Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Novas tecnoloxías

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

É delito copiar CDs ou intercambiar música?

A reforma do Código Penal dá lugar a moi dispares interpretacións

Baixo o slogan ‘Agora a lei actúa’ o Ministerio de Cultura advirte: “A difusión de contidos ilegais en Internet é un delito castigado mesmo co cárcere”. Efectivamente, a reforma do Código Penal amplía a protección dos dereitos de autor a todo tipo de obras, algo que xerou gran preocupación entre os internautas que chegaron a ler que “por descargar una canción” nunha rede P2P, en Francia ou Inglaterra poden perder a súa conexión a Internet durante anos. Con todo, para que exista un delito requírese “ánimo de lucro e prexuízo de terceiros”, aínda que entre os expertos nin sequera hai unanimidade sobre o significado de ‘ánimo de lucro’ ou ‘copia privada’. O único punto de consenso é en que a lei queda aberta á interpretación dos xuíces. De todos os xeitos, a presión da industria, en plena descomposición, logrou vitorias pírricas como o xuízo a Jammie Thomas, una muller que se viu obrigada a pagar 7000 euros por cada una das 24 cancións que se descargou.

Copia privada

Especial controversia creou a contradición que introduce o apartado referente á copia privada (a que se fan sen autorización do autor): “Non pode ser que estea permitido facer una copia privada e que os mecanismos paira romper a barreira paira facer esa copia sexan ilícitos; non podes prohibir a tentativa de algo cando ese algo é legal”, reivindica Morais.

Paira Rafael Sánchez Aristi, profesor de dereito da Universidade Rei Juan Carlos, “non se quixo manter o equilibrio entre a protección lexítima contra a pirataría coa excepción lexítima dos usuarios a facer una copia privada”, pois parece que só se poderán copiar os soportes que non estean protexidos. Pola súa banda, Pedro Farré, responsable da oficina de defensa da propiedade intelectual da SGAE, apunta a un futuro no que “quizá sexa imposible a copia privada”.

Varias asociacións de consumidores así como algúns avogados expresaron o seu desacordo coas incoherencias deste punto. FACUA considera que incluír mecanismos anticopia nun CD é ilegal, posto que “impide determinados usos, polo o CD non cumpre todos os requisitos e trátase dun produto defectuoso”. En 2003, a Asociación de Internautas interpuxo una denuncia contra Warner por vender discos de Alejandro Sanz con sistemas anticopia, e en Francia varias sentenzas obrigaron ás discográficas a devolver o diñeiro a usuarios que compraron CDs protexidos. Manzanares tamén cre que os sistemas anticopia poderían ser ilegais pois “obstruyen o exercicio do dereito á copia paira uso privado que recoñece aos usuarios o artigo 31 da Lei de Propiedade Intelectual (LPI)”.

Santiago Ureta, da Asociación de Música en Internet, afirma que protexer o CD e DVD con sistemas que non permiten realizar una copia privada “puidese constituír unha fraude ao consumidor”, pois este precisamente paga una cantidade paira compensar ese dereito de copia. “Os autores, artistas e discográficas non deixarán de percibir dereitos por unha copia que non puidemos realizar”. Con todo, Morais puntualiza que a LPI “dá a potestade paira facer una copia privada sempre que tecnoloxicamente sexa posible”.

Nin sequera na definición de copia privada existe unanimidade. Xabier Ribas, experto en propiedade intelectual, cre que a LPI refírese á copia privada como “a reprodución realizada polo usuario lexítimo dunha obra” pero “se un amigo déixame un CD e fago una copia, aínda que sexa paira uso persoal, estou a infrinxir a lei.” É dicir, “é necesario dispor do orixinal”. Pola contra, paira o avogado David Bravo a LPI é bastante clara á hora de definir a copia privada simplemente como aquela “reprodución” que se fai “sen fin lucrativo” e “paira uso privado”.

O que ocorre, explica Bravo, é que “a maquinaria propagandística ha conseguido facer crer que as ‘copias privadas’ e as ‘copias de seguridade’ son una mesma cousa”. Por iso, “non son poucos os que pensan que a copia privada é soamente aquela que una persoa fai do CD que el mesmo comprou na tenda”, non importa que as palabras ‘usuario lexítimo’ brillen pola súa ausencia ao definir a copia privada e só aparezan á hora de comentar a de ‘seguridade’. En resumo: “a copia privada e a copia de seguridade son dous conceptos distintos e o requisito de ser o ‘usuario lexítimo da obra’ só é exixible paira a realización da segunda”, constata Bravo.

Romper sistemas ou informar de como se fai

Ademais de impor penas de prisión “a quen fabrique, distribúa ou teña un programa paira romper as proteccións anticopia”, a reforma castiga “a quen, sen ánimo de lucro, facilite a terceiros o acceso ou por medio dunha comunicación pública, comercial ou non, forneza información a terceiros sobre a forma de conseguir o acceso non autorizado a un servizo, incitando a logralos“, coletilla que paira os especialistas é outra mostra de vaguedad.

Este apartado supón paira os críticos á lei impedir aos investigadores dar a coñecer os seus descubrimentos en seguridade informática ou publicar en Internet enlaces a páxinas que informan de fallos de seguridade. Alfredo Domínguez, avogado do bufete Cuatrecasas, opina que utilizar un programa que rompe proteccións non pode ser delito se a copia non se distribúe e “en canto a ter enlaces cara a sitios onde se ofrecen programas de desprotección, tampouco é delito: o sería informar, pero non informar sobre quen ten a información”.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións