Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Freenet, a liberdade primeiro

A pesar dascríticas, Freenet é un monumento á liberdade de expresión;unha rede anónima e sen censura ao alcance de
Por Darío Pescador Albiach 15 de Maio de 2006

Podehaber algo máis libre e descentralizado que Internet? Pareceque si. Existe unha rede onde a censura é matematicamenteimposible. Se un goberno represor controla os contidos na webe o correo electrónico, vixía aos usuarios e censura asmensaxes instantáneas, Freenet ofrece unha alternativa.

Freeneté unha rede P2P descentralizada a proba de censura. O seufinalidade non é tanto compartir información como servir dealmacén de datos anónimo. Non é posible saber de ondeprovén un arquivo nin onde se atopa localizado. Sedetrás do arquivo non hai unha persoa nin un computador, non haiforma de perseguir a ninguén.

Ainformación en Freenet está distribuída, o que aprotexe de ataques. A rede utiliza o espazo de disco e asconexións de todos os usuarios conectados a ela coma se formasenun único e enorme disco duro. E o máis importante, osarquivos están cifrados e repartidos en fragmentos por toda arede.

Unha vezpublicado un arquivo en Freenet, é imposible borralo. O usuario deFreenet non sabe que información se garda no seu disco.Se a policía dun suposto estado totalitario confiscase o seucomputador, só atoparía fragmentos cifrados. Porque esaé a principal idea detrás de Freenet: ofrecer un refuxio aa liberdade de expresión, combater a censura e permitir queas persoas póidanse comunicar protexidas por un total anonimato.

Historia de Freenet

Detrásde Freenet está Ian Clarke, un irlandés de apenas 29anos. O seu proxecto de fin de carreira na Universidade deEdimburgo en 1999 foi un “sistema distribuído e descentralizadode almacenamento e recuperación de información”.Clarke liberou o seu proxecto como software libre, e xunto conoutros desenvolvedores de varios países creou Freenet en2000.

Freenet utiliza o espazo de disco e as conexións de todos os usuarios conectados a ela coma se formasen un único e enorme disco duro

Ian Clarkesalientou o uso da súa rede como unha solución para queos cidadáns de réximes totalitarios onde se restrinxe aliberdade de expresión puidesen comunicarse sen censura. Defeito, un dos grupos máis activos é Freenet-China, que hatraducido o programa ao chinés e distribúeo en CD.

Nonobstante, as aparicións de Freenet na prensa teñen que ver cono seu uso para a transmisión de obras protexidas por Copyright.O propio Clarke declarou publicamente a súa oposicióná regulación actual dos dereitos de copia.

A pesardo tempo transcorrido, Freenet está aínda en fasede probas, xa que non chegou á versión 1.0. A últimaencarnación do proxecto é a versión 0.7, que inclúe melloras naseguridade, e que entra dentro da definición de darknet. ‘’(rede escura).

‘Darknets’, redes privadas

As redes escuras son redes privadas de computadores que se conectan só con outros usuarios de confianza, onde só se pode entrar por invitación, e que son invisibles desde Internet. A nova versión de Freenet permite aos usuarios decidir con quen se conectan directamente, converténdoa nunha ‘darknet’. Pero ao contrario do que sucede con outras redes deste tipo (normalmente limitadas a uns poucos internautas), Freenet pode ampliarse indefinidamente.

Freenet permite aos usuarios decidir con quen se conectan directamente

Nun informe publicado por catro empregados de Microsoft, ‘The Darknet and the Future of Content Distribution’ (‘A rede escura e o futuro da distribución de contidos’), os autores falaban do perigo para a protección do Copyright que supoñen ditas redes escuras, pois segundo eles poderían acabar sendo o refuxio dos internautas que intercambian música e vídeos actualmente en redes P2P como Emule ou BitTorrent, no caso de que estas fosen clausuradas. Ademais, nas devanditas redes sería fácil intercambiar claves para descifrar sistemas anticopia (DRM) sen perigo de ser detectados.

As primeiras versións do reporductor iTunes permitían aos seus usuarios conectarse a un IP remota dunha subrede e desde a mesma compartir a súa música con outros usuarios, ao estilo dunha rede escura. As novas versións xa non funcionan do mesmo xeito, con todo a subrede segue existindo e hai programas como ourTunes (‘Noso Tunes’) que permiten ao usuario conectarse a ela e compartir as cancións que ten aloxadas en iTunes.

Como funciona Freenet

InstalarFreenet é tan sinxelo como descargar o programa da páxinado Proxecto Freenet e executalo. Hai versións para Windows eLinux. A primeira vez que se executa se reserva unha parte do discoduro para que sirva como almacén para arquivos da rede. Unhavez instalado, o computador convértese nun nodo máis deFreenet.

As aparicións de Freenet na prensa teñen que ver co seu uso para a transmisión de obras protexidas por Copyright

Freenet nondispón de interface, nin de sistema de procura. Execútase enun segundo plano, e toda a información localízase a travésde páxinas web libres, ou ‘freesites’. Paraempezar, ábrese a páxina da pasarela, na dirección‘http://127.0.0.1:8888/’.

Navegarpor Freenet é igual que facelo pola web. As páxinas sonmoi sinxelas, con apenas imaxes, e ao principio resultaalgo lento. Todas as direccións están cifradas cunha clavee o seu contido só é visible para os usuarios de Freenet.Ninguén sabe que páxinas están a verse.

A pesar deque non hai sistema de procura propio, pódense atoparpáxinas con buscadores e directorios de contidos, como TheFreedom Engine. Cando un usuario quere publicar unha páxinaen Freenet dispón de ferramentas como Fiwiz(Freesite Insertion Wizard) que facilitan a tarefa.

Freenet, territorio escuro

Img

Ascríticas a Freenet proveñen precisamente das súas virtudes. Arede é resistente á censura e anónima. Un santuario, dinos críticos, para a pornografía infantil e osterroristas. Os seus defensores insisten en que só desde oanonimato é posible a auténtica liberdade de expresión,que os usos negativos son inevitables e que os positivos oscompensan.

Outrascríticas son de orde técnica, que insisten en queFreenet é unha boa aplicación se se busca o anonimato, peroque presenta fallos como a falta de ferramentas de procuraadecuadas, a velocidade de transmisión ou a imposibilidade de eliminararquivos.

Unhaanálise dos contidos de Freenet do ano dasúa creación (2000) mostraba que un 37% era texto, sobre todorelacionado con drogas, 21% audio, sobre todo rock, e o 14% eranimaxes, a maioría pornográficas.

Nestesanos, máis de dous millóns de persoas descargaron oprograma e o ancho de banda medio aumentou drasticamente.Probablemente agora haxa máis música e vídeo,aínda que a propia concepción da rede fai difícil aanálise.