Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Novas tecnoloxías > Internet e telecomunicacións

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Chega a TDT de pago: 17 millóns de descodificadores ao cubo do lixo?

Espérase que esta modalidade televisiva dinamice a oferta de contidos da televisión dixital terrestre, aínda que supoña un novo investimento en aparellos descodificadores

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Luns, 22deXuñode2009

A medida que se achega o momento doapagamento analóxico, o 3 de abril de 2010, asnoticias sobre a TDT sucédense con rapidez. Por unha banda, téntase impulsar desde o Ministerio de Industria a televisión dixital en alta definición e, por outro, deixar vía libre ás canles de pago na modalidade dixital terrestre e así se revitaliza a oferta de contidos televisivos, aínda moi pobre na TDT. Outro obxectivo é aumentar o número de programas de TV de pago españois, moi inferior aínda ao dos países europeos máis desenvolvidos. Deportes, cinema e series televisivas serán, previsiblemente, as estrelas desta modalidade en pechado, que requirirá dun novo tipo de descodificador, xa que non se pode acceder a ela desde os 17 millóns de aparellos xa comprados polos usuarios no noso país.

ImgImagen: Jordi Sabaté

O pasado 17 de xuño o Ministerio de
Industria deu luz verde mediante un real decreto ás canles de
televisión dixital terrestre de pago. A medida non era
esperada polas plataformas que xa operan con canles pechadas,
sobre todo por cable e emisión por satélite. O
argumento que se deu para acelerar esta modalidade na
TDT é que a actual situación das emisións dixitais
terrestres é de estancamento, cunha oferta moi pobre en canles e
programas, a diferenza do que ocorre noutros países
europeos onde a programación é variada e atractiva.

O Ministerio pretende así facer
apetecible ás cadeas o negocio da TDT, xa que estas se.
queixaron repetidamente
ao longo dos últimos anos
do difícil retorno monetario que supón abrir múltiples
canles novas e enchelos de contido nun país onde a
investimento en publicidade televisiva é cada vez menor. Proba
diso é a desoladora paisaxe das numerosas canles de TDT, que
na súa maioría se
dedican a replicar os programas emitidos nas cadeas analóxicas

sen contar apenas con novas producións.

A TDT de pago requirirá dun novo tipo de descodificador, sen que se poida acceder a ela desde os 17 millóns de aparellos xa adquiridos polos usuarios

A partir de agora, os operadores que
posúan unha licenza de TDT poderán explotar total ou
parcialmente no sistema de acceso condicional un das canles
dixitais, “sempre que a súa concesión permita a
explotación de máis dunha canle”, é dicir: sempre
que ofrezan outra alternativa en aberto. Na actual situación
só unas poucas plataformas (Sogecable, Telefónica e
Ono) explotan canles de pago, principalmente por cable.

Tras coñecer a decisión do
Ministerio, estas plataformas apresuráronse a mostrar as súas
reticencias aducindo que unha gran proliferación de canles en
pechado non favorecerán ao negocio en xeral, xa que tanto a
audiencia como o “pastel publicitario” son limitados.

Doutra banda, tamén as
operadoras de telefonía (agrupadas na plataforma Redtel)
protestaron. Redtel (Ono, Orange, Telefónica e Vodafone)
espera a
concesión de frecuencias
no espectro analóxico
que se abandona en favor da TDT. A razón é que queren
aproveitar ditas frecuencias para emitir televisión
para móbiles
, e consideran que se dá preferencia aos
canles de pago en dixital terrestre.

Boa penetración e pouca cota de audiencia

En España a
penetración da TDT é razoable se se ten
en conta que aínda quedan nove meses para o apagamento
analóxico e durante os mesmos vaise acelerar a
adaptación ao novo formato dixital. A TDT española
ten hoxe unha penetración do 45% das vivendas.
Con todo, o problema está en que a súa cota de pantalla non
supera o 27%.

