Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Novas tecnoloxías > Internet e telecomunicacións

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

‘Deep linking’, enlaces problemáticos

Algunhas webs optaron por rexeitar enlácelos que non manden á súa páxina principal

Sen enlácelos non existiría Internet ou, polo menos, sería diferente. Con todo, una cousa aparentemente tan inocente e útil como un enlace está en cuestión. Algúns sitios web estableceron políticas legais encamiñadas a prohibir que se enlace ás súas a páxinas, en especial ás páxinas internas (deep linking), pois crean relacións ficticias entre sitios web, entran en conflito cos dereitos de propiedade intelectual, despistan ao usuario ou, moi importante, evitan que se vexa a publicidade da súa páxina principal.

Que é o 'deep linking'?

Deep linking -enlace profundo- refírese a calquera hipervínculo que non apunta á páxina principal, senón a calquera páxina interna das que conforman un sitio web. Enlácelos son a esencia mesma da Rede: serven paira relacionar as páxinas web entre si e paira enriquecer os textos con documentación, noticias relacionadas, sitios onde ampliar a información, etc.

Aínda que poida parecer contraditorio, mentres a maioría dos sitios web venllas e deséxanllas paira atraer visitas, hai outros que se blindan ante enlácelos externos, establecendo políticas restritivas extraordinarias nun medio como Internet. Así, ao falar de deep linking tamén se fai referencia á prohibición de enlazar a páxinas que non sexan a principal.

Moitos expertos opinan que ir contra os hipervínculos, sexan ou non internos, supón una seria ameaza contra o propio funcionamento de Internet, ou polo menos una actitude que fomenta a “atomización da Rede”. Aínda que as políticas anti-enlace non son una práctica común, hai moitos sitios web que inclúen nos seus avisos legais advertencias cara aos terceiros que pensen enlazalos. Ademais, producíronse sentenzas xudiciais que avalan a prohibición dos links en determinadas ocasións.

Os editores de sitios web coñecen os beneficios de ser referidos polo maior número de sitios posibles, o que redunda nunha maior presenza nos buscadores e na consecuente maior afluencia de visitantes. Pero quen, por calquera motivo, así non o queira, pode optar por pechar as páxinas que non queira que sexan enlazadas, non indexarlas ou incluír una sinxela liña de código HTML paira redirixir todos enlácelos a páxinas internas directamente á páxina principal.

Steve Outing, do Poynter Institute, opina que prohibir enlácelos internos é una política errónea. “Permitir enlácelos ao contido é parte do oficio do editor de Internet. Se se quere evitar eses enlaces, establecer avisos legais prohibíndoo é estúpido: si por algunha razón o editor decide non permitir o deep linking, a solución lóxica sería dirixir o tráfico cara á homepage. Iso tamén é una estratexia nefasta, pero non tan mala como pór avisos legais que a xente ignora e que crearán quebradizos de cabeza”.

O que ocorre é que se crearon infinidade de servizos de noticias (‘agregadores de contido’) que aproveitan o desexo de moitos usuarios de botar unha ollada á información a través de una recompilación de enlaces. Os internautas demandan contido personalizado, indexado e enviado á súa caixa de correos electrónica cada mañá.

Ese empaquetado de información converteuse nun negocio tan importante como a produción da mesma, e os medios de comunicación non están dispostos a que os advenedizos, “o ‘top-manta’ dos contidos de Internet”, se lucren á súa costa. Por iso os editores teñen no punto de mira ao press-clipping (resumos de prensa) e, un paso máis aló, a todos os intentos de ‘penetración non autorizada’ no seu contido (deep linking).

Paxinación dentro deste contido

Etiquetas:

ljlkj-gl


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións