Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Novas tecnoloxías > Internet e telecomunicacións

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Emusic: música sen restricións

A segunda tenda en número de descargas, tras ''iTunes Music Store'', ofrece dous millóns de cancións libres de restricións e sistemas anticopia

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Mércores, 07deFebreirode2007

Hai dúas semanas en Cannes, as catromultinacionais da industria da música (Sony, EMI,Warner e Universal) recoñeceron que as vendas de discos caeron, unano máis, durante 2006. E iso a pesar de que o éxitode ”iTunes Music Store” non mingua. De novo, os seus representantesbotaron a culpa á gratuidade do intercambio nas redes P2P. Con todo, un empresario chamado David Pakman levoulles acontraria asegurando que a culpa a teñen os sistemas anticopiaque se aplican nas tendas dixitais (DRM). O seu argumento: 85millóns de descargas de cancións libres de restricións en EstadosUnidos e o recente desembarco da súa empresa, Emusic, en Europa.

Emusic e iTunes, David contra Goliat?

/imgs/2006/11/emusic1.gif

David Pakman é o creador de Emusic,a segunda tenda online do planeta en número de descargastras a que abastece aos iPods, ‘iTunes Music Store’. A tenda dofabricante de Apple ostenta o primeiro lugar con gran vantaxe, xa queten o 60% do mercado, con case 500 millóns de descargas. Fronte a ela, Emusic só posúe una cota de mercado do 12%, a moitadistancia da ‘iTunes Music Store’, pero tamén moito máis consolidada que calquera outra competidora.

Emusic posúe una cota de mercado do 12%, a moita distancia da ‘iTunes Music Store’

Con todo, estes datos por si sósnon explican absolutamente nada, porque ambas as tendas xogan en ligasdistintas, con condicións e ideoloxías moi diferentes e con sociosde desigual poderío. Mentres ‘iTunes Music Store’ éa gran abanderada da venda de música dixital con sistemasque limitan as copias (DRM), ou que directamente as impiden, e cunformato de arquivo particular (MPEG-4) que só pode serreproduccido nos iPod (propiedade de Apple, do mesmo xeito que atenda), Emusic vende cancións en MP3, reproducibles en calqueraaparello (incluídos os iPod), copiables en calquera soporte (xa sexaCD, DVD…) e archivables en tantos discos duros como se queira.

Modelo pechado

Esta diferenza de filosofías tradúcese en apoios moi diferentes por parte da industria musical.As grandes multinacionais, recelosas de porllo aíndamáis fácil aos ‘muleros’ (usuarios que intercambianarquivos nas redes P2P), apostan polo modelo pechado erestritivo de Apple, que lles asegura que as súas cancións non sairándo circuíto pechado dos iPod e o seu programa de xestión demúsica iTunes.

/imgs/2006/11/emusic2.gif

O que este circuíto é realmentepechado testemúñano as numerosas denuncias que recibiu en diversospaíses da Unión Europea por prácticasmonopolísticas; chegando no caso de Noruega a declararseilegal a tenda de iTunes, e en Francia a propor o seu peche. Ocaso é que paira poder escoitar a música que se vende na’iTunes Music Store’ hai que comprarse primeiro un iPod.

Paira poder escoitar a música que se vende na ‘iTunes Music Store’ hai que comprarse primeiro un iPod

Fronte ao modelo creado por Appleexisten diversas opcións que gradualmente van desde a venda demúsica reproducible en todo tipo de aparellos pero con DRM quelimita o número de copias (Rapsody), ou a música con DRMque se baixa gratuitamente a cambio de ver publicidade durante adescarga (Napster), até o modelo que propón Emusic.

Modelo aberto/imgs/2006/11/emusic3.gif

Este en esencia parte dapremisa de que o usuario que compra una canción dixital nondifire en nada do que a compra nun disco compacto. Por tanto,por que non haberían de ter ambos os mesmosdereitos?

O usuario que compra música en soportede disco non ten ningunha restrición paira copiar osarquivos que contén e reproducilos en calquera tipo de aparello,entre outras cousas porque xa paga un canon polo dereito a poderreplicar os arquivos que comprou. Debe aplicarse amesma lei aos compradores de música dixital? Emusic cre quesi, e por tanto deixa total liberdade ao usuario respecto dascancións que lle vende.

Como asegura Chris Anderson, redactorxefe da revista Wired, hai que tolerar un limiar de pirataríase con iso simplifícase a vida do comprador online; o que non se pode é amargar a vida ao usuario con centos de chaves e cadeadoscando o único que este quere é escoitar unacanción, non facer saltar os cimentos da industriamusical.

O usuario que compra música en soporte de disco non ten ningunha restrición paira copiar os arquivos que contén e reproducilos en calquera tipo de aparello

Pero o groso da industria musicalsegue xorda a estes argumentos e négalle o seu catálogo a Emusic.É así que os discos das catro multinacionais,as mesmas que recoñecen que baixan as súas vendas sen présa pero senpausa, non están en Emusic. En total, dous terzos do mercadomusical. Si está, en cambio, una boa parte do outroterzo; é dicir a música non comercial: as discográficasespecializadas en jazz, música clásica, pop e rockindependente, soul, electrónica ou hip hop alternativo entreoutros estilos de culto.

En Emusic pódese atopar tanto a Mozarte Beethoven como a Dj Vadim ou a Tricky; a Miles Davis ou osúltimos discos de Paul Weller ou Tom Waits. O catálagoalcanza os dous milones de cancións. Mesmo figura no mesmo oselo Portal Latino, creado pola SGAE (Sociedade Xeral de Autorese Editores) paira promocionar a artistas latinoamericanos.

Paxinación dentro deste contido

  •  Non hai ningunha páxina anterior
  • Estás na páxina: [Pág. 1 de 3]
  • Ir á páxina seguinte: Como funciona? »

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións