Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Como funcionan as redes móbiles

Para transmitir as chamadas, os teléfonos conéctanse sempre á antena que lles proporcione o sinal máis forte
Por Benyi Arregocés Carrere 5 de Xaneiro de 2009
Img redmobile portada
Imagen: Wetwebwork

O teléfono móbil converteusenun dispositivo tecnolóxico que acompañainseparablemente a cada persoa. As antenas da telefoníamóbil poboan os tellados das cidades, pero, sabemosrealmente como funciona a rede que proporciona cobertura de voze datos aos terminais?

A telefonía móbil funciona a travésde ondas de radio. Cada terminal actúa ao mesmo tempo comoemisor e receptor, que se comunica coa antena de telefoníamáis próxima, á que se denomina estación baseeou BTS. As antenas sitúanse en sitios altos para alcanzarmaior cobertura e conforman o que se coñece como celas, que seagrupan entre si e dan cobertura aos teléfonos. Cadaunha das celas comunícase nunha frecuencia en concreto, para quenon haxa interferencias coas adxacentes, e enlaza costerminais dos clientes.

Dos BTS o sinal trasládase aos BSC(siglas en inglés de controlador “de estacións basee”),que actúan como concentradores de varias destas antenas. Porúltimo, o sinal chega ao MSC (siglas en inglésde centro “de conmutación móbil”), que seencargan de establecer a comunicación cando un dosclientes marca un número, de enviar as mensaxes curtas e decobrar as chamadas pola súa duración. Todas estas conexións sepoden realizar de diversas maneiras, non só mediante ondassenón tamén a través de redes fixas e outros tipos deligazóns.

Necesítase saber a posición dosmóbiles

OMSC pode completar ese labor porque sabe preto de que celaatópanse as terminais grazas ao identificador únicocon que se rexistran no VLC (siglas en inglés de rexistro. “da localización do visitante”). Trátase dunha base dedatos que asigna un número de identificación temporal atodos os aparellos que entran na súa cobertura. Para que un hipotéticorastrexo sexa máis dificultoso, adoita ser temporal e varíano.Esta característica inherente da telefonía móbilpermite ademais usos comerciais como os sistemasde localización de persoas, que compiten co GPSaínda que con menor precisión.

Cada terminal actúa ao mesmo tempo como emisor e receptor, que se comunica coa antena de telefonía máis próxima, á que se denomina estación basee

Esta información pescúdase con facilidadegrazas a que o terminal busca constantemente antenas(poden darlle cobertura simultaneamente varias) que lleproporcionen o sinal máis forte. Con esta informaciónpódese triangularo sinal e obter a súa situación. Desta maneira,as operadoras saben de antemán onde teñen que encamiñarunha chamada entrante, unha información imprescindible polamobilidade que proporciona esta tecnoloxía, e poden calculara potencia de sinal necesario para contactar desde a antenamáis próxima co terminal.

Cando se establece a chamada, os teléfonosde ambas as persoas comezan a mandar e recibir audio dixitalizado ecomprimido a través das ondas. Se os falantes móvense,os teléfonos cambian á cela que lles provea dun sinalmáis potente sen que se corte a comunicación.

Melloras na tecnoloxía da telefoníamóbil

GSM(siglas en inglés de Sistema Global de Comunicacións Móbiles)é o protocolo máis estendido da telefonía móbilno mundo e o que se implantou en España. Actualmente,emítese en tres bandas: 900 megahercios, 1,8 gigahercios e afrecuencia que corresponde á terceira xeración eposteriores, como o UMTSou o HSDPA,os 2,1 gigahercios. Tres operadores (Movistar, Vodafone e Orange)posúen a licenza para despregar a súa rede e utilizar todas asfrecuencias autorizadas, mentres que Yoigo tena para empregar ade 2100 megahercios.

A tecnoloxía da telefonía móbil ha evolucionado moito durante os últimos anos, principalmente no transporte de datos

Atecnoloxía da telefonía móbil ha evolucionadodurante os últimos anos, principalmente notransporte de datos. Así, o GSM orixinal dedicábase caseunicamente a dar soporte á voz e a enviar SMS.Os datos manexábanse á lentísima velocidade de 9,6kilobits por segundo (kbps). O GPRS supuxo unha mellora e chegouaos niveis dos módem convencionais, os 40 kbps.Posteriormente, EDGE supuxo triplicar esta velocidade e permitiuque se incrementase considerablemente o número de terminaisaos que se podía dar cobertura en cada cela.

Ogran salto tecnolóxico produciuno a irrupción doUMTS, que logra unha velocidade de transmisión de ata 384kbps. Despois chegaron os protocolos que se engloban baixoas siglas HSPA(en inglés, Acceso de Paquetes de Alta Velocidade). Unha deelas, o HSDPA aumenta o caudal de datos ata un máximoteórico de 14,4 megabits por segundo e ademais diminúea latenciada conexión. Así se consegue un mellor desempeñonas videollamadas e nos xogos en liña. HSPA Evolve ouHSPA+ é a evolución desta tecnoloxía e alcanza os42 megabits por segundo en sentido descendente e os 11,5 megabitspor segundo en ascendente.

LTE, o camiño cara á cuarta xeración

Asmelloras tecnolóxicas non se deteñen co HSPA e asoperadoras prepáranse para implantar LTE,que substituiría tanto ao HSPA como ao UMTS. As prestaciónsanunciadas impresionan: poderá conseguir velocidades de ata100 megabits por segundo en descarga de datos e de 50 megabits por segundoen sentido ascendente e ademais reducirá máisa latencia.

Estas cifras superan con fartura as actuaisconexións ofertadas polos operadores de ADSL e cable en España.Grazas a que esta tecnoloxía é compatible con GSM e HSPA, espérase que os operadores a incorporen nos dous próximosanos. Por exemplo, a empresa xaponesa NTT Docomo planealanzalo a finais de 2009 e Verizon Wireless, de Estados Unidos, próbao para ofrecelo en 2010. LTE-Advanced será o seguintepaso e o que propoñen como identificativo da cuarta xeraciónde telefonía móbil, con capacidades puntuais de transferenciade datos de ata un gigabit por segundo.