Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Novas tecnoloxías > Internet e telecomunicacións

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Navegar con seguridade por Internet

Actuar sempre con sentido común e instalar programas antivirus, antiespía e devasa son medidas clave para utilizar a Rede sen ser vítima de delitos

Img
Imaxe: Alex Guerreiro

Nin o máisinsensato dos inxenuos entregaría as chaves do seu coche ouda súa casa a un descoñecido, nin confiaría en alguén que llepromete gañar montañas de diñeiro sen apenas esforzo ninrisco. Entón, por que parece que baixamos agarda e convertémonos en incautos desprevidos cando navegamospor Internet? Nun país como o noso, no que hai máis de 12millóns de persoas maiores de 14 anos usuarias habituais de Internet,rexistráronse en 2010 case 4.000 casos de fraude, o dobre que o ano anterior, segundo o informe elaborado pola compañía de seguridadedixital S21 sec.

Traballar nun computador seguro

Por sorprendente que
poida parecer, en pleno século XXI hai millóns de persoas que xamais
instalaron programas antivirus no seu computador. Con todo, non
arriscan máis que o resto. En xeral, son usuarios cautos e
bos coñecedores da Rede, que seguen todas as recomendacións de
seguridade e infórmanse mediante as denominadas “listas
brancas
” das páxinas polas cales se pode navegar
con garantías. No entanto, co fin de navegar coa
máxima seguridade, o mercado ofrece programas informáticos
deseñados especificamente para protexer ao usuario
fronte a sistemas maliciosos:


  • Devasa ou
    “firewall”
    : equivale a unha primeira protección ante a
    descarga de determinados programas no computador. Avisa en caso de
    sospeita e mantén un rexistro do nivel de seguridade do PC. Os
    devasa detectan e advirten sobre os programas que queren
    conectarse a Internet para que o usuario poida negarlles o acceso a
    a Rede se non lle resultan coñecidos. O sistema operativo Windows é o
    máis vulnerable aos ataques con software malicioso. Dispón
    da súa propia devasa e funciona ben, pero merece a pena
    estudar outras alternativas, tanto de pago como gratuítas, que
    tamén obteñen bos resultados, como Zone
    Alarm.

  • Programas
    antiespía
    : o
    segundo nivel de seguridade é a instalación de sistemas
    antiespía. Os espías son programas tóxicos que
    cando desembarcan nun computador inspeccionan os historiais de
    navegación e hábitos do usuario para despois
    bombardearlle con publicidade, de acordo ao seu perfil de usuario e
    consumidor. O internauta comproba que, de súpeto, éncheselle o
    correo electrónico de spam ou comezan a saltar xanelas
    emerxentes con publicidade de todo tipo. Ademais destas
    molestias, cando un computador se carga destes programas malvados, o seu funcionamento comeza a ser moito máis lento. Entre os
    antiespía gratuítos máis sinxelos de conseguir, cuxa
    misión é revisar o aparello en busca desta ameaza e
    eliminalos con rapidez de maneira que en menos de media hora o
    computador funcione con normalidade, destacan Ad-Aware
    e SpyBot.
    Ambos manteñen un control estrito sobre os programas que se
    descargan ao computador, aínda que tamén gaña adeptos outra
    aplicación eficaz, Ccleaner.

  • Os antivirus:
    o terceiro nivel de seguridade, e máis discutido, o
    constitúen prográmalos antivirus. Os primeiros virus xurdiron
    cando determinados hackers crearon programas que causaban
    problemas, pero resultaban inofensivos. Eran máis ben probas de enxeño e canalladas nas que
    demostraban a súa pericia. Hoxe, algúns hackers son auténticos
    delincuentes. Aos creadores destes programas-trampa non lles move
    superar retos técnicos ou intelectuais, nin presumir dos seus
    habilidades, nin cometer canalladas sen propósito pecuniario;
    móvelles gañar diñeiro aínda que sexa mediante delitos. Agora apenas
    hai virus destrutivos desinteresados, senón que priman desenvolvementos
    contaminantes como os que crean programas espía e publicidade
    non desexada. Por iso, moitos usuarios cuéstionanse a conveniencia
    de usar programas antivirus cando, cos programas antes
    descritos, xa se logra unha cota de seguridade eficaz.

    Nunca está de
    máis instalar un antivirus no noso equipo profesional,
    aínda que para un usuario privado quizá é excesivo o gasto.
    Os programas de pago teñen sentido nas complexas redes de
    computadores corporativos, pero para o PC individuais hai
    antivirus apropiados en Internet que son gratuítos, como Avira
    Antivir Persoal
    . Este instálase con facilidade e actualízase
    con certa periodicidade para manterse ao día respecto dos
    novos desenvolvementos delituosos.

  • Facer copias de
    seguridade
    : o uso de antivirus compleméntase coa realización
    periódica de copias.
    de seguridade dos datos
    importantes que se achen no disco
    duro do computador, polo que convén dispor dun disco duro
    externo que albergue estas copias ou contratar un
    servizo deste tipo en Internet
    , que sincronice automaticamente
    cada novo dato cun servidor, como Drop Box ou Syncplicity.

Seguridade fronte ás estafas

As estafas en Internet
coñécense como “phishing” e chegan por dúas vías: correo
electrónico e páxinas web enganosas. Con
frecuencia, ambas combínanse para dar maior verosimilitud á
estafa. No caso dos bancos, é usual recibir correos en aparencia procedentes dos principais bancos
nacionais.

É usual recibir correos en aparencia procedentes dos principais bancos nacionais

O usuario nin sequera
chega a ver moitos deles porque o mesmo servizo de correo os
envía de forma automática ao cartafol de spam. Por
norma, nunca se debe abrir un correo orixinario dun banco nin de
ningunha outra entidade crediticia, salvo se aparece a dirección de
correo dunha persoa coñecida da entidade.

No entanto, mesmo en
estes casos, convén porse en contacto telefónico ou
persoal para confirmar o envío. No caso de que, levados por
a curiosidade, abramos estes correos, poderase comprobar que
dirixen a páxinas web de entidades bancarias, páxinas
falsas onde pedirán os nosos datos bancarios ou as claves de
acceso á nosa páxina persoal do banco. Xamais
deixemos datos os nosos nelas. Lembremos que nos principais
navegadores pódense activar filtros para identificar estas páxinas.

Protexer os datos persoais

A protección de
os datos persoais na Rede non se pode descoidar, posto que a
proliferación de servizos e redes sociais nas que
participan numerosas persoas pon en xogo a nosa intimidade. Sempre que
alguén se apunta a unha nova rede social, ou usa un determinado
servizo na Rede, rexístrase e deixa os seus datos en mans de
terceiros. Confíase en que as empresas ás cales facemos
coñecedoras da nosa identidade gardarana segundo
establece a lei, pero en numerosas ocasións os
usuarios descoñecen aos responsables de dar a estes datos só
os usos permitidos.

Sempre que alguén se apunta a unha nova rede social, rexístrase e deixa os seus datos en mans de terceiros

Por esta razón,
antes de depositar datos persoais nun servizo, hai que asegurarse
de que este segue unha
política de confidencialidade, de acordo á lei de protección
de datos do país onde a empresa teña a súa sede.
Convén comprobar, doutra banda, que mostra un claro compromiso en
non facer un mal uso destes datos. En xeral, pódese pescudar se
a empresa é de confianza a través do apartado “Aviso
Legal”, un espazo que debe estar ben visible.

No momento de
mostrar datos, imaxes e outras informacións persoais en
estas redes sociais, non se debe baixar a garda. En ocasións, con
o fin de comunicarse cos demais membros dunha
determinada rede, os usuarios deixan información e opinións
sensibles que quedan gravadas nos servidores da compañía
propietaria.

Estes datos poden ser
difíciles de borrar e, nun momento dado, converterse nunha
pesadelo para o usuario. Por tanto, pódense deixar determinadas
“informacións brancas”, sen mala intención, en
Facebook, MySpace ou Tuenti, ou en foros de Internet, pero outras
xamais deben mostrarse de forma pública, como os
comentarios perniciosos achega do xefe ou a empresa, a publicación
de fotos comprometidas ou as críticas a determinados amigos,
porque quen menos nos convén que o fagan poden obter con
certa facilidade esta información e darlle o uso que máis
prexudíquenos.

O escrito ou publicado en Internet nunca é do todo privado, senón que queda rexistrado durante un período longo, non se borra e hai que ser moi conscientes de que esa
información, ese comentario ou esa foto comprometida, poden
volver á nosa vida no momento máis inesperado e
inoportuno.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións