Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Novas tecnoloxías > Internet e telecomunicacións

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Freenet, a liberdade primeiro

A pesar dascríticas, Freenet é un monumento á liberdade de expresión;unha rede anónima e sen censura ao alcance de

Podehaber algo máis libre e descentralizado que Internet? Pareceque si. Existe unha rede onde a censura é matematicamenteimposible. Se un goberno represor controla os contidos na webe o correo electrónico, vixía aos usuarios e censura asmensaxes instantáneas, Freenet ofrece unha alternativa.

Freenet
é unha rede P2P descentralizada a proba de censura. O seu
finalidade non é tanto compartir información como servir de
almacén de datos anónimo. Non é posible saber de onde
provén un arquivo nin onde se atopa localizado. Se
detrás do arquivo non hai unha persoa nin un computador, non hai
forma de perseguir a ninguén.

A
información en Freenet está distribuída, o que a
protexe de ataques. A rede utiliza o espazo de disco e as
conexións de todos os usuarios conectados a ela coma se formasen
un único e enorme disco duro. E o máis importante, os
arquivos están cifrados e repartidos en fragmentos por toda a
rede.

Unha vez
publicado un arquivo en Freenet, é imposible borralo. O usuario de
Freenet non sabe que información se garda no seu disco.
Se a policía dun suposto estado totalitario confiscase o seu
computador, só atoparía fragmentos cifrados. Porque esa
é a principal idea detrás de Freenet: ofrecer un refuxio a
a liberdade de expresión, combater a censura e permitir que
as persoas póidanse comunicar protexidas por un total anonimato.

Historia de Freenet

Detrás
de Freenet está Ian Clarke, un irlandés de apenas 29
anos. O seu proxecto de fin de carreira na Universidade de
Edimburgo en 1999 foi un “sistema distribuído e descentralizado
de almacenamento e recuperación de información”.
Clarke liberou o seu proxecto como software libre, e xunto con
outros desenvolvedores de varios países creou Freenet en
2000.


Freenet utiliza o espazo de disco e as conexións de todos os usuarios conectados a ela coma se formasen un único e enorme disco duro

Ian Clarke
salientou o uso da súa rede como unha solución para que
os cidadáns de réximes totalitarios onde se restrinxe a
liberdade de expresión puidesen comunicarse sen censura. De
feito, un dos grupos máis activos é Freenet-China, que ha
traducido o programa ao chinés e distribúeo en CD.

Non
obstante, as aparicións de Freenet na prensa teñen que ver con
o seu uso para a transmisión de obras protexidas por Copyright.
O propio Clarke declarou publicamente a súa oposición
á regulación actual dos dereitos de copia.

A pesar
do tempo transcorrido, Freenet está aínda en fase
de probas, xa que non chegou á versión 1.0. A última
encarnación do proxecto é a versión 0.7, que inclúe melloras na
seguridade, e que entra dentro da definición de darknet. ‘’
(rede escura).

‘Darknets’, redes privadas

As redes escuras son redes privadas de computadores que se conectan só con outros usuarios de confianza, onde só se pode entrar por invitación, e que son invisibles desde Internet. A nova versión de Freenet permite aos usuarios decidir con quen se conectan directamente, converténdoa nunha ‘darknet’. Pero ao contrario do que sucede con outras redes deste tipo (normalmente limitadas a uns poucos internautas), Freenet pode ampliarse indefinidamente.

Freenet permite aos usuarios decidir con quen se conectan directamente

Nun informe publicado por catro empregados de Microsoft, ‘The Darknet and the Future of Content Distribution’ (‘A rede escura e o futuro da distribución de contidos’), os autores falaban do perigo para a protección do Copyright que supoñen ditas redes escuras, pois segundo eles poderían acabar sendo o refuxio dos internautas que intercambian música e vídeos actualmente en redes P2P como Emule ou BitTorrent, no caso de que estas fosen clausuradas. Ademais, nas devanditas redes sería fácil intercambiar claves para descifrar sistemas anticopia (DRM) sen perigo de ser detectados.

As primeiras versións do reporductor iTunes permitían aos seus usuarios conectarse a un IP remota dunha subrede e desde a mesma compartir a súa música con outros usuarios, ao estilo dunha rede escura. As novas versións xa non funcionan do mesmo xeito, con todo a subrede segue existindo e hai programas como ourTunes (‘Noso Tunes’) que permiten ao usuario conectarse a ela e compartir as cancións que ten aloxadas en iTunes.

Como funciona Freenet

Instalar
Freenet é tan sinxelo como descargar o programa da páxina
do Proxecto Freenet e executalo. Hai versións para Windows e
Linux. A primeira vez que se executa se reserva unha parte do disco
duro para que sirva como almacén para arquivos da rede. Unha
vez instalado, o computador convértese nun nodo máis de
Freenet.


As aparicións de Freenet na prensa teñen que ver co seu uso para a transmisión de obras protexidas por Copyright

Freenet non
dispón de interface, nin de sistema de procura. Execútase en
un segundo plano, e toda a información localízase a través
de páxinas web libres, ou ‘freesites’. Para
empezar, ábrese a páxina da pasarela, na dirección
‘http://127.0.0.1:8888/’.

Navegar
por Freenet é igual que facelo pola web. As páxinas son
moi sinxelas, con apenas imaxes, e ao principio resulta
algo lento. Todas as direccións están cifradas cunha clave
e o seu contido só é visible para os usuarios de Freenet.
Ninguén sabe que páxinas están a verse.

A pesar de
que non hai sistema de procura propio, pódense atopar
páxinas con buscadores e directorios de contidos, como The
Freedom Engine. Cando un usuario quere publicar unha páxina
en Freenet dispón de ferramentas como Fiwiz
(Freesite Insertion Wizard) que facilitan a tarefa.

Freenet, territorio escuro

Img

Ascríticas a Freenet proveñen precisamente das súas virtudes. Arede é resistente á censura e anónima. Un santuario, dinos críticos, para a pornografía infantil e osterroristas. Os seus defensores insisten en que só desde oanonimato é posible a auténtica liberdade de expresión,que os usos negativos son inevitables e que os positivos oscompensan.

Outrascríticas son de orde técnica, que insisten en queFreenet é unha boa aplicación se se busca o anonimato, peroque presenta fallos como a falta de ferramentas de procuraadecuadas, a velocidade de transmisión ou a imposibilidade de eliminararquivos.

Unhaanálise dos contidos de Freenet do ano dasúa creación (2000) mostraba que un 37% era texto, sobre todorelacionado con drogas, 21% audio, sobre todo rock, e o 14% eranimaxes, a maioría pornográficas.

Nestesanos, máis de dous millóns de persoas descargaron oprograma e o ancho de banda medio aumentou drasticamente.Probablemente agora haxa máis música e vídeo,aínda que a propia concepción da rede fai difícil aanálise.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións