Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Novas tecnoloxías > Internet e telecomunicacións

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Biometría: a tecnoloxía vixíanos

As técnicas de autentificación biométrica máis estendidas son o recoñecemento da pegada dactilar, facial, de voz, do iris e da firma

O alto custo das tecnoloxías, os baixos niveis de éxito e o risco de violar a privacidade de cada un freou durante anos o crecemento da biometría, a tecnoloxía que utiliza as características biolóxicas únicas paira identificar a persoas con fins de seguridade. Con todo, a tensión en que a ameaza terrorista ha sumido a numerosos países propiciou que a biometría estea a comezar a vivir a súa idade de ouro, até o punto de que dentro de poucos anos será habitual a convivencia con estes sistemas de control mediante o recoñecemento dactilar, facial ou do iris. Onde está o límite? En España a cesión da información, ou a utilización de datos con finalidades distintas daquelas paira as que se obtiveron, leva a intervención da Axencia de Protección de Datos.

Como nos afecta a biometría

Antes de 2001 a biometría ou biométrica, a ciencia que utiliza as características biolóxicas únicas paira identificar a persoas con fins de seguridade, era un sector longamente menosprezado. Con todo, a obsesión pola seguridade dalgúns países, propiciada pola ameaza terrorista, motivou que o interese pola biometría aumente de modo exponencial nos últimos anos. Neste sentido, como apunta Ray Fernández, presidente da Asociación de Internautas Vascos, estamos xa a piques de facer realidade a identificación certeira e ubicua dun individuo: “Onde antes había recoñecemento mediado, a través de documentos de identificación, agora non hai mediación. Por exemplo, na Superbowl de rugby de Estados Unidos (EEUU) todo o mundo é recoñecido por cámaras contra unha base de datos de “malvados””. De feito, os cidadáns xa estamos a ser obxecto destas tecnoloxías biométricas en hoteis, hospitais, ximnasios, inmobiliarias, construtoras, bancos, empresas, residencias, organismos da Administración, as forzas armadas, e en xeral, en todos os lugares que requiren niveis altos de seguridade.

/imgs/2006/11/detector2.jpg

En España, a Lei Orgánica 15/1999 de Protección de Datos de Carácter Persoal advirte de que os datos sometidos ao tratamento automatizado non deben ser excesivos en relación co ámbito e as finalidades lexítimas paira as que se obtiveron. Así, a cesión da información ou a utilización con finalidades distintas daquelas paira as que se obtiveron, leva a intervención da Axencia de Protección de Datos (AGPD). Segundo Carlos Garrido, xefe da área de atención ao cidadán da AGPD, os datos biométricos non conteñen ningún aspecto concreto da personalidade e tan só cando dita información vincúlase á identidade dunha persoa é posible identificala, de modo que devanditos datos non poden considerarse de máis transcendencia que por exemplo un número de uso persoal. Con todo, Ray Fernández considera que a legalidade actual non está á altura: “paira facer tecnoloxía segura, a seguridade tense que meter nas reviravoltas da tecnoloxía. Pero até agora, o poder executivo, sobre todo nalgúns países, demostrou non poder resistir a tentación de meter “portas de atrás” polas que espiar aos cidadáns. O argumento é que así se poderá investigar o delito; pero permite moitos outros usos”.

Outro uso importante que se lle está dando á biometría é como sistema de apoio paira controlar a inmigración. EEUU é de novo o país que máis medios está a pór neste sentido. A Lei de Reforzo e Seguridade das Fronteiras de devandito país esixe a presenza de sistemas biométricos paira inspeccionar aos visitantes. Desde o pasado verán, tómanse as pegadas dixitais e a fotografía de todos os cidadáns que entran procedentes de países exentos de visado. Así mesmo, esperábase paira outubro do ano pasado a introdución de novos pasaportes con datos biométricos, dotados dun chip coa imaxe facial dos seus propietarios. Finalmente e tras a petición de conceder máis tempo á Unión Europea (UE), porque a maioría dos Estados membros non estaban preparados, EEUU decidía ampliar o prazo até outubro deste ano. Pola súa banda, a UE ten tamén previsto paira dentro de 3 anos almacenar no chip dos pasaportes as impresións dixitais. Neste sentido, Alejandro Perales, da Asociación de Usuarios da Comunicación (AUC), asegura que o problema é que non todos os países garanten de igual maneira a privacidade, polo que si os gobernos comezan a intercambiar datos, deberíanse crear uns estándares mínimos de control e de garantía da privacidade a nivel global, ou cando menos entre EEUU e a UE.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións