Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Novas tecnoloxías > Imaxe e son

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Holofónico e binaural, son en tres dimensións

Trátase dunha técnica de gravación que permite dotar ao son, escoitado a través duns sinxelos auriculares, de coordenadas espaciais

As primeirasgravacións de son realizábanse nunha soa pista e cunmicrófono, eran por tanto monoaurales,ou simplemente mono. O son estereofónico,ou estéreo, logrouse mediante a gravación en dúaspistas por varios micrófonos. Pero se estes micrófonossitúanse de forma moi similar a como perciben o son osseres humanos, esa gravación denomínase binaural,facendo sentir ao oínte inmerso no ambiente e lugar dagravación cunha nitidez sorprendente. Agora, grazas a Internet,as gravacións binaurales e holofónicas volvenestar de actualidade.

O obxectivo é captar o son da mesma forma que o fai o oído humano, cunha distancia similar entre os puntos de recepciónComo se consegue o son binaural?

Existen varias
formas de captar o son binaural. A máis frecuente é
utilizar
o busto dun maniquí
que ten colocados uns micrófonos
no interior, nunha reprodución o máis fiel posible
da forma do oído. O obxectivo é captar o son da
mesma forma que o fai o oído humano, cunha distancia
similar entre os puntos de recepción e a través das
cavidades e canles que forman o oído.

Ao reproducir o
son gravado mediante este sistema, a sensación é similar
á que se tería ao estar no lugar onde se realiza a
gravación, percibindo por tanto os cambios na posición
do emisor en 360º a medida que se achegan ou afastan, ou se moven
a esquerda ou dereita.

Un efecto que se
dá ao escoitar estas gravacións é a sensación de que
o son prodúcese no interior da cabeza do oínte, na
parte traseira, restando presenza á parte frontal.


Un efecto que se dá ao escoitar estas gravacións é a sensación de que o son se produce no interior da cabeza do oínte

Unha alternativa
económica ás cabezas de maniquís á hora de
realizar unha gravación binaural, aínda que non obtén idénticos
resultados, é a utilización de micrófonos
especificamente pensados
para inserir no oído externo
dunha persoa. Tamén
é posible lograr un efecto tridimensional no son mediante
distintos programas informáticos, como Spinaudio
e Qsound.

O grupo Pearl
Jam utilizou este sistema na gravación dalgúns de
os temas do seu álbum ‘Binaural’, publicado no ano
2000. Tamén se utilizou este método para facer
unha demostración no DVD dos contidos extra da
película Monstros, S.A.


Hologramas sónicos

A principios de
a década do oitenta apareceron novos traballos no
campo do son en tres dimensións que pretendían superar
os resultados do sistema binaural. É entón cando o enxeñeiro
Hugo Zuccarelli presentou o ‘Holophonic
sound
‘, ou son holofónico.


O son, ao chegar ao interior do oído, mestúrase cun sinal que emite o propio oído a modo de patrón de referencia para formar un holograma sonoro

En 1983 se
publicaron unhas gravacións que levaban por título
‘Zuccarelli Holophonics (The Matchbox Shaker)’, onde se podían
apreciar os avances respecto de son binaural. Ese mesmo ano,
nun artigo da revista News Scientist, Zuccarelli expuxo
unha teoría, na que explicaba que o son, ao chegar ao
interior do oído, mestúrase cun sinal que emite o
propio oído a modo de patrón de referencia.

Desta forma se
crearía un holograma sonoro que permite ao cerebro localizar
a orientación e distancia do emisor. Ao reproducir ese
esquema, Zucarelli lograba o son en tres dimensións das súas
gravacións, que bautizou como holofónico.


Un invento con máis dun pai

Os detractores
de Zuccarelli, con todo, sinalan que o son holofónico
non é senón unha forma mellorada de gravación binaural. Por outra
parte, os irmáns Maggi tamén aseguraron haber
inventado en 1983
o son holofónico.


En Canadá comercialízase un micrófono denominado Holophone que se presenta como idóneo para realizar gravacións binaurales

Umberto Gabriele
Maggi (músico) sería o inventor e Maurizzio Maggi,
(enxeñeiro de son) o primeiro en pór a proba o sistema de
gravación, e en inventar o primeiro prototipo de micrófono
holofónico, no disco de Pink Floyd ‘The Final Cut’ e en
gravacións de Peter Gabriel, Karajan e outros artistas.

Actualmente, en
Canadá, comercialízase un micrófono denominado
Holophone, sen
relación aparente cos anteriores, que se presenta como
idóneo para realizar gravacións binaurales e que foi
utilizado por coñecidos grupos de música, institucións
universitarias e numerosos eventos.


O salto á Rede

Con todo, é en Internet onde este son, xa se queira chamar
holofónico ou binaural, está a ter maior acollida;
onde máis se fala del e máis se especula con
as súas posibilidades de uso, tanto en vídeos como en Podcasts e
blogues multimedia.


Existen numerosos sitios web nos que se escoitar gravacións en formato binaural e holofónico

Existen numerosos sitios web nos que se poden escoitar
gravacións en formato binaural e holofónico. Tamén
hai comunidades de usuarios que gravan e comparten gravacións en
estes formatos. Un exemplo é unha comparativa moi ilustrativa entre
como se percibe unha gravación
holofónica
doutra que non
o é
.

Outra mostra é esta barbería. ‘
virtual
‘, e outra o son
dun papel
. Ademais existen sons enviados polos
internautas, que experimentaron coas gravacións, como este ,.
este e leste.

Podcasts binaurales

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións