Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Crowdsourcing, aproveitar o traballo dos usuarios

Servizos e plataformas como Google, Twitter ou Facebook nútrense do esforzo dos seus propios consumidores para ser máis eficaces
Por Jordi Sabaté 2 de Agosto de 2010
Img crowdsourcing portada
Imagen: Yannick Vernet

Cal é o segredo de Google ,Facebookou Twitter?Por que estas tres compañías foron máis exitosas que moitasdas súas competidoras, algunhas delas máis sofisticadas? Aínda quesoe paradoxal, case con toda seguridade o seu valor diferencialreside na súa ausencia de sofisticación. A súa aparentesinxeleza e a súa tendencia a mostrar o seu código en aberto permitiron que un gran número de usuarios adóptenas, modifíquenasao seu gusto e mellórenas. O resultado final é que os creadores lanzan a empresa, pero desenvólvena os seus usuarios. Esta estratexia,coñecida como crowdsourcing, pódese apreciar taménen servizos tan actuais como Foursquareou Spotify.

Google debe a súa eficacia aque osinternautas enlazan a diario os textos doutros usuarios e así llesoutorgan unha relevancia que pode medir o buscador. A redesocial Facebook está na cúspide porque sempre deixou acreación das súas aplicacións en mans dos seus “habitantes”,que se sentiron deste xeito máis cómodos que noutras redes máispechadas e complexas. Twitter triunfa porque se pode usar desdemúltiples aparellos portátiles grazas aos desenvolvementos deterceiros, mellores que os oficiais, o que permite aos seususuarios estarsempre decatados de que din os seus contactos.

Grazas ao crowdsourcing, estes servizos convertéronse en máis eficaces, máis completos e máis útiles aos seus propios usuarios

Así estesservizos convertéronse en máis eficaces, máis completos e máisútiles aos seus propios usuarios que, sen sabelo, construíronos aos poucos.

Twitter non sería nada se ningúninternauta utilizáseo, pero cuantos máis o fan e comunican ligazóns avídeos, fotografías, textos, noticias, etc., convértese nunservizo máis valioso. A cantidade de informaciónen temporeal que contén Twitter fai que tantoGoogle comoYahoo! paguen unha importante suma de diñeiro aos seus creadorespordeixarlles indizar os contidos do seu servizo. Deeste modo, mentres os usuarios han “twitteado”, dotaron á vez de valor á plataforma: “a masa” traballou para os fundadores. É o denominado crowdsourcing.

Onde está o beneficio para “a masa”?

O beneficio para a plataforma é a posibilidade de alcanzar a rendibilidade económica, pero tamén o conxunto dos usuarios benefícianse da súa consolidación.

Se ninguén enlazase páxinas doutros no seu sitio web, Google non podería ofrecer resultados tan precisos e buscar información sería moito máis difícil

Foursquare é un servizo de recomendacións de locais delecer, museos, farmacias, supermercados, etc. Aspira a que calqueraproduto, artigo ou servizo que poida necesitar unha persoa atópeo nas súas plataformas coas debidas recomendacións e situado nun mapa. Para iso, os propios usuarios publican as súas opinións sobre osdistintos lugares que visitan. Permítelles deixar as súas impresións eoutórgalles o poder de comunicar aos seus contactos a opinión que llesmerecen os distintos negocios. A medida que os que utilizan esta plataforma expresanos seus pareceres e aconsellan ou advirten contra determinados locais ouprodutos, enriquecen o servizo ao enchelo de contido útil. Se ningún usuario recomendase en Foursquare, tampouco ningún outro podería entrar na plataforma e atopar a información que busca.

Do mesmo xeito, se ninguén enlazase páxinas doutros no seu sitio web, Google non podería ofrecer resultados tan precisos e, por tanto, buscar información sería moito máis difícil. E o mesmo pasa con Facebook. En resumo, o beneficio para “a masa” é a eficacia do servizo.

Crowdsourcing, privacidade e límites legais

Con todo, o crowdsourcing taménten os seus límites e un deles sitúase no terreo daprivacidade. Empresas como Google e Facebook sérvense tanto dosdatos persoais -desde nome e apelidos, ata lugar traballoou de residencia e, mesmo, localización momentánea-, como doscontidos e opinións que o usuario achega de forma voluntaria paraconseguir ser máis eficaces e proporlle mellor os servizos.

Empresas como Google e Facebook sérvense tanto dos datos persoais como das opinións que o usuario achega para conseguir ser máis eficaces

O debate, no caso de Google , sempreestivo en discernir ata que punto pode a plataforma ofrecer ao internauta mellores servizos de correo, mapas, procuras, etc., sentraspasar a liña de saber demasiado sobre el e correr o perigode revelar estes datos. Unha vulnerabilidade do sistema ou as habilidades dun ciberdelincuente poderían desencadear un desastre.

Doutra banda, tanto Google como Facebook utilizan esta información privada para perfilar mellor apublicidade que expoñen ao usuario e conseguir respostas máis eficientes de face aos seus anunciantes. En ambos os casos, o negocio publicitario constitúe o groso do seu beneficio. Pero onde está o límite entre eficacia publicitaria e violación da intimidade?

Ambas as plataformas, como moitas outras,alegan que sen toda esta información o servizo non seríaposible e que non teñen outra intención que utilizala en proveitodos consumidores. Pero algúns datos recentes non semprecorroboran tales intencións.

Facebook viuse envolvidahai uns meses nunha agre polémica pola supostavenda a terceiras empresas de mercadotecnia de datos dos seus usuarios.A compañía alegou problemas de configuración no seu menú de privacidade e prometeu resolvelos con máis opcións para o usuario, pero un novo servizo, Open Graph, volveu a acender o debate dos límites do crowdsourcing en Facebook.

Google tampouco escapa ás polémicas tras as revelacións sobre a captación de datos de redes wifi abertas dos usuarios mentres fotografaba as rúas de diversas cidades europeas para Google Street View. Como é lóxico, a empresa argüiu que os datos lle permitirán deseñar mellores servizos no futuro. Outro momento de tensión entre os usuarios e o buscador foi cando este explicou as súas novas condicións de privacidade.