Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Así viamos as videocámaras dixitais en 2005

As cámaras de vídeo dixitais xa levan no peto e conseguiron que os recordos dunhas vacacións luzan mellor
Por Víctor Sánchez 25 de Agosto de 2005

Desde que o vídeo domésticoaterrou nos fogares de medio mundo, todo parecía indicar que lle saíuun inimigo irreconciliable ao cine. Os primeiros magnetoscopios, do mesmo xeito que atelevisión, ‘roubaban’ espectadores ás salas de cine. Pero co tempo esa batallanon chegou a maiores; o que parecían mundos paralelos terminaronentendéndose. E todo grazas ao concepto de vídeo dixital, que ofrece a comodidadenecesaria paira o mundo doméstico, pero cunha calidade que se achega moito máisá que ofrece o mundo cinematográfico.

Os tempos analóxicos

Os tempos analóxicos

O concepto decámara doméstica existe desde hai moito tempo. Os primeiros en capturarrecordos en movemento foron os famosos tomavistas, e as cámaras de cineSuper 8. Os custos en material fungible que supuñan ambos os aparellos, querequirían película de celuloide que logo había que revelar, fixeron queningún dos dous conseguise una aceptación demasiado relevante. Si queexistían usuarios ‘enganchados’ a estas máquinas, e eran bastante comúns noslugares de vacacións, pero non foi até os anos 80, cos magnetoscopios (onome real dos vídeos VHS, Beta, 2000…), cando as videocámaras convertéronse nun fenómeno.

No campo doméstico, dous estándares dominaron o mercado dasvideocámaras. Por unha banda, un gran número de fabricantes (como JVC ou Canon), queapostaron desde o principio polas novas videocámaras domésticas, decantáronse polo VHS-C. Este formato consistía en reducir o tamaño dunhacinta VHS normal e corrente; mantíñase o grosor da cinta, pero comprimíanse as bobinas e acurtábase a metraxe para que a cinta ocupase menosespazo. De feito, este formato era perfectamente compatible cosmagnetoscopios VHS domésticos, utilizando un adaptador no que se introducíaa cinta e que recalibraba as bobinas paira adaptalas aos tamaños estándardo VHS convencional.

Algúns fabricantes, como JVC, tentaron crear un estándar máis cómodo pairao usuario, que non era outro que introducir na cámara un magnetoscopio VHSnormal. Como punto positivo, estas cámaras permitían que o usuario gravase namesma cinta que logo ía ver no seu vídeo do salón. En contra, o espazoque requiría o propio magnetoscopio era tan desproporcionado que a cámararesultaba demasiado grande. Estas cámaras quedaron relegadas ao usosemi-profesional, paira a gravación de acontecementos como vodas e comuñóns,vinculadas a negocios que non se podían permitir una cámara profesional, como asBetacam ou as Ou-Matic, de maior calidade.

/imgs/2006/11/vcam_Video8.jpg

Sony, que a miúdo seguiu un camiño diferente ao dos demais, decidiu nonapostar polo VHS. No seu lugar decantouse por cintas de 8 milímetros de grosor(o grosor das cintas VHS é de 12 mm.). Estas cintas, chamadasVídeo-8, conseguiron bastante máis popularidade que as, en moitasocasións, engorrosas VHS-C. Ademais, Sony traballou paira facilitar ainterconexión entre os equipos: para que o usuario almacenase as súas películas noutrascintas, podía conectar a cámara ao vídeo do salón e facer copias coamáxima calidade posible.

Estes formatos quedaron moi pronto obsoletos coa chegada dosprimeiros vestixios de Alta Definición ao campo das videocámaras. Hai queter en conta que a resolución de devanditos formatos roldaba as 200 liñasverticais, o que, do mesmo xeito que o VHS, non aproveitaba a sempre limitadacalidade dos televisores de tubo de entón.

Os tempos analóxicos

Coachegada do formato SuperVHS, tamén apareceu o SVHS-C, que mantiña amesma calidade paira as videocámaras. Sony contraatacou co Hi-8, unformato que, de novo, conseguiu converterse sen demasiados problemas noestándar do mundo das videocámaras.

Ambos os formatos, utilizando técnicas analóxicas de gravación, conseguíanresolucións de até 400 liñas, aínda que paira poder ver o cento por cento dainformación gravada debíase conectar a cámara ao monitor mediante un cable deS-Vídeo. En caso contrario, se se utilizaban os cables de vídeo compostonormais, a resolución do gravado quedaba reducida a unhas 300 liñas, polo que se desaproveitaba notablemente o investimento realizado na nova cámara, ounas propias cintas, que chegaban a custar incluso o dobre que as súasantecesoras.

Achegada do dixital

A finaisdos 90 comezaron a aparecer as cámaras fotográficas dixitais, querapidamente foron desprazando ás analóxicas de toda a vida. Neses anoso computador xa asumira perfectamente as funcións multimedia, o quepermitía, entre outras cousas, que os usuarios puidesen traballar ou almacenar as súasfotografías no PC.

Cando os usuarios comezaron a familiarizarse e traballar coa imaxedixital, os fabricantes aplicaron a mesma regra ás videocámaras domésticas.Realmente, desde facía uns anos, todo o mundo podía traballar con vídeo nuncomputador persoal. O único problema consistía en que, paira iso, era necesarioter un equipo de gama alta cun cartón digitalizadora instalada. Pero esasestes cartóns non ofrecían demasiada calidade (en gran parte porque era necesarioconectar a cámara ao computador mediante un cable de vídeo composto, que perdecalidade polo camiño) e o seu prezo era moi elevado.

Por iso, buscouse a forma de conseguir que a información orixinal, é dicir, a que fora gravada na cinta, fose tamén dixital. Nesemomento tentouse atopar a fórmula máis económica de dar o paso dixital. Atécnica elixida consistiu en utilizar as mesmas cintas magnéticas,practicamente iguais ás que se utilizaron no formato analóxico,pero cambiando radicalmente o mecanismo de gravación.

As cintas analóxicas gravan a película mediante unhas partículas magnéticasque, dependendo da súa posición, definen si hai rexistrado unha cor, una forma ouun son. Co tempo, o uso ou, simplemente, cun golpe que reciba apropia cinta, a posición destas partículas pode variar, polo que aos poucos a información vaise deteriorando até converterse nunha serie de capasborrosas que non deixan ver correctamente a gravación orixinal.

No uso desas mesmas cintas nun sistema dixital, o procedementocambia completamente. Dependendo da colocación das partículas, ainformación varía entre un 0 e un 1, os clásicos elementos dun sistemabinario. Desta forma vaise creando una cadea larguísima de información quepoden interpretar sen o menor problema os equipos dixitais.

Co uso, os golpes e o tempo esas partículas poden variar igualmentea súa posición, pero é máis difícil que cambien finalmente dun 0 a un 1. E, nocaso de que o fagan, perderase un único dato dentro de una enorme cadea.Á parte de todo iso, a información traducida ao idioma binario define moitosmáis campos, dunha forma máis precisa. Así, nunha mesma cinta caben máis datosque, entre outras cousas, ofrecen una maior resolución, máis canles de audio, e demaior calidade.

Por iso, normalmente, as gravacións dixitais, que inclúen máisinformación que as analóxicas, duran menos. Nunha cinta na que caberían 60 ó90 minutos de gravación en Hi-8, caben ao redor de 40 e 60 minutos,respectivamente, nun formato dixital similar.

Os formatos actuais

Os formatos actuais

O primeiroformato de vídeo doméstico dixital que apareceu no mercado foi o MiniDV,xurdido do acordo da maioría dos fabricantes. Esta cinta, máis pequenaque as Hi-8 de Sony (ocupa practicamente a metade), é capaz de ofrecer unacalidade bastante similar á dalgúns formatos semi-profesionais.

Una das características principais deste formato é sen dúbida o tamaño.Grazas a el, sen sacrificar a calidade da imaxe, os fabricantes puideronxogar co tamaño das cámaras. Por unha banda, podemos atopar modelos devideocámaras como a familia XL1 de Canon, que ofrecen prestaciónssemi-profesionais, e outros como a Sony PC1 que, reducindo drasticamente otamaño, son moito máis económicas e cómodas paira os usuarios que buscan nunhavideocámara a forma de gravar os seus recordos dunhas vacacións, e non unarendibilidade profesional.

/imgs/2006/11/vcam_Digital8.jpg

Como noutras ocasións, Sony volveu emprender o seu propio camiño e, aínda queasinaban como co-creadores do estándar MiniDV e fabricaban cámaras con esesistema, tamén lanzaron a Dixital 8. Estas cámaras ofrecíanpracticamente a mesma calidade que as MiniDV, e compartían as característicasmáis importantes. O único cambio radical atopábase na propia cinta, queera exactamente a mesma que Sony utilizara no seu sistema Hi-8. Destaforma, una persoa que comprara na xeración anterior una cámaraanalóxica de Sony, podía utilizar todas as súas cintas na nova Dixital 8, tantopaira visionarlas como paira regrabarlas. Iso si, una cámara Dixital 8 só podíagravar en dixital si utilizábanse cintas Hi-8, sacrificando ao redor dun 30%da súa duración.

O que nun principio parecía una moi boa idea, que faría conseguir a Sonyo seu terceiro triunfo no campo das videocámaras, quedou en pouco tempo nunsegundo lugar, con vistas a desaparecer do mercado nun espazo de tempolimitado. E é que parece que o que o mercado demanda é que as cintas sexancada vez máis pequenas, e iso era o único que non ofrecía, entre as súas vantaxes, aestándar Dixital 8.

/imgs/2006/11/vcam_mini2.jpg

Xusto por este motivo comezaron a comercializarse dous tipos de videocámarasfai uns dous anos. Por unha banda, as MicroMV, con cintas que ocupan ametade que as MiniDV, e por outro as cámaras que directamente gravan a imaxeen cartóns de memoria SD, como as que usan as cámaras fotográficasdixitais.

Os formatos actuais

E todo por conseguirun tamaño da propia cámara que se axuste ás esixencias dosusuarios, no que a comodidade se refire, pero diminuíndo radicalmente acalidade que pode chegar a ofrecer una videocámara dixital. A estas cámaras quitáronselles gran parte dos atributos das súas irmás maiores, quedando comouns tomavistas de nova xeración, que só utilizan aquelas persoas quebuscan gardar recordos dos seus eventos e vacacións, e nunca por persoas quequeiran realizar un traballo máis profesional con elas.

Amellor cámara

Amellor cámara

Existen moitos elementos que fan mellor a unha cámara, case semprerelacionados coa cantidade e calidade das súas CCD, a parte sensible doobxectivo da cámara. Trátase de, digamos, o substituto da películacinematográfica, no que quedan impresas as imaxes que lle chegan aoobxectivo. As cámaras domésticas, de forma habitual, inclúen un único CCD queconverte a información visual en información dixital.

No caso de que se queira comprar una cámara cun único CCD, é precisocoñecer a resolución que, supostamente, permite capturar. Este dato éimportante, porque define a calidade da gravación. Normalmente, os formatosdixitais domésticos, como o MiniDV, utilizan una resolución vertical de 425liñas e a resolución do CCD determina a calidade horizontal. É dicir, asliñas verticais son propias do formato e inalterables, pero a cantidade depuntos que as forman horizontalmente poden variar, e moito, a calidade xeralda imaxe. Por tanto, as cámaras MiniDV de 1 Megapíxel terán maiordefinición que as de 800 Kpíxeles (1 megapíxel son 1.000 kpíxeles).

Hai cámaras dentro da gama doméstica que inclúen tres CCD no seu obxectivo,cada un encargado de dixitalizar un das tres cores primarios en luzemitida: vermello, azul e verde. Con este sistema obtense una maior calidade deimaxe, o obxectivo ten maior luminancia e as cores quedan moito máisrealistas e intensos.

Outro dos atributos a valorar á hora de seleccionar una boavideocámara é o zoom, onde non hai que deixarse levar moito polo máximopermitido co teleobjetivo. Cando se usa o zoom ao máximo, a imaxe adoitaquedar moi plana, mal iluminada e é tremendamente inestable. Tamén resultainteresante probar o gran angular (o zoom ao mínimo) paira comprobar si provocaun efecto barril que deforma a imaxe. É un erro clásico en cámaras de baixacalidade e menor prezo, que sucede por incluír lentes de material sintético noobxectivo, que poden producir desde este erro a calquera tipo deaberracións (distorsiones na imaxe).

Ao analizar o zoom da cámara tamén é importante fixarse só nosdatos ópticos. Una cámara adoita incluír un zoom óptico, o que realiza oobxectivo da cámara, e un (maior) dixital. Este último é o que tira,literalmente, do CCD; por cada aumento do zoom efectúase una ampliaciónficticia no CCD. Desta forma, aos poucos, vaise utilizando menossuperficie do mesmo e, por tanto, aproveita menos píxeles. Ao final, se se usa un zoom dixital á súa máxima potencia, obterase una imaxe sen apenascalidade.

/imgs/2006/11/vcam_future.jpg

Isto non significa que o efecto dun zoom dixital non sexa o correcto pairarealizar una gravación. Simplemente que tanto este como outros moitos efectosdixitais pódense realizar nun proceso de post-produción cun computador.Cando se realiza o efecto durante a gravación, tense que arrastrar con elpaira sempre. Mentres que se se inclúe ao traballar co vídeo nuncomputador é posible volver atrás ou probar con diferentes efectos até acharo desexado.

Algo parecido pasa co estabilizador da imaxe, que desde fai máis dunhadécada serve como reclamo paira vender videocámaras. Esta tecnoloxía, una vezmáis, aproveita o CCD -utiliza menos proporción do mesmo á hora de envorcar ainformación á cinta-, recortando calidade á imaxe. Segundo móvase acámara, fai una media da imaxe total que recibe o CCD e colle a parte queá cámara parécelle correcta. Se se quere obter una maior calidade é máisrecomendable utilizar un trípode, ou ensaiar até conseguir movementos máisfluídos coa man.

En canto á autonomía, hoxe en día practicamente todas as videocámaras queexisten no mercado utilizan baterías de alto rendemento. As Info-Lithiumque adoita entregar Sony ofrecen una autonomía moi elevada, cárganse en moi poucotempo e depuraron notablemente o chamado efecto memoria, que acurta a vidada pila por cargala antes de que se descargou completamente.

Por último, é importante contar cunha entrada de micrófono auxiliar. En moitoscasos, o propio motor da cámara cóase polos altofalantesintegrados, polo que é importante contar coa posibilidade de utilizarfórmulas adicionais. Paira liquidar este problema, tamén se poden evitar ascámaras demasiado pequenas, que son as que teñen peor insonorizada a carcasada cinta.