A TDT española ten unha penetración en fogares do 45%, pero a súa cota de pantalla non supera o 27%

Isto pode traducirse en que nos
fogares onde se recibe, úsase principalmente para ver a versión
dixital das cadeas tradicionais e pouco máis. As razóns
exhibidas revelan un círculo vicioso difícil de romper:
desde as cadeas de aduce que sen publicidade non se pode ofrecer
boa programación, e os investidores publicitarios responden
que necesitan bos programas para poder anunciarse.

A situación en canto a
televisión dixital é similar á de países como
Francia ou Italia e a moita distancia da penetración da
televisión dixital (sumando cable, Internet e TDT) en Reino
Unido, onde supera o 65%. Pero onde a diferenza se fai máis
notable respecto ao resto de Europa occidental é na explotación
de canles de pago. Mentres a media europea sitúase por
encima do 50% dos fogares, en España non chega ao 25%
(24,6%).

Descodificadores inservibles?

Á parte da probable contorna de
competencia feroz que se poida producir na televisión de
pago, esta leva outro tema
controvertido. Trátase dos 17 millóns de
descodificadores para TDT en aberto e non interactiva (sumando os
decodificadores externos, os incluídos nos televisores, e os que
incorporan outros aparellos como os reprodutores de DVD) que se han
vendido nos últimos anos e que non son útiles
para visionar canles de pago.

Os televisores planos de gama alta que incorporan sintonizador TDT verán esta utilidade mermada nas canles de pago

A TDT de pago é interactiva, e polo
tanto require
dunha canle de retorno
para escoller os programas que se desexen
ver e efectuar os pagos. A inmensa maioría dos
descodificadores que adquiriron os usuarios non posúen devandita canle
de retorno e por tanto deberán ser substituídos se se quere
acceder ás canles de pago. Ademais, os televisores planos
de gama alta que incorporan sintonizador TDT verán a súa utilidade
mermada, xa que ao prezo pago por eles haberá que sumar o
dun novo descodificador, posto que o que levan non valerá.

Doutra banda, a oferta de
descodificadores interactivos é aínda baixa e a información
do consumidor sobre os mesmos pobre. Aínda que os seus prezos están
baixando, aínda se sitúan por encima dos 100 euros,
máis que os 30 euros que agora custa un descodificador non
interactivo. Hai propostas intermedias aos descodificadores
interactivos, como o que ofrece a empresa española Dahlia
TV
, que subvenciona dispositivos que funcionan con cartóns de
prepagamento.

Esta parece ser a
solución preferida polo momento polas cadeas
en
espera da consolidación dos interactivos no mercado.
Pero desde Asimelec, a patronal dos fabricantes de aparellos
electrónicos, mostran
reticencias
. Aducen que non é lóxico ter que incorporar
agora dispositivos de prepagamento para logo cambiar aos interactivos e
máis tarde aos que proporcionen sinal en alta
definición (outra tecnoloxía que o Ministerio quere
impulsar na TDT).

Cuestión de protocolo

Todos os sectores están de acordo en que non sería lóxico que o usuario tivese que contar cun descodificador diferente por cada cadea

Finalmente, outra incógnita que enturbaa implantación da TDT de pago (e por extensión dainteractiva) é o estándar que deberán adoptar osdescodificadores para ser compatibles con todas as cadeas. Todosos sectores están de acordo en que non sería lóxicoque o usuario tivese que contar cun descodificador diferente por cadacadea que ten canles de pago, e que o cabal é adoptar unhatecnoloxía estándar para os diferentesdescodificadores que se vendan. Deste xeito poderíase accederás distintas canles sen problemas desde calquera dispositivointeractivo.

Agora ben, o conflito radica en quea TDT interactiva permite moitos servizos adicionais que podenser o factor diferencial de cada cadea, polo que un protocolodemasiado ríxido impediría ás diferentes canlesdestacarse sobre a competencia. É por iso que se optou polatecnoloxía MHPfronte á DBV que usa a TDT non interactiva. A vantaxe doprotocolo MHP é que permite que o usuario descargue aodescodificador extensións,tamén chamadas “plugins”, á maneira de como se faino computador coa navegadores web. Estas extensións,pequenos programas en realidade, incorporaríanfuncionalidades extra e exclusivas de cada canle, de modo que estes puidesenofrecer a súa oferta diferenciada do resto.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións