Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Novas tecnoloxías > Internet e telecomunicacións

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Nacho Vigalondo, blogger, actor e director de cinema

Os vídeos en Internet gozan dun espazo impresionante ante o que a industria vai tardar en reaccionar

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Venres, 23deDecembrode2005

Nacho Vigalondo é un dos mellores exemplos de que a Rede ten moita arte para ofrecer. Este cántabro que vestiu de esmoquin no Kodak Theatre dos Angeles como candidato ao Óscar á Mellor Curtametraxe de 2004, ten aloxados no seu blogue a maioría das curtametraxes que realizou, incluído ‘7:35 da mañá’, a súa obra máis coñecida. Os seus vídeos están cortados por un patrón moi particular que se adapta asombrosamente ao medio en liña: duración mínima, argumentos impactantes, altas doses de ironía e temáticas en sintonía cos gustos dos usuarios das novas tecnoloxías. Aínda que Vigalondo asegura que é mera casualidade, non cabe dúbida de que tanto el como outros artistas que apostan por Internet están a crear un novo xénero narrativo, ideal para ser visto en formatos portátiles como axendas electrónicas, teléfonos móbiles ou reprodutores multimedia.

Os vídeos que se aloxan na súa páxina teñen gran éxito entre os internautas a pesar de que a reprodución en liña é francamente mellorable na maioría dos casos. Traballa algún formato de curto especial para Internet?

En principio non: non son tan habilidoso como para expor estratexias narrativas que favorezan a compresión de arquivos multimedia ou a visión das miñas curtametraxes. Aínda así, recoñezo que ás veces son máis consciente da duración dalgunha das miñas obras pensando en termos de descarga, de modo que procuro que o produto final non pese demasiado e sexa fácil de manexar pola Rede. Respecto das temáticas e os argumentos dos meus guións, teño a mesma filosofía que fai dez anos, cando empecei a facer vídeos. Digamos que a miña adaptabilidade ao medio virtual viña de antemán como usuario das novas tecnoloxías.

Canto se gasta en facer un curto en formato dixital? É diferente ao que se poida gastar en obras en celuloide como ‘Choque’ ou ‘7:35 da mañá’?

Os froitos económicos que dá unha curtametraxe non están rifados coa súa exhibición gratuíta en InternetNon hai diferentes orzamentos. A formulación é moito máis sinxelo e radical: para os meus curtos en celuloide teño orzamento e nos outros non me gasto nin un duro. Con todo, o proceso creativo é inverso: no primeiro caso adapto a miña realidade a unha historia (o que adoita incluír a súplica de subvencións a todo tipo de institucións) e no segundo adapto as historias á miña realidade inmediata, que é a falta de orzamento. Imos, que a cafetera de ‘Código 7’ estaba aí de antemán. [En ‘Código 7’, definida por Vigalondo como “la revolución definitiva de la ciencia-ficción postindustrial”, sólo aparecen un actor recién levantado y una cafetera]. A verdade é que a miña implicación coa Rede ha ido vindo aos poucos: cando rodei ‘7:35 da mañá’ non tiña blogue nin nada; pensaba que se vería nalgún festival, aquí e alá, sen máis.

Non cre que exhibir as obras en libre descarga resulta pouco sensato se un pretende gañarse a vida?

Para nada. Os froitos económicos que dá unha curtametraxe, se os dá, non están rifados coa exhibición gratuíta en Internet. Unha curtametraxe nunca goza de despacho de billetes, senón das ocasionais vendas do produto ás cadeas de televisión e do estrañado recoñecemento nos festivais.

A exhibición en liña é un acto cultural libre ou unha estratexia de promoción?

Os dous termos son compatibles sen ningún trauma. En todo caso, o impulso que tiven por colgar as miñas pezas máis estrañas en Internet nunca foi un acto promocional. Case, nalgún caso, poderíase dicir que son vídeos ‘antipromocionales’.

Hai curtos seus moi minimalistas, como ‘Nadal 2003’ ou ‘Homenaxe a Coetzee’. Pódese considerar que o formato de curto para Internet non incide tanto nos aspectos técnicos e si nos argumentais?

Non, bo… O formato é o formato e nun principio non debería coartar contidos, pero hai que recoñecer que a inmediatez da da distribución por Internet casa moi ben coa inmediatez expresiva de certo tipo de obras.

Pódese considerar que o curto feito para Internet é o chiste (en sentido positivo) da cinematografía?

Adapto as historias á miña realidade inmediata, que é a falta de orzamentoJa, ja; non se que sentido negativo podería ter a palabra chiste. Digámoslo doutra maneira: en Internet ten cabida todo. E ese todo inclúe o que chamas ‘chistes’, formatos que ata agora non tiñan sitio en ningún lado. Por iso a súa presenza é máis rechamante que a dos contidos tradicionais. Pero hoxe xa se poden atopar curtos de todo tipo.

Inventou algo novo, algo así como o curto para móbiles ou reprodutores multimedia portátiles do tipo iPod ou Creative? Un curto que se pode ver na parada o autobús e, ademais, ter mensaxe e graza?

Non, non, por deus! Non inventei nada. Ou polo menos xamais fun consciente de renovar ningunha linguaxe en función dun medio. En todo caso, a miña obra adecuábase a todo isto de antemán. Un dos meus curtos de carácter máis ‘downloable’ (descargable da Rede), ‘Unha Lección de Cinema’, é do 98.

Na liña da anterior pregunta: Están a cambiar as novas tecnoloxías o formato narrativo?

Están a aumentar as posibilidades factibles. Están a eliminarse barreiras, como as da duración esixible para distribuír unha obra audiovisual. E quizá se estean derrubando certos prexuízos do espectador.

Cre que este tipo de curtos implantaranse como un medio cultural tan común como as teleseries ou os debuxos animados?

Si. Exacto. Desde o momento en que as discusións domésticas están a trasladarse do “cambia de canle” ao “déixame xa o computador”, este tipo de produtos (desde as bromas de oficina que chegan ao ‘mail’ ata a obra exquisita de artistas como Alberto González ou Rubén Ontiveros) gozan dun espazo impresionante ante o que a industria vai tardar en reaccionar.

Non se se o lin ben, pero creo que ten reservados todos os dereitos a partir de 800×600 pixels. Utiliza algún tipo de licenza copyleft ou un copyright puro e duro?

Están a eliminarse barreiras e quizá se estean derrubando certos prexuízos do espectadorNon, non: non temos ningunha licenza respecto diso! O “todos os dereitos reservados” é unha coletilla que puxo o webmaster da páxina e que esquecín quitar. A verdade é que non aplico o copyleft polo motivo máis vergoñoso: descubrín Creative Commons no ano máis estresante e tolo da miña vida, e aínda non lle dediquei o tempo suficiente. Son unha persoa espectacularmente desorganizada.

Cre que desde páxinas como Youtube, Darlugo ou Vimeo pódense descubrir novos talentos? Ou son só páxinas de baixo nivel onde se deixa calquera gravación sen editar nin argumento?

Son fanático de Youtube, e aínda non coñezo as outras que mencionas, aínda que as apunto na miña lista. Youtube paréceme alucinante, a fusión definitiva entre a vía de distribución e o formato de visionado. O fascinante é que o rumbo dos contidos de páxinas así depende ao cento por cento do usuario, que á vez é o responsable de contidos; é dicir que non inflúe ningún intermediario da industria do lecer no proceso. Respecto do seu baixo nivel, creo que en Youtube hai de todo. E iso abarca o máis estúpido e o máis interesante. Son público habitual de ambos os extremos, por suposto.


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións