Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Novas tecnoloxías > Internet e telecomunicacións

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Mar Monsoriu, experta en novas tecnoloxías e autora do Manual de Redes Sociais

Os pais teñen que coñecer que son as redes sociais, non poden absterse

As redes sociais de Internet constitúen un dos últimos fenómenos en España. En pouco máis dun ano pasaron de ser un novo e interesante servizo poboado por usuarios avanzados a converterse nun estendido e popular tema de conversación. Quen non ouviu algunha referencia a redes como Facebook ou Tuenti nos últimos meses? Para falar de todo este fenómeno e de como os pais deben encarar o uso masivo que os máis novos fan desta ferramenta, CONSUMER EROSKI falou con Mar Monsoriu, unha experta no uso das novas tecnoloxías que dedicou o seu último libro “Manual de Redes Sociais en Internet” (Creacións Copyright) a esta xeración de pais que non comprenden ben o novo mundo en que irrompen os seus fillos.

Como se aproximan os pais ao fenómeno das redes sociais?

Mal e aos tombos. Fixen unha especie de batida entre o meu caderno de direccións para ver quen tiña fillos de 14 anos e envieilles un correo electrónico por se querían colaborar. Había xente que me contestaba: “Eu voullo a pasar á miña filla, pero en Tuenti non está”. Pero claro que o usaban. Logo dicíanme: “Menos mal que mo pediches, porque agora me acabo de decatar de que a miña filla está alí”. Pilloulles co pé cruzado. Agora empeza a soarlles un pouco, pero a pregunta é: a min, persoa adulta, interésame estar?

E que lles di?

Que claro que si, que non lles queda máis remedio. Xa non hai volta atrás, é coma se dixesen que xa non queren utilizar o correo electrónico en Internet; perderíanse unha chea de oportunidades.

Vostede realizou 100 entrevistas a adolescentes para documentar o seu libro, cal era a rede social que máis utilizaban?

“Está a observarse unha migración clarísima dos maiores de 18 anos a Facebook porque en Tuenti coáronselles os irmáns pequenos”

Depende da idade. Era Tuenti, pero bastantes dos entrevistados estaban sobre os 18 anos. No últimos seis meses cambiou bastante o panorama e estase observando unha migración clarísima dos maiores de 18 anos a Facebook porque en Tuenti coáronselles os irmáns pequenos.

A min cóntanme o pesados que son os críos de 11 anos cos seus irmáns e primos para que lles agreguen, rexoubar as súas saídas e conversacións e chivarse. Os maiores néganse a iso, deixan o perfil sen movelo e lárganse a Facebook. Ata hai un tempo, os mozos que se apuntaban dentro de Tuenti en redes de universidades españolas eran centos ao día, actualmente, dez ao día como máximo.

Os máis pequenos estaban en Habbo, unha rede con avatares, pero parécelles máis real Tuenti. En MySpace atópanse todos os rapaces aos que lles encanta a música ou relacionados co mundo artístico. Fotolog tivo moito tirón entre os mozos de 16 anos, pero perde adeptos porque só lles deixan pór unha foto ao día e xa saben que poden estar noutros sitios con máis prestacións. Nesta rede metéronse varias tribos urbanas, como os emos.

Que problemas atópanse os nenos e os mozos cando usan as redes sociais?

“Os nenos diferencian ben o que é aceptable do que non o é”Eles diferencian ben que é o aceptable. O tema da imprudencia prodúcese máis por inconsciencia. Se cadra pon un número de teléfono móbil e non caen en que pode ser perigoso, pero si teñen claro que determinadas fotos non son aceptables. A min facíanme graza os comentarios que facían os rapaces queixándose: “Eu vin fotos dos meus profesores, que xa lles vale”. E isto inflúelles moito máis do que parece. Doutra banda, poden coincidir con xente da súa mesma idade que sexan unha mala influencia porque pertencen a un grupo non desexable. Por exemplo, unha nena que se empezo a relacionar con grupos de persoas anoréxicas.

Cal é a pauta máis importante que poden dar os pais aos fillos no uso das redes sociais?

Necesariamente teñen que coñecer que son as redes sociais, non poden absterse. Deben facer o esforzo. Por dicilo dunha maneira sinxela, se ata agora un pai preocupouse de que era unha páxina web, agora terase que preocupar de que é un tipo especial de páxina web que se chama rede social, porque aí é onde están os seus fillos e vanse a socializar: van coñecer a estraños, van conectar cos seus amigos e van publicar as súas fotografías.

As redes sociais utilízanse durante máis tempo que os sitios web convencionais e isto sucede mesmo cos adultos, que opina deste feito?

“A rede social é cómoda, tecnoloxicamente avanzada e ten tanto desenvolvo que cando te descoidas perdiches moito tempo”As redes sociais teñen a marca de permanencia da xente nelas porque dentro se realiza o que antes se facía noutros sitios. Nese sentido é lóxico, porque se suma o tempo que se dedicaba ao correo electrónico, ao chat, a navegar, a escribir blogues, a compartir vídeos de Youtube ou música de Last.fm. Agora téñense todas esas prestacións dentro dun sitio, co cal alguén está cinco horas nunha rede social; pero claro, antes estábao facendo por separado. A rede social é cómoda, tecnoloxicamente avanzada e ten tanto desenvolvo que cando te descoidas perdiches moito tempo, e isto sucede a pequenos e a maiores. É como o “Ola” con noticias dos amigos; iso díxome unha vez un amigo. As empresas teñen un problema, porque non poden prohibilo ao seu empregados pero terán que establecer unha pauta de comportamento respecto de que se acepta en canto ao tempo.

Vostede utilizou unha rede social, Facebook, para crear un grupo acerca do seu último libro. Como axudan as redes sociais nos labores de promoción?

“As redes sociais serven de marabilla para promover eventos e produtos se se ten un pouco de idea”Hai xente que considera persoais ás redes sociais como Facebook fronte ás profesionais como Xing, Viadeo ou LinkedIn. Con todo, eu creo que se tende a que nestas tamén se fagan negocios porque se ten todo no mesmo sitio. As redes sociais serven de marabilla se quen debe usalas ten un pouco de idea. Por exemplo, o Teatro Abadía de Madrid creou unha páxina en Facebook e buscou comunicarse con xente normal, que non necesariamente estivese vinculada ás artes escénicas, para dar a coñecer os seus espectáculos programados. É unha maneira de que o teatro se achegue á súa audiencia. De feito, estase reinventando a publicidade, hai un novo comportamento por parte da audiencia e hai que saber moverse. Agora funcionan as campañas, as iniciativas, as causas e os clubs de fans.

De todas as posibilidades que brinda unha rede social, como compartir fotos, vídeos, novidades, ou xogar, cal é a que máis gusta aos mozos?

“Aos nenos, encántalles comentar o que senten, o que fan en cada momento, retransmitir a súa vida”Aos nenos, encántalles comentar o que senten, o que fan en cada momento, retransmitir a súa vida. Por exemplo, en Fotolog a graza do asunto é publicar unha foto, facer un primeiro comentario e que os demais sigan. Se non tes 500 comentarios, es un “matao”. Grazas ao cal se teñen que estrujar a neurona para ver que foto pon e que comentario. A eles sorpréndelles que un non o faga. A min dinme: “Ouve, ti en Tuenti non fas comentarios”.

Os pais deben agregar aos seus fillos como contactos?

“Un mozo 15 anos non quererá agregar ao seu pai porque non vai estar nada cómodo”

Non. Se son pequenos e aceptan polas boas, vale, pero chega un momento en que os nenos son preadolescentes e, por pura evolución, eles reafirman a súa personalidade e queren unirse á súa cuadrilla e separarse dos seus pais. Un mozo de 15 anos non quererá agregar ao seu pai porque non vai estar nada cómodo. Se o pai ou a nai son moi insistentes, o fillo terá perfís A e B. O A de buenecito co seu pai agregado, e o B facendo o besta.

En lugar diso, aconsello que lles pidan que ensinen o seu perfil e así o limparán de cando en vez. Funciona coma se pedíseselles que ordenasen a súa habitación; tentarán apañarla un pouco. Débese dar unha marxe de tempo, dunha semana, por exemplo, para que o mozo quite fotos polas que crea que se lle pode reconvir e déixeo máis presentable. Se, aínda así, o pai ou nai ve algo que non lle gusta, convén negociar e facerlle ver, polas boas, que iso que puxo non está ben. Histéricos non, porque non conseguiremos nada. Logo, si se lle podería tratar de convencer para que teña agregado a algún adulto responsable, a alguén en quen confíe: un tío, un irmán maior, un profesor. Unha persoa que nalgún momento poida botar unha ollada.

Que se lles debe dicir aos nenos acerca de agregar como amigos a persoas descoñecidas no mundo físico?

“Non se pode evitar que os nenos accedan a descoñecidos, é un feito que o 100% deles faino”

Non se pode evitar que os nenos accedan a descoñecidos, é un feito que o 100% dos nenos fai. Iso pasou no Messenger e agora nas redes sociais sucede corrixido e aumentado. Por que? Porque queren ter máis popularidade e facer amizades novas. A un neno pequeno parécelle un exotismo agregar entre os seus amigos a alguén que viva noutro lado e que se salga do seu ambiente habitual. O fillo vai ter as amizades que xa tiña máis os novos que coñeza a través das redes sociais.

Aceptado ese feito, hai que darlles consellos acerca deses descoñecidos: que desconfíen un pouco, facerlles ver que o que digan que teñen unha determinada idade non necesariamente é verdade, que non proporcionen datos acerca da localización da casa, que non dean o teléfono móbil. Débese tentar isto, agora, o éxito é baixo, para que enganarnos.

Cal é a rede social máis segura?

Lin que uns xornalistas ingleses habían descuberto trucos para saltarse a prohibición das redes sociais e acceder directamente aos perfís a través dos buscadores. Estiven a facer probas e busquei “prol an” de proanorexia e saíronme 750 perfís de MySpace aos que podía acceder directamente, sen estar inscrita. Agora a última moda entre os menores consiste en como ver as fotos de Tuenti de quen non teñen agregado.

E pódeno facer?

“Tuenti ten unha seguridade horrible”

Si, Tuenti ten unha seguridade horrible. A rede social que coñezo máis segura chámase Asmallworld. Componse de millonarios, os primeiros invitados foron os da lista de Fortune, e resulta moi difícil entrar. É dificilísimo poder “chulearlles” a parte informática. A súa arquitectura web diferénciase moito doutras que puidese ver e implementaron unhas medidas de seguridade moi superiores ás que teñen outros, quizais porque teñen máis que protexer.

“Nas redes sociais non hai privacidade; a poucos trucos que se saiban, acábase accedendo aos perfís da xente”

Pero en xeral, Facebook paréceme máis segura que outras. Aínda así eu salteime todo. Vin perfís de arriba abaixo de xente que non teño agregada e vin todas as súas fotos. Non hai privacidade, a poucos trucos que se saiban, acábase accedendo. A xente debe ter claro que todas as redes sociais, se non venden os datos xa, venderanos. Toda a información que pomos é para eles. Asinámolo no aviso legal e ademais trátase dunha das súas fontes de financiamento: fotos, contidos, datos de correo electrónico, teléfono móbil…, todo iso vano a vender. Só se debe pór aquilo que non che importa que vendan. Non se debe subir algo que crees que só vas compartir cos teus amiguetes, porque o día menos pensado verás a foto do teu fillo na portada dunha revista de bebés e non terás ningún dereito a nada.

Que opina das suplantaciones de identidade que se producen nas redes sociais?

As persoas coñecidas deberían ter o seu perfil nas redes sociais porque unha de dúas: ou o teñen ou as suplantan. Cando se empezan a agregar contactos (amigos, compañeiros de traballo, etc.) pódese diferenciar quen ten o perfil orixinal. A propia persoa ten capacidade para acudir á rede social e pedir que quiten ao outro. Este problema tamén lles sucede ás empresas, ás veces de bo rolo, pero tamén para crear comunidades virtuais antimarca. En persoas normais, se un desenvolve o seu perfil evita que outro se tome a molestia de crear outro, porque non tería moito sentido.


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións