real é xa case unha extensión da primeira)é valioso para o sistema, ata o punto de outorgarnos unhapuntuación como usuarios (scoring). Todos temos un valoreconómico e, dependendo del, poderemos gozar nofuturo duns ou outros servizos. Todo xa non é para todos”,sostén Jesús Hernández, experto en mercadotecnia dixital.

Img escritorioconmoviles

Imaxina que queres solicitar un préstamo para un coche.Na actualidade, a entidade financeira vixía uns indicadoresque teñen que ver coa nosa nómina, o historialcrediticio, o aval que podamos achegar ou o noso saldo medio:todo un perfil que axuda a reducir riscos, pero que nongarante a devolución do diñeiro prestado. Por iso, xa existensistemas que axudan ás entidades a saber máis dosclientes. As nosas navegacións dinlle ao sistema ondeestamos, as fotos que subimos ás redes informan o noso estilo de vida e os comentarios fan o propio coas nosas condutas e intencións.

“Se ao acceder a unha rede social os amigos cos que conversamos non son os máis recomendables (desde un punto de vista financeiro), se as fotos que mostramos non se tomaron nos mellores momentos e a conduta que reflectimos non é a máis acertada, non será de estrañar que non nos dean un préstamo ou que non podamos acceder a certos servizos”, argumenta Hernández, tamén doutor en Economía da Empresa pola Universidade Rei Juan Carlos de Madrid. Os algoritmos de intelixencia artificial xa indican os tipos de palabras que introducimos nos textos, nos audios ou en calquera tipo de comunicación que fagamos. E facémolo todos os días, continuamente, en redes sociais,WhatsApp, comentarios a noticias…

Fronte a este inxente tráfico de datos, o usuario permanece en gran medida ignorante, “a menos que sexa un experto e saiba como intercambian informaciónos sitios web, que é unha cookie, o funcionamento da publicidade en liña… Hai un sistema complexo de intermediarios que inclúen poxas en tempo real para queun determinado banner acabe no teu navegador, segundo os intereses do usuario”, afirma Anxo Cuevas, investigador do departamento de Enxeñaría Telemática da Universidade Carlos III de Madrid.

Hai que ler antes de aceptar

Internet non existiría sen a información que, consciente ou inconscientemente, damos ao sistema para que funcione de modo correcto, pero “tamén é certo que nunca foi concibido comercialmente, nin para que fose seguro nin privado”, engade Hernández. De feito, se o fose, nunca poderiamos beneficiarnos das vantaxesque nos brinda e que na maioría das ocasións esiximos cando nos conectamos a Internet. “En 30 minutos de navegación entregamos os nosos datos amáis de 100 empresas de todo tipo“, puntualiza.

Ao unirnos ás redes sociais, aceptamos uns termos e condicións nos que se especifica que todos os textos son analizados a través de ferramentas de machine learning (intelixencia artificial). Moitas aplicacións para móbiles actúan da mesma maneira para acceder a un determinado servizo, e o Regulamento Xeral de Protección de Datos da Unión Europea obriga a que se informe ao usuario de todas as terceiras partes queestán nunha web e que tipo de información compártese con elas. “Outra cousa é que logo o usuario acepte os termos de uso sen lelos. Ao final, case ninguén o fai por unha cuestión de tempo e de simplicidade”, explica Cuevas.

Retargeting ou presenza recorrente

A estas alturas, xa non sorprende ver como nos soben o prezo dun servizo ou dun billete de avión cando realizamos a procura en repetidas ocasións. Ou que nos oferten un determinado produto que misteriosamente desexabamos e do que só sabía alguén a través unha simple mensaxe de WhatsApp ou un correo electrónico compartido. E as mensaxes publicitarias aparecen tamén en webs que nada teñen que ver, aínda que redes sociais como Facebook ou Instagram ofrecen a posibilidade de notificar un anunciodemasiado recorrente. Este non desaparecerá, pero cambiarano por outro. En teoría, todo está encriptado para que ninguén invada a nosa privacidade, “pero o quenon se garante é que esas apps non entreguen información acerca do noso comportamento de consumo de forma anonimizada. O importante non é comochámasche ou onde vives, senón como che comportas, que dis, que queres, con quen che relacionas e por onde navegas”, comenta Hernández.