Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Novas tecnoloxías > Internet e telecomunicacións

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

“Do not track”: navegar por Internet coa máxima privacidade

O método "do not tack" impide que as páxinas web envíen información a outros sitios sobre as persoas que as visitan

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 19deXuñode2012

As pisadas dun usuario na Rede non se borranco vento dixital, senón que son rastrexadas por miles de programasque extraen delas innumerables conclusións sobre o seu sexo,idade, costumes ou poder adquisitivo. Estes datos circulan desde aspáxinas web que visita a outras que os utilizan para facerestudos de mercado, segmentar a publicidade ou mellorar a oferta de servizos.Non é unha práctica ilegal, e moitas veces nin sequera émaligna, posto que os datos persoais que identifican ao internautaquedan resgardados. Pero cada vez é maior o clamor moral para quecomo mínimo ofrézase ao navegante a posibilidade de elixirsistemas de bloqueo destes rastreadores. Devanditos sistemas coñécensecomo técnicas “do not track” (“non me graves”).

Img donottrack
Imaxe: USAG- Humphreys

Un rastreador recompila información sobre que ligazóns abrimos e con que frecuencia, para enviala a uns potentes computadores que a procesan

Cando se le que un estudo dunha
consultora asegura que “un 70% dos internautas han
buscado no que vai de ano polo menos unha noticia económica en
Google” (un caso hipotético), un pregúntase se a
consultora realizaría un inxente número de chamadas ou
enquisas en liña para obter tal dedución. En realidade non lle fai
falta, polo menos non sempre. É máis sinxelo chegar a un
acordo en Google para colocar un rastreador no buscador e ver o
número de ligazóns diarias económicos que se consultan, ou mesmo deducir, doutro tipo de
conceptos buscados, se o perfil é o dun home ou unha muller, ou
ten máis ou menos de 30 anos.

O robot rastreador (un programa) se
encarga de captar o número de ligazóns aos que se accede, a orde en que
consúltanse ou a frecuencia e enviar a información a potentes
computadores centrais que a procesan xunto con millóns máis de
datos, o que se chama Big
Data. En principio, a non ser que se incumpra a legalidade ou se
especifique nas condicións de uso, ningunha destas referencias é
persoal nin compromete información confidencial do internauta.

Demasiados datos?

Ademais, moitas veces o obxectivo de
os rastreadores
é mellorar a experiencia do usuario nos
distintos servizos desde onde se recolle a información; canto máis
sábese das reaccións e costumes das persoas mellor pódese predicir
o que busca ou quere e máis rápido pódeo ofrecer.
Noutras ocasións, a información do rastro do usuario vai destinada a fins
publicitarios; non a ofrecer a dirección de correo ou o
número de teléfono (algo ilegal), senón a perfilar mellor os
gustos do internauta a fin de afinar cos anuncios que se atopará en sitios
como Google ou Facebook.

Por moi impersonales que sexan os datos procesados, ninguén garante que vaian ser usados sempre para bos fins

Con todo, por moi impersonales que
sexan estes datos, ninguén garante que se procesen ben ou se
utilicen para fins non tan inocuos. O procesado de grandes volumes
de datos, o Big Data, entraña certos perigos se acceden a eles
corporacións sen control nin moral, mafias ou países ditatoriais,
que poidan usalos no seu interese e en contra do xeneral. Deixar
información a estes grupos pode non ser unha boa idea.

“Do not track”, unha opción no navegador

En consecuencia, xa desde 2009 un grupo
de expertos en seguridade informática
reclama con reiteración a inclusión dunha opción nos
diferentes navegadores que bloquee aos rastreadores que haxa en
as distintas páxinas web que se visitan. Trátase dun programa que
permítanos navegar sen deixar rastro e que podamos activar ou non,
segundo a nosa elección. Dita opción foi bautizada como “do
not track”.

Hai pouco, Firefox incorporou “do not track” na súa última versión como unha característica da configuración do navegador

Hai pouco, Firefox incorporou “do
not track” na súa última versión como unha característica da
configuración do navegador e Twitter
hao introduccido como opción para as ligazóns que se abren
desde o servizo con Firefox.

Doutra banda, Microsoft anunciou
que Internet Explorer 10 o
incluirá como opción por defecto (é dicir, haberá que activar
a opción de deixarse rastrexar de forma voluntaria), algo que ha
sido criticado por outros navegadores que cren que Microsoft quere
reservarse a información de rastrexo para si. Microsoft pola súa banda, explicou as súas razóns.

En Chrome , o navegador de Google,
existe
unha longa lista de aplicacións na Chrome
Web Store que cumpren esta función con maior ou menor eficacia.
Entre todas elas a máis popular é “Do not track plus”,
que prevén contra todo tipo de rastreadores. Os mesmos pódense
ver nun marcador que se sitúa xunto á barra de direccións.
Tamén se pode ordenar á aplicación que non bloquee os
rastreadores en determinadas páxinas. Outra aplicación popular con
o mesmo labor é Ghostery.

Algunha inconvenientes

Img donottrack 2
Imaxe: CONSUMER EROSKI

Aínda que “do not track” é unhaalternativa de navegación totalmente discreta, como todo sistema queilla da contorna presenta certos inconvenientes. Para empezar,a vertente social que supón poder twittear unha ligazón ou compartiloen Facebook queda bloqueada, xa que estas opcións tamén sonrastreadores. É dicir, se se utiliza esta opción pérdese capacidadesocial a menos que se ordene o desbloqueo. Ademais, plataformas comoGoogle e outras de recomendación social de produtos e servizosserán cada vez menos eficientes para o usuario se utiliza o “donot track”, xa que non poderán aprender dos seus movementospola Web e por tanto non poderán anticiparse aos seus desexos.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións