Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Novas tecnoloxías > Internet e telecomunicacións

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

Obesidade dixital: que é e como combatela

O excesivo consumo de contidos e relacións dixitais poden afectar á nosa vida privada e o noso rendemento profesional

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Mércores, 09 de Xullo de 2014
img_digigordos hd_

En certo xeito, os habitantes do primeiro mundo somos novos ricos dixitais: en pouco tempo recibimos un achegue enorme de tecnoloxía e sen estar demasiado previdos sobre as doses de uso convenientes para xestionar a nova esfera dixital. O resultado é que, sen darnos conta moitas veces, estamos a darnos unha chea de novas tecnoloxías. Carecemos de educación 2.0 e abusamos de forma compulsiva da hiperinformación e a hipercomunicación. Sen ser enfermidades nin adiccións, padecemos unha serie de síntomas que poden afectar á nosa vida privada e o noso rendemento profesional. Resúmense no que algúns analistas chaman “obesidade dixital”. O artigo explica este termo, os signos que a identifican e como controlala.

Imaxe: OTA Photos

Que é a obesidade dixital?

Igual que o consumo desaforado de calorías baleiras acotío e sen necesidade acaba derivando nun cadro de obesidade mórbida, a conectividade constante á Rede e os seus servizos acotío e desde calquera dispositivo e lugar pode xerar “obesidade dixital”. O termo foi acuñado por algúns expertos, entre eles o director de relacións institucionais de Google, Daniel Sieberg, que escribiu un libro sobre as súas vivencias.

A conectividade á Rede e os seus servizos acotío é o que se coñece como obesidade dixital

Sieberg sabe de primeira man o que é o hartazgo dixital inconsciente e como afecta á vida diaria, porque o experimentou no seu día cando era analista de varios medios estadounidenses. Tamén se deu conta de que non se trataba dun problema psicolóxico ou fisiológico, nin adiccións nin enfermidades, senón educacional. Noutras palabras, que podía reverterse coas pautas e a educación dixital adecuada. Por iso, en 2011 publicou o seu libro e, na actualidade, ante a perspectiva de que o problema lonxe de diminuír aumenta, relanzou unha campaña na que trata de concienciar non só ás persoas, senón tamén a empresas, pais e institucións educativas de menores. Segundo Sieberg, tarde ou cedo teremos que tomar conciencia de que a obesidade dixital é un problema social.

Como se se son obeso dixital?

É probable que todos teñamos ata certo punto o que se chama “sobrepeso dixital”: un uso intensivo das novas tecnoloxías máis aló do necesario. Non ten por que ser malo, igual que non o é comer unha bolsa de patacas fritas. O problema é que se converta nun costume.

Vivimos nun mundo onde as relacións sociais, a educación e a información trasladáronse en boa medida a Internet

Vivimos nun mundo onde as relacións sociais, a educación ou a información trasladáronse en boa medida a Internet, pero isto non quere dicir que deixasen de existir fóra dela. Para avaliar o noso nivel de “sobrepeso dixital” podemos aplicar os diversos índices que crea cada experto no tema, pero tamén se pode detectar o problema con sinxelas preguntas e sentido común.

Cantos computadores temos? Cantas tabletas? Usamos móbil con tarifa de datos? A cantos servizos de redes sociais estamos apuntados? Con que frecuencia diaria consultámolos? Que facemos cando estamos na rúa, no metro ou na parada do autobús? Lemos en papel ou en libro dixital, ou ben só na tableta e o smartphone? Pomos o teléfono en modo voo ao irnos a durmir? Consultámolo durante as comidas familiares? Tratamos cos nosos amigos fisicamente próximos máis na rúa ou nas redes? Estas e outras moitas cuestións pódennos facer reflexionar sobre se poderiamos vivir doutra maneira a nosa relación co dixital.

Ademais, podemos preguntar á nosa parella, fillos, pais, empregados, etc. que pensan respecto diso. Se opinan que lles temos esquecidos, que somos maleducados en certos momentos ou que resultamos atafegantes e non damos tregua a que os demais descansen da súa xornada profesional, en efecto tendemos á obesidade dixital.

Como o soluciono?

A obesidade dixital é un problema educacional máis que emocional. Non nos deron as pautas para relacionarnos con tanta tecnoloxía, hiperinformación e hiperconectividad como existe hoxe. En consecuencia, debemos ser nós mesmos os que nos cremos nosas propias normas, que é máis que seguro que vallan só para uso persoal, xa que cada individuo é un mundo.

A cantas redes sociais estamos apuntados? Con que frecuencia consultámolas? Que facemos cando estamos na rúa, no metro ou na parada do autobús?

E neste sentido, quizais a primeira delas deba ser aprender a vivir sen o móbil. O smartphone é quizais o obxecto que máis atención concentra, porque sempre está xunto a nós. Por tanto, comezar por el non é unha mala idea. Podemos empezar por sometelo a el a dieta, eliminando todas as aplicacións que teñamos descargadas e non sexan imprescindibles. Un seguinte paso é, simbólicamente, gardalo na neveira á hora das comidas e as ceas familiares. Non fai falta polo no frigorífico, aínda que axuda, basta con polo en modo voo e deixalo algo afastado da mesa.

Tamén se poden marcar unhas horas para o acceso ao correo electrónico, aínda que sexa laboral, xa que non é necesario estar todo o intre conectado. Unha defensa fronte ao acoso dos correos urxentes de todo tipo é utilizar as mensaxes de ausencia configurables, para indicar que estamos a comer, fóra de horario laboral ou de vacacións. Deste xeito, convidamos aos demais a que apracen as súas mensaxes ou, polo menos, que sexan conscientes de que non os leremos de inmediato.

En redes sociais podemos fixar uns horarios sensatos. Por exemplo, destinar un máximo de tres horas diarias establecidas para estes mesteres, e sempre as mesmas, para coller o costume. Para compensar a necesidade de información, doutra banda, durante as desconexións podemos aproveitar para ler en formato papel ou libro electrónico, pero desconectados.

Fins de semana desconectados

Unha boa idea é establecer un fin de semana desconectado ao mes no que a familia non poida acceder a teléfonos nin computadores

Procuremos facer con frecuencia deportes de equipo e actividades ao aire libre que impliquen relacións físicas con outras persoas, para evitar que a necesidade emocional de comunicarnos cíngase ao mundo en liña. Tamén é interesante establecer un fin de semana desconectado ao mes, como mínimo, no que a familia non poida acceder a teléfonos, computadores ou tabletas. En moitos países xa é unha tendencia crecente.

Se os nosos fillos protestan, pódenselles propor actividades que impliquen emocións, curiosidade e acción física, que é o que lles ofrecen os videoxogos, pero en ningún caso cedamos a esas “aias dixitais” que son as videoconsolas durante estes fins de semana. E do mesmo xeito que nos autoeducamos nós, tomemos conciencia de que debemos fabricar pautas similares á medida dos nosos pequenos, empezando por cuestionarnos a que idade deben ter acceso a un móbil. Tamén eles deben aprender que a tecnoloxía non o é todo.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións