Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Entrevista

Fernando Jáuregui, xornalista

A prensa en papel debería ser máis analítica e pensar menos nos acontecementos de última hora
Por José Antonio Gelado 27 de Novembro de 2008
Img jauregui portada

Poderíase dicir que Fernando Jáuregui é xenio e figura. Frases súas como “En Google están cósalas pero non está o espírito das cousas” ou “A wikipedia é unha ferramenta deleznable” suscitaron en numerosas ocasións agres polémicas na Rede. Con todo, é un dos xornalistas da vella escola con máis presenza e máis proxectos desenvolvidos en liña, e nunca rexeitou o contacto e o diálogo cos xornalistas máis novos e tecnolóxicos, cos que debateu en innumerables congresos. Desde fai catro anos, Jáuregui coordina “o seu propio” congreso, o “Congreso de Novo Xornalismo”, en cuxa última edición, celebrada en novembro en Cáceres, estivo CONSUMER EROSKI para entrevistarlle.

Tras cursar estudos de Dereito e Xornalismo en Madrid, Fernando Jáuregui (Santander, 1950) incorporouse ao mundo da comunicación; primeiro en Europa Press e despois en distintos xornais de tirada nacional: Informacións, Diario 16 (1975-1982), O País (1982-1989), O Xornal, O Independente (1989), Xa e O Correo. Tamén foi subdirector dos servizos informativos de Tele5, onde presentou diversos programas. Na actualidade encárgase da edición e a dirección do diario dixital Diariocritico.com.

Podemos dicir que Internet xa é un medio establecido para facer xornalismo?

“Os medios de papel deberán ir seleccionando os contidos segundo o seu público e especializarse máis”
Iso é evidente, pero eu o que non creo é que uns avances vaian matar a outros. O novo non ten por que matar ao vello; o que terán que facer é adecuarse os uns aos outros e cada cal na súa especialidade. Probablemente, a prensa de papel teña que ser máis analítica e empeñarse menos en dar a actualidade e a última hora, porque iso xa está en mans dos medios de Internet e os medios audiovisuais. Probablemente os medios de papel teñan máis capacidade de análise, de publicar contrastes de pareceres, de ir un pouco máis ao fondo das cousas… Por exemplo, fixarse nos lectores que teñen: Se teñen lectores que son máis de centro dereita, se son laicos, se están máis interesados pola economía que polos deportes, ou máis interesados polos deportes que por internacional, etc. En fin, deberán ir seleccionando e especializándose máis. Iso eu creo que é o futuro do papel.

O xornalismo cidadán está presente no congreso desde as súas orixes. Como o definiría e en que momento cre que está?

“Non pode ser que o xornalismo cidadán convértase en substituto do xornalista, porque así me parece que ao final o resultado é malo”
Paréceme que é unha forma de auxiliar do xornalismo que estamos a utilizar os xornalistas, pero non creo que o cidadán sexa xornalista, nin ten por que selo. O cidadán suscita temas, achega asuntos que lle inquietan, pero os xornalistas somos os que temos que investigar, os que temos que redactar, os que temos que ofrecer. Non pode ser que o xornalismo cidadán convértase en substituto do xornalista, porque así me parece que ao final o resultado é malo. Hai unha teima agora de exaltar excesivamente tanto o papel dos blogues como o do xornalismo cidadán, pero eu creo que iso pode conducir mesmo á morte do que é o novo xornalismo. Eu creo que como complemento dos medios que hai si que teñen sentido, pero como sacralización, coma se fosen medios por si sós, penso que non.

Que opina do debate paralelo que se establece en Twitter e os blogues sobre as noticias máis aló dos medios?

“Afortunadamente xa se acabou o xornalismo feito por gurús que deciden por onde sae o sol cada mañá e non hai quen lles responda”
Paréceme estupendo; eu creo que iso é enriquecemento da noticia. Afortunadamente, xa se acabou o xornalismo feito por ídolos, gurús, “derviches” ou prescriptores que deciden por onde sae o sol cada mañá e non hai quen lles responda. Agora coa interactividade, que é digamos o que define ao novo xornalismo desde o meu punto de vista, iso xa é imposible. Eu non podo contar un bulo ou unha cousa que sexa incompleta. Ou si, pero en todo caso estou suxeito á opinión dos lectores e a que me critiquen ou me complementen a noticia. E iso enriquece sen dúbida a información, non me cabe a menor dúbida.

Algunhas críticas din que no congreso fálase pouco de xornalismo e máis de modelos de negocio e de rendibilidade.

“Algúns dos nosos compañeiros cren que visitando soamente Google xa teñen todo o que necesitan ter, e eu creo que esa ‘Xeración Google’ equivócase”

Eu creo que non foi así; foi nunha mesa moi en particular. En todo caso, son os relatores os que deciden por onde enfocar as súas informacións. Doutra banda, é importante no momento que vivimos de crise saber de que imos vivir os xornalistas e que modelos de negocio están expostos, porque estamos a falar nada menos que da nosa supervivencia, que non é algo menor.

Agora ben, a min desde logo interésanme máis os debates sobre puro xornalismo; por exemplo, o que se produciu entre os blogueros puros e os xornalistas. O gran debate que está aí de fondo é se a realidade contense só na pantalla do computador, como cren os máis extremistas, digamos dos máis avanzados, ou ata que porcentaxe da realidade contense dentro ou fóra do computador. Persoalmente, son dos que cre que o xornalismo debe ser presencial. Algúns dos nosos compañeiros cren que visitando soamente Google xa teñen todo o que necesitan ter, e eu creo que esa “Xeración Google” equivócase, simplemente.

Talvez, Internet é sexa como unha rúa máis; un sitio no que hai que estar para poder falar a nivel de chan.

Home, Internet é, en concepto madrileño, a M-30 e a M-40 xuntas, pero efectivamente hai outras rúas onde están pequenos comercios, bares moi atractivos, acacias, flores, paseos moi agradables, xardíns… E iso non se pode suprimir dunha plumada pensando que a M-30 e a M-40 son as únicas autoestradas polas que hai que circular. Iso é unha tolemia.