Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Entender a resolución na imaxe dixital

Paira modificar e imprimir as fotos hai que saber manexarse co tamaño e a resolución.
Por jordi 20 de Maio de 2005

A revolución dixital supón que ao comprar una cámara, una impresora, un monitor ou un escáner, o vendedor empezará a falar de píxeles, megapíxeles, puntos por polgada, mostraxe e millóns de cores. É importante saber distinguir.

A resolución non é o tamaño

Antes, a palabra resolución empregábase, por exemplo, nos microscopios. Cun microscopio con maior resolución víanse mellor os detalles, e víanse claramente dúas bacterias distintas en lugar dunha soa mancha borrosa. O concepto é equivalente nos instrumentos dixitais, especialmente paira a imaxe.

Cando se toma una fotografía cunha cámara dixital con dúas megapíxeles de resolución, quere dicir que se está almacenando no cartón de memoria una cuadrícula de puntos de cor con 1.600 puntos de ancho e uns 1.200 de alto. Iso son preto de dous millóns, de aí o prefixo mega.

Esa resolución é moita ou pouca? Todo depende. Si vese a fotografía na pantalla do computador, que ten 1.024×768 puntos, parece enorme. Por exemplo, as fotografías das noticias na web raramente teñen máis de 300 puntos de ancho.

/imgs/2006/11/resolu01.gifA mesma foto, os mesmos puntos: enorme en pantalla e pequena no papel.

Con todo, calquera impresora moderna ten una resolución de 600 puntos por polgada (ppp) ou máis. É dicir, que a impresora pode pór 600 gotitas de tinta de cor todas en fila nunha polgada (2,54 centímetros). Ao final, a mesma foto de 1.600×1.200, en papel quedará en tan só sete centímetros de ancho.

A razón é que a resolución do papel é moito maior que a da pantalla. É dicir, como soporte, o papel permite moita mellor calidade. Si a impresora ten 600 ppp, o monitor queda con 72 ppp, nin máis nin menos.

Cando se tenta imprimir a foto a un tamaño maior, ocorre algo moi desagradable. Os puntos que forman a imaxe seguen sendo os mesmos, pero imprímese cada punto a maior tamaño. No papel, os puntos empezan a ser visibles, e prodúcese un efecto de dentes de serra nos contornos. Si ampliásese esa mesma foto paira imprimir ao tamaño dun valo publicitario, os puntos orixinais serían tan grandes como moedas dun euro.

/imgs/2006/11/resolu02.gif Ao ampliar, non mellora. Só ven os puntos máis grandes.

A resolución non perdoa. Sempre se pode perder resolución, pero é imposible gañala. É algo que se comprende coas cámaras dos teléfonos móbiles. Moitas toman imaxes de tan só 250 puntos de ancho. Si na foto hai un cartel e non se pode ler, ampliar o seu tamaño non servirá de nada.

Canta resolución fai falta?

A resolución é una medida da calidade dos aparellos, e tamén do seu prezo. Con todo, antes de lanzarse a comprar a maior resolución posible, hai que ter en conta cal é o uso que se lle vai a dar, é dicir, cal é a resolución de saída necesaria.

A resolución dunha cámara ou un escáner chámase resolución de entrada. Una vez feita a foto ou dixitalizado o documento, xa non se pode aumentar. A resolución da pantalla ou a impresora é a resolución de saída.

Un fotógrafo profesional necesita moita resolución, a partir de cinco megapíxeles, para que as súas fotos póidanse ampliar ao tamaño dun póster, por exemplo, sen perder calidade. Pero as fotos de vacacións quedarán estupendamente con dúas megapíxeles ou máis. Con esta resolución pódense facer copias en papel en 15×10 cm sen que se noten os puntos. Paira publicar fotografías nunha páxina web, calquera cámara con máis dun megapíxel servirá.

Hai que ter outros factores en conta. A calidade da imaxe dunha cámara depende moito da óptica. De aí as diferenzas en prezo a igualdade de resolución. Ademais, algunhas cámaras ofrecen una gran resolución “interpolada”. Isto quere dicir que a cámara non capta realmente os puntos que anuncia, senón que se inventa” os puntos intermedios que fisicamente non tomou. A imaxe resultante é sempre peor que a dunha cámara con esa resolución “nativa” ou “real”.

/imgs/2006/11/resolu03.gifSe a cámara non tiña bastante resolución, ampliar tampouco serve para nada.

O outro tamaño das fotos

A resolución págase. Non só é que as cámaras con maior resolución sexan máis caras. Ademais, as fotos con maior resolución teñen máis puntos e ocupan máis espazo no cartón de memoria e chegan a ser demasiado pesadas paira enviar por correo electrónico ou publicar nun sitio web.

/imgs/2006/11/táboa_resolucion.gif

Ademais dos puntos, o tamaño das fotos en memoria depende da compresión. O habitual é que as fotos se almacenen en formato JPG, un formato de compresión con perda. Que quere dicir isto?

Ao comprimir faise a foto borrosa, aínda que con niveis medios de compresión o ollo humano practicamente non o percibe. A maior compresión, menor tamaño, e máis borrosa a foto.

Pero ademais dos formatos máis empregados en Internet (GIF e JPG), existen formatos de imaxe sen comprensión, como TIFF ou BMP, que son máis adecuados paira gardar a fotografía durante o proceso de edición (cortar, retocar, cambiar tamaño, etc.) paira evitar a perda de datos. Ao final do proceso de edición podemos gardar a imaxe como JPG paira reducir o peso do arquivo.

/imgs/2006/11/comprime.jpgMáis compresión, menos tamaño, menos calidade.

Arranxar a falta de resolución

Si non hai máis remedio que ampliar una imaxe, hai algunhas técnicas que axudan a compensar os efectos e defectos da resolución. Hai que contar cun programa de tratamento de imaxe, como o famoso Photoshop ou o tamén potente e moito máis barato Paint Shop Prol. Nestas aplicacións non hai una, senón dúas opcións de cambio de tamaño:

  • Tamaño de imaxe (Resize): Aumenta o tamaño dos puntos
  • Remuestreo (Resample): Interpola os puntos

Coa opción de Remuestreo pódese ampliar una imaxe sen que aparezan os temidos chanzos, xa que se suavizan os contornos. Pero de onde non hai non se pode sacar. A imaxe ampliada aparecerá lixeiramente borrosa./imgs/2006/11/remuestreo.jpg