Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

DivX ;-), películas nun CD

Este formato de compresión de vídeo é o equivalente ao MP3 en música
Por EROSKI Consumer 19 de Febreiro de 2004

O DivX é un formato de compresión de vídeo que segue os pasos do seu predecesor no campo musical, o MP3. Este abriu un novo campo na distribución discográfica e permitiu que millóns de persoas puidesen almacenar miles de cancións nos seus discos duros e compartilas con quen quixesen. Agora, co DivX pódense realizar copias de seguridade de DVDs ou gravacións caseiras no tamaño dun CD, o que facilita o intercambio entre os usuarios de banda ancha e pon en alerta a Hollywood.

Útil

O DivX é un sistema que reduce o tamaño dos arquivos de vídeo sen unha diminución considerable na súa calidade. Existen versións paira Windows, Macintosh e Linux, o que non limita o seu uso a unha plataforma concreta. “Consiste nun algoritmo matemático que analiza a imaxe e elixe que frame (fotograma de vídeo) coller, entre outros aspectos, paira diminuír o arquivo”, define Fernando Magnet, creador e director da web DivX-Deux.com. Permite, por exemplo, a partir de una película en DVD, que ocupa varios gigabytes (un gigabyte son 1.024 megabytes), facer una copia de menor calidade (pero suficiente paira o seu visionado) que cabe nun CD-ROM de 700 megabytes. Por tanto, é moi adecuado paira manexar nas ordenador películas, programas de televisión ou gravacións caseiras e compartilas por Internet.

Aínda que a súa aparencia externa sexa similar, un CD e un DVD son tecnoloxicamente moi distintos (no primeiro caben 700 megas e no segundo varios miles), e requiren de lectores diferentes (un lector de DVD pode reproducir un CD, pero non á inversa). O DivX, do mesmo xeito que o MP3, cambia o que ocupan os arquivos de vídeo e música, pero poden ser gravados en CDs, DVDs ou vetustos disquetes. Pero, se comprimindo conséguese que una película caiba nun CD, paira que usar un DVD cuxos lectores e gravadores son máis caros e menos ubicuos?

Grazas a este formato, intercambiar películas converteuse en algo alcanzable ás persoas con conexión a Internet de banda ancha, aínda que aínda estas velocidades non son maioritarias no noso país. Segundo a enquisa do Instituto Nacional de Estatística sobre uso de tecnoloxías da información nas vivendas, correspondente ao segundo trimestre de 2003, só son o 24,2% de todos os fogares conectados en España. Paira o resto, a gran maioría que utiliza modem de 56 kilobits, compartir filmes por Internet é practicamente imposible (case día e medio de conexión por película).

Calquera dos programas que reproduzan vídeos -Windows Media Player, Real One, Power DVD 5, etc.- serve paira ver arquivos DivX no computador, pero paira iso fai falta instalar os convenientes filtros descompresores. Por exemplo, pódese utilizar o FFDShow que suxire Fernando Magnet. Tamén se ofrecen na Rede, reprodutores pensados exclusivamente paira este formato.

Como converter a DivX?

En Internet atópanse moitos programas paira trasladar a DivX a cinta de vídeo gravada na cámara caseira ou un filme. O primeiro paso é envorcar o contido do DVD ao disco duro. Se o DVD é caseiro, non haberá maior problema, pero si é comercial (nese caso só o poderemos facer si desexamos realizar una copia de seguridade dun vídeo da nosa propiedade) é imprescindible eludir o sistema anticopia que incorporan todos os DVDs e que vulnera o dereito á copia privada.

Este paso débese en gran medida ao noruegués Jon Johansen, coñecido como “DVD Jon” desde que fixo saltar polo aire mediante o programa DeCSS a protección anticopia con que os fabricantes protexeran ao DVD. Johansen non creou este sistema paira copiar películas, senón que o fixo paira poder ver os DVDs en computadores co sistema operativo Linux, aínda que iso non impediu que, desde entón, os grandes estudos de cine demandáronlle varias veces. Até agora sempre foi declarado inocente.

A pesar de que o DeCSS foi o primeiro, na actualidade os expertos recomendan outros programas máis avanzados como o DVDDecrypter para trasladar os datos ao disco duro. O seguinte paso é reducir o tamaño do arquivo resultante co DivX. Neste punto convén analizar que se prefire: comodidade no proceso ou mellores resultados.

No primeiro caso, recomendado paira os principiantes, o mellor é optar por programas que integren os diferentes pasos que se deben seguir. “Como o Dr. DivX (de pago, con período de proba de 15 días) ou o Auto GK”, indica Fernando Magnet. Pola contra, se se elixe paira cada parte do proceso un programa específico, as imaxes e o son terán mellor calidade. Existen moitísimas ferramentas tanto individuais como agrupadas, como se observa, por exemplo, na páxina oficial www.divx.com. “Pero a realidade é que ningún usuario medio consegue apreciar a diferenza entre una mesma película obtida por estes dous procesos”, sinala Magnet.

As opcións cando se utiliza o DivX son moitas e o internauta experto dispón de moitos parámetros modificables. Con todo, a grandes liñas, a compresión funciona igual que co Mp3. Trátase de calcular a maior taxa de bits por segundo ou bitrate que se poida establecer para que caiba no espazo desexado. Cantos máis bits, maior calidade terá o arquivo final. Aínda que se ten que ter presente que se diminúe o tamaño da imaxe, pero tamén do audio, e estes dous elementos pódense combinar de diferente forma, adecuándoo ás preferencias particulares. Este tema depende de moitos factores. “A min gústame o son Dolby Dixital (5.1), que ocupa no DVD 350 Megabytes e convertido a Mp3, 90 ou 100. Entón se quixese trasladar o DVD a un só CD deixaría moi pouco espazo á imaxe, e por iso adóitoo pasar a dúas CDs, utilizando uns 1200 kilobits por segundo (kbps). Se se quere meter una película nun só CD, debe ter un mínimo de 750 ou 800 kbps”, explica Magnet.

Historia

Así como o DVD baséase no MPEG-2, este formato de compresión naceu a partir dun codec desenvolvido por Microsoft baixo o estándar MPEG-4. A empresa de Bill Gates retíroo do mercado, pero Gej, un enxeñeiro francés cuxo nome real é Jerome Rota, e Max Morice observaron que lles era útil paira pasar as súas gravacións ao computador. E modificaron o código. Así naceu o DivX.

Este primeiro programa era ilícito. Paira legalizalo xurdiu o Project Maio, no que varios programadores traballaron paira reescribir o código. Pero o seguinte codec, o DivX 4, non chegaría ata que Gej e un estadounidense que albiscou o posible negocio cambiaron de idea e crearon a empresa DivX Networks. O programa foi gratis ata que se lanzou ao mercado DivX 5 en 2002, no que se empezou a cobrar a versión Prol -una cantidade por programa ou ben sen cargos paira o usuario, que introduce programas espía publicitarios-, aínda que se mantivo sen custo algún a básica.

Isto provocou una reacción desde o campo do software libre co Xvid, un programa tamén baseado en MPEG-4, pero de código libre e que se realiza coa colaboración desinteresada de programadores de todo o mundo. “Xvid é una opción óptima -opina Magnet- tan boa comprimindo como DivX e ademais gratuíta, pero é máis difícil de utilizar. O consello é que se empezo por DivX, que presenta un aspecto moito máis amigable, desta maneira acabarase utilizando Xvid., que se atopa a piques de sacar a súa primeira versión estable, a 1.0″, informa”.

Magnet revela que cada vez que se descarga un codec baseado en MPEG-4 débese pagar en concepto de licenza 1 dólar. Por iso DivX Networks tivo que recorrer ao cobro. Paira poder seguir sendo gratuíto, “Xvid utiliza un truco: ofrecer o código fonte sen compilar -é dicir, sen traducir á linguaxe da máquina- pero logo, algunhas persoas o compilan e compárteno por Internet, eludindo o pago da licenza”, explica.

Intercambio e TV

O DivX logrou situarse como o estándar de referencia cando se desexa comprimir un arquivo de vídeo. Segundo datos de DivX Networks, ten máis de 75 millóns de usuarios no mundo. Ademais, provocou un aumento do intercambio de películas por Internet a través de programas P2P (de particular a particular), aínda que aínda non da dimensión do que ocorre coa música, debido ao tamaño das películas (700 ou máis megabytes) e a escasa penetración actual das conexións de banda ancha.

Aínda así, obsérvase que cada vez se comparten máis películas e arquivos de vídeo en programas de intercambio como Emule, Shareaza ou BitTorrent, entre outros. Apóianse en redes de páxinas web con enlaces a descargas, o que facilita a procura e permite baixar desde varias fontes, o que incrementa a velocidade.

Do mesmo xeito que co Mp3 xurdiron reprodutores portátiles e tamén fixos, o DivX tamén chegou até os equipos destinados á televisión. Paulatinamente, as marcas empezan a lanzar o seu reprodutores DVD con capacidade paira ler os formatos DivX ou Xvid. É conveniente buscar aparellos que permitan actualizar o programa de lectura (firmware) paira evitar que o equipo quede obsoleto e non poida visualizar as películas comprimidas coas últimas versións do DivX.

“Nestes reprodutores é máis importante o chip que a propia marca”, considera Fernando Magnet. “Existen 3 tipos, segundo o chip que leven”, continúa:

  • “Chip de Sigma Design: foi o pioneiro a finais de 2002 e copou gran parte do mercado. Ten limitacións paira descomprimir por hardware, xa que se require una potencia que non ten paira executar algunhas opcións. Por exemplo, non se poden visualizar películas que empreguen a opción QuarterPixel.
  • Chip de ESS Vibrato: é o chip máis capaz, con menos problemas que o de Sigma, aínda que seguen sen poder verse películas con QuarterPixel.
  • Chip de MediaTek: xurdido fai 2 meses aparece como o chip máis avanzado na actualidade. Reproduce todos os sistemas coñecidos, incluído o QuarterPixel.”