Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Novas tecnoloxías > Hardware

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Hologramas: selos que pesan mil ‘gigas’

Trátase dunha tecnoloxía con aplicacións na autentificación de documentos que agora pasa a competir, en forma de disco, no mercado do almacenamento masivo de datos

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Mércores, 06deDecembrode2006

A holografía foiconcibida como una técnica paira mellorar as imaxesdo microscopio electrónico e rapidamente evolucionoucara a outros usos, desde o artístico (Dalí realizouexposicións holográficas) ao práctico. Hoxe en día úsalla paira verificar a autenticidade dalgúns billetes de bancoe pasaportes ou paira valos publicitarios. E moi pronto estarándispoñibles no mercado os discos holográficos, iguais en formaao CD e DVD pero capaces de almacenar até 1 Terabyte (milGygabites).

Que é a holografía?

/imgs/2006/11/holo9.gif

A holografía éuna técnica fotográfica que consiste en gravar sobre unsoporte sensible á luz (xa sexa papel, xa sexan superficiessemiconductoras como as memorias flash, ou ben plásticosfotosensibles como os dos discosópticos) una imaxe tridimensional. ‘Holos’ significa en gregoantigo ‘completo’.

Paira iso utilízase unraio laser que grava microscópicamente as imaxessobre o soporte. De feito, a holografía foi inventada polocientífico húngaro Dennis Gabor en 1947 paira mellorar aresolución dos obxectos que se observaban nosmicroscópios electrónicos.

Con todo, a partir dosanos sesenta a técnica desenvolveuse moirapidamente e pasou a aplicarse a outros usos, como asmarcas de autentificación dalgúns documentos e billetes, apublicidade e, moi recientmente, apareceron os discosholográficos, cunha gran capacidade de almacenamento dedatos.

Como funciona?

A técnicaholográfica non é sinxela de explicar, pois os seus fundamentosmesturan campos como a óptica, a mecánica cuánticae a electrocinética. Pero pode ejemplificarse comparándoo efecto acústico ‘mono’ (monoaural) co efecto ‘estéreo'(estereofónico). Nesta liña, cando o son dunreprodutor de audio salgue por unha soa canle (monoaural) con toda a súavariedade de voces e timbres, o oído humano escóitao dunmodo compacto. É dicir, escoita toda a diversidade do son, peroos timbres, tons e distintas voces chéganlle á vez, dando unefecto plano, como bidimensional.

/imgs/2006/11/holo3.gif

En cambio, se o mesmoson distribúese por dúas canles e procúrase que uno dascanles chegue ao oído cun certo desfasamento de tempo (ás veces en cada canle dáse máis potencia a uns timbres que a outrospaira aumentar o efecto) a sensación que teráo oínte é de ‘volume’ do son, de realismo etridimensionalidad. Pareceralle (ou ese é o obxectivo) que aorquestra está no seu salón.

Do mesmo xeito, pero con ondasde luz en lugar de ondas acústicas, funciona aholografía: lánzase a imaxe dun obxecto sobre unha placafotosensible por dúas canles, a base de dividir o raio láserque a transmite en dous: o primeiro chega de modo directo á placa,e leva toda a información sobre o obxecto, mentres que osegundo viaxa reflectido desde un espello de modo indirecto, co quechega con certo desfasamento (coñéceselle como ‘raio referencial’).

/imgs/2006/11/holo2.gif

Este desfasamento fai que aoconverxer os dous raios no mesmo punto sobre a placa, prodúzaseuna interferencia de ondas. As ondas son sucesións de picos evales irregulares: se as ondas interferisen en fase, reforzaríanse, pero ao interferir en desfasamento, prodúcenseefectos variados. Por unha banda, cando coincidan dous picos ou dousvales, as ondas reforzarán a imaxe. Por outro, noslugares intermedios as ondas interferen restándo potencia áimaxe. Segundo á altura da onda na que se interfiran, restarán máis potencia ou menos.

Así, cando unapersoa ve un holograma (imaxe holográfica), ten asensación de estar a ver un obxecto real, en tres dimensións.Isto débese a que se produce una sensación de distancia entreos distintos puntos do obxecto que chegan ao ollo. En realidade chegantodos á vez, pero como varían as súas intensisades en funcióndas interferencias que se produciron, prodúcese un efectoóptico similar á perspectiva gráfica (onde oafastado píntase máis pequeno e o próximo máisgrande).

Paxinación dentro deste contido

  •  Non hai ningunha páxina anterior
  • Estás na páxina: [Pág. 1 de 3]
  • Ir á páxina seguinte: Paira que serve? »

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións