Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Novas tecnoloxías > Internet e telecomunicacións

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Carlos Sánchez Almeida, avogado especialista en delitos informáticos e seguridade nas novas tecnoloxías

Hai un déficit moi importante en materia de ciberderechos

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 29deMaiode2008

Como bo pioneiro de Internet, Carlos Sánchez Almeida asegura que comezou a exercer a súa carreira profesional, alá polo ano 1987, cun módem na man. Desde entón este avogado barcelonés ha tido una presenza moi relevante nas principais polémicas xurídicas desatadas en España ao redor dos grandes cambios que a Rede trouxo á sociedade. Temas como a definición de pirataría, o “hackerismo”, a liberdade de expresión desde os blogs ou o dereito á copia privada foron causas que defendeu nos tribunais. Ademais, Sánchez Almeida foi membro de FrEE (Fronteiras Electrónicas), organización orientada á defensa dos dereitos civís en Internet, así como colaborador de diversos medios dixitais entre os que acha a revista Kriptópolis e o diario O Mundo. É autor do ensaio República Internet

Está protexida a liberdade de expresión en España?

“A liberdade de expresión dun grupo multimedia internacional debe valer tanto como a do autor dun blog persoal”A liberdade de expresión está protexida constitucionalmente: de acordo co artigo 20 da Constitución, o secuestro de publicacións só o pode ordenar un xuíz. Pero tamén penalmente: os funcionarios que secuestren edicións sen permiso xudicial, ou establezan a censura previa, cometen un delito. Esta liberdade debe ser a mesma paira todos. A liberdade de expresión dun grupo multimedia internacional debe valer tanto como a do autor dun blog persoal. Teoricamente son iguais ante a lei; na práctica tamén deben selo.

Até que punto é culpable o propietario dun sitio web das opinións que se vertan nel?

“Quen albergan nos seus sitios web datos proporcionados por terceiros non teñen una obrigación xeral de supervisar os contidos proporcionados por estas terceiras persoas”

A responsabilidade do propietario dun sitio web ten distintas facetas, en función de si trátase de simples opinións, ou ben de información. Neste último caso, a información ha de ser veraz. Doutra banda, deben terse en conta as limitacións constitucionais á liberdade de expresión previstas nas leis, moi particularmente o dereito á honra, intimidade e propia imaxe, e a protección dos menores.

Cando quen emite a opinión é un terceiro alleo ao dono do blog, e fóra do seu control, como ocorre no caso dos comentarios, a responsabilidade será desta terceira persoa. De conformidade coa Directiva Europea de Comercio Electrónico, os intermediarios de Internet (considerándose como talles a quen albergan datos proporcionados por terceiros) non teñen una obrigación xeral de supervisar os contidos proporcionados por terceiras persoas.

Hai poucas semanas un xuíz desestimou que ofrecer enlaces a partidos de fútbol emitidos desde televisións doutros países fose delito, por moito que en España devanditos partidos emitísense baixo pago. Con todo, pecháronse diversos sitios web, por exemplo TvMix, e detívose a persoas por este motivo hai dous anos. Como se explica isto?

“Afortunadamente hai moitos xuíces paira os que non rexe nin a lei do embude nin a dobre vara de medir”Cando se ten suficiente diñeiro e suficiente poder, pódese crear una televisión que emite vía satélite desde Luxemburgo, prescindindo do marco legal español do momento, como ocorreu en España con determinada plataforma televisiva. En cambio, cando o autor dun web limítase a proporcionar un enlace a canles chinesas que emiten en aberto a través de Internet, caen sobre el as forzas policiais. Afortunadamente hai moitos xuíces paira os que non rexe nin a lei do embude nin a dobre vara de medir e aplican a lei con rigor e honestidade.

Non debería darse una cobertura de presunción nestes casos?

“A ‘industria antipiratería’ dá traballo a decenas de avogados e peritos, que segundo as súas propias cifras manteñen abertos máis de 3.000 procedementos xudiciais”Vou pór un exemplo práctico de como funciona o sistema. Basta consultar a Memoria 2007 da Federación Antipiratería (FAP) [PDF]. Constátase que existe una “industria” paralela á dos creadores de contido: a “industria antipiratería”, que dá traballo a decenas de avogados e peritos, e que segundo as súas propias cifras manteñen abertos máis de 3.000 procedementos xudiciais. Existe un beneficio económico directo e independente da remuneración aos autores polas súas obras. Doutra banda, na citada Memoria 2007 da FAP poden lerse os recoñecementos e medallas outorgados a diversos axentes de policía por parte da industria audiovisual.

Vívese na esfera xudicial una gran presión por parte de certos grupos para que actúen nesta dirección?

A mesma Memoria 2007 á que antes aludía ofrece exemplos de cursos e seminarios a funcionarios da Administración de Xustiza. Con todo, o poder xudicial é o que mellor soubo manterse á marxe das presións dos lobbies, a diferenza do que ocorre cos poderes executivo e lexislativo. Son estes últimos os principais responsables do impulso dunha lexislación represiva, a medida do lobby de mercadores de dereitos de autor.

Adáptase a Lei de Servizos da Sociedade da Información e de Comercio Electrónico (LSSI) á realidade tecnolóxica actual?

“Os funcionarios que secuestren edicións sen permiso xudicial, ou establezan a censura previa, cometen un delito” A LSSI, tanto na súa redacción orixinal do ano 2002 como no texto reformado en 2007, contén un redactado deliberadamente zigzagueante e ambiguo, que pode permitir a extralimitación da autoridade administrativa. Algún funcionario moi celoso das súas atribucións pode entender que si ten facultades paira pechar un establecemento ou retirar un produto no mundo real, tamén pode facelo en Internet, esquecendo que una páxina web, por definición, é una publicación protexida polo dereito á liberdade de información e expresión. E que, en consecuencia, só debería ser pechada por un xuíz, conforme establece o artigo 20 da Constitución.

Serían constitucionais en España leis como as que se están tentando pór en marcha en Francia e Inglaterra paira castigar aos usuarios das redes P2P?

“Como reflexo de toda a sociedade, no caso dos políticos hai una brecha tecnolóxica xeracional”Non. O que pretenden ditas leis é poder desconectar da Rede a quen se descarguen obras protexidas por dereitos de autor, e paira iso, necesariamente débense monitorizar as comunicacións electrónicas, polo que perderían o seu carácter privado e confidencial. É algo imposible en España sen unha previa autorización xudicial, que só se pode outorgar no curso de investigacións por delito. Aquilo que flúe polas nosas conexións ADSL está protexido polo dereito constitucional á inviolabilidad das comunicacións.

Cre que estas leis poderán prosperar nestes países ou son máis ben mercadotecnia política?

Teñen boa parte de mercadotecnia, pero son un perigo real paira as liberdades, sobre todo no caso do Reino Unido, cuxo sistema xurídico é máis represivo que o dos países continentais.

Enrique Rodríguez, inspector xefe da Brigada de Investigación Tecnolóxica (BIT) da Policía, declaraba hai pouco nun encontro dixital organizado por un diario nacional: “ao descargarse películas ou música por P2P está a infrinxirse una lei que é a da propiedade intelectual”. É iso certo?

Don Enrique dixo iso nun chat, un xénero pouco adecuado paira os necesarios matices que ha de ter toda reflexión xurídica. Espero que sexa máis preciso cando teña que dirixirse aos tribunais de xustiza: só hai infracción das leis cando se dan os requisitos previstos nas mesmas. E, en ocasións, a lei establece excepcións aos dereitos de autor, talles como o dereito de cita, de parodia ou de copia privada.

Pódese falar dun límite entre a liberdade persoal a compartir no P2P e os dereitos dos autores das obras compartidas?

“A LSSI, tanto na súa redacción orixinal do ano 2002 como no texto reformado en 2007, contén un redactado deliberadamente zigzagueante e ambiguo”

Tal como establece a Declaración Universal de Dereitos Humanos, da que debería ser reflicto a nosa Lei de Propiedade Intelectual, debe existir un equilibrio entre dereitos de autor e dereito cidadán á cultura. Entre os dous extremos, o dos partidarios do Copyright ultrarrestrictivo e o da pirataría pura e dura, hai infinidade de gamas de grises.

Deberiamos ser todos máis flexibles: os partidarios da industria, se realmente quere sobrevivir; os defensores do Copyleft, se realmente queren converterse nunha alternativa libre de sectarismos; e sobre todo, os xuíces, en cuxas mans está impedir interpretacións da lei que restrinxan as liberdades.

Debe temer algo un usuario que comparta contidos nunha rede P2P?

Ao que máis debería temer ese usuario é ao seu propio medo. Nada coarta máis as liberdades que a autocensura. O único que debería ter en conta ese usuario, no momento de escribir opinións nun blog ou compartir arquivos, son os dereitos e liberdades dos demais, que son os seus.


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións