Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Novas tecnoloxías > Hardware

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Intelixencia Artificial

A intelixencia artificial é unha disciplina intimamente relacionada coa informática e a robótica que leva cincuenta anos tentando dotar de sentido común ás máquinas.

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 20deXaneirode2005

A intelixencia artificial, AI polas súas siglas en inglés, consiste en simular a intelixencia humana mediante máquinas; algo facilmente deducible pero non tan sinxelo de levar á práctica. Obviamente, a robótica -a Intelixencia Artificial resulta imprescindible para calquera robot que queira ser autónomo- e a informática son os dous campos de operacións estrela desta rama do saber tecnolóxico, que existe desde fai máis de cincuenta anos.

Nun principio a AI centrouse na resolución de teoremas, fórmulas, problemas xeométricos… pero pronto pasou a fixarse nos chamados problemas de sentido común (commonsense reasoning). Curiosamente, ás máquinas dáselles mellor xogar ao xadrez a gran nivel que aprender e liquidar problemas comúns, como os que calquera home ou muller atópanse cada día.

O tres principais procesos da intelixencia humana que a intelixencia artificial ten que imitar son, en orde ascendente de dificultade:

  • Aprendizaxe. Consiste en adquirir coñecementos e información, así como as regras para poder aplicalos. Comprender que a intelixencia necesita de coñecemento previo foi un dos primeiros achados da AI.

  • Razoamento. Trátase de empregar esas regras e coñecementos para alcanzar conclusións aproximadas ou definitivas.

  • Autocorrección. Un ser dotado de AI debe por último ser capaz de identificar os seus propios erros e refugar esas formas de actuación ou conclusións no futuro.
  • Antes listos que guapos

    Moitas máquinas xa son intelixentes, do mesmo xeito que o son moitos animais, pero aínda queda moito treito para simular a intelixencia humana. Non digamos xa para crear autómatas tan perfectos como os de películas como Blade Runner ou Intelixencia Artificial, capaces de semellar completamente a un ser humano. No entanto, resulta curioso que se fixeron máis avances neste campo que en, por exemplo, imitar o aspecto e os movementos dun home.

    Todos os expertos en intelixencia artificial coinciden en que será moito máis fácil e sucederá antes que unha máquina engánenos facéndose pasar por humana ao manter unha conversación aparentemente intelixente, a que nolo faga crer simulando o noso aspecto.

    Chegado este momento resulta inevitable mencionar o test de Turing. Trátase dunha proba ideada para xulgar o grao de intelixencia dunha máquina e que foi creada por Alan Turing, considerado o pai da AI, nos anos cincuenta. Consiste en situar a un xuíz nunha habitación e a un humano e á máquina a xulgar noutra. O xuíz debe descubrir quen é o humano e quen a máquina atendendo ás respostas escritas que lle faciliten. Á máquina estalle permitido mentir. Lembra bastante, aínda que ten pouco que ver, ao test Voigt-Kampff empregado en Blade Runner para identificar aos replicantes.

    Ata a data, nin computadoras nin robots lograron pasar o test de Turing co suficiente éxito como para ser confundidas de maneira definitiva con humanos.

    Os robots de charlas

    Outro dos retos da AI foi a comprensión da linguaxe natural, un obxectivo que aínda está moi lonxe de superar. Basta con observar como os mellores tradutores informáticos non poden competir coa capacidade de comprensión dos tradutores humanos.

    Como curiosidade conversacional cabe mencionar a existencia dos robots de charlas ou chatbots. O máis famoso é o veterano programa Eliza, que mantén charlas con humanos analizando estruturas e construíndo respostas a partir das preguntas, imitando a actitude dun psicanalista. Nin Eliza nin as súas posteriores variantes, como Alice, lograron resultar moi convincentes.

    É famosa a conversación que sostivo un vicepresidente de vendas da empresa BNN, que actúo sen sabelo de coello de indias con Eliza cando acababa de ser creada:



    Vicepresidente: Sabes se podo utilizar o computador esta mañá?
    Eliza: Por que mo preguntas?

    Vicepresidente: Porque quizá poida facer algunhas vendas máis.

    Eliza: Por que non estás seguro de se podes facelas?

    Vicepresidente: Os meus futuros clientes nunca viron unha demostración do sistema.

    Eliza: Importa iso moito?

    Vicepresidente: Por suposto que importa.

    Eliza: Pareces bastante convencido diso.

    Vicepresidente:Isto é ridículo!

    Eliza: Que queres dicir con que isto é ridículo?

    Vicepresidente:Hai algunha razón pola que non poida usar o computador?

    Eliza: Cóntame algo máis acerca dos teus futuros clientes.

    LIGAZÓNS

    A intelixencia dos videoxogos

    Poucos de nós temos a oportunidade de manexar robots autónomos ou acceder a supercomputadoras equipadas, por exemplo, con programas capaces de facer morder o po ao mellor xogador de xadrez do mundo. O trato que adoitamos ter coa intelixencia artificial é, curiosamente, os videoxogos.

    O lecer electrónico foi un dos primeiros sectores nos que se potenciou esta disciplina para lograr inimigos capaces de rivalizar cos xogadores humanos. No entanto, a pesar dos evidentes avances dos últimos tempos aínda hoxe resulta un reto moito maior enfrontarse a outros seres humanos que loitar contra a máquina.

    Pódeche interesar:

    Infografía | Fotografías | Investigacións