Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Novas tecnoloxías > Internet e telecomunicacións

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Pedro Farré, director de Relacións Corporativas da Sociedade Xeral de Autores e Editores

O único que pedimos é compartir unha pequenísima parte das ganancias

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 13deAbrilde2006

Pedro Farré, avogado e director de Relacións Corporativas da Sociedade Xeral de Autores e Editores de España (SGAE), é a voz máis elocuente desta entidade xestora. Nun momento en que a nova Lei sobre a Propiedade Intelectual (LPI) está a discutirse no Congreso dos Deputados, Farré aparece con frecuencia nos medios para difundir as razóns polas que os autores aos que representa cren que é necesario un canon pola copia privada da obra intelectual.

Existe unha certa impresión xeneralizada de que a SGAE está en contra das novas tecnoloxías porque escapan ao seu control. Canto hai de verdade niso?

Nada. A SGAE non só está a favor das novas tecnoloxías senón que cre que é unha forma de potenciar a comunicación entre os autores e o público. É unha entidade punteira no uso e desenvolvemento das novas tecnoloxías. De feito, por citar só algúns exemplos, nos últimos tempos asinamos un convenio co Instituto Cervantes para difundir o español na Rede; acordamos, xunto coa nosa homónima británica, MCPS-PRS, licenciar os dereitos en liña e puxemos en marcha un sistema para promocionar en Internet a música dos autores noveis. Nós o único que defendemos é que no uso dos novos medios tecnolóxicos non se menoscaben os dereitos dos creadores.

Fai sete anos Eduardo Bautista non lle auguraba un futuro prometedor aos sistemas de compresión como o MP3 pola súa perda (evidente) de calidade respecto ao formato CD. Con todo, a realidade levoulle a contraría e o MP3 impúxose. Non cren vostedes que deben adaptarse ao mundo das novas tecnoloxías tanto no lexislativo como no que respecta á mentalidade que impera nel?

Sen contidos culturais non habería dispositivos MP3, nin se estenderon de tal forma as liñas ADSL A SGAE é unha entidade que xestiona os dereitos de autor dos seus asociados; o seu labor non é ditar leis. A SGAE alégrase de que en España, no ano 2005, a penetración do ADSL crecese ata o 19,5% cando en 2002 era dun 3,3%. Tamén se congratula de que se en 2004 o 10% dos fogares dispuñan de MP3, a finais do pasado ano esa porcentaxe crecese ata un 25%. En definitiva, o sector tecnolóxico está a crecer e iso é positivo. O único que pedimos é compartir unha pequenísima parte das ganancias porque sen contidos culturais non habería dispositivos MP3, nin se estenderon de tal forma as liñas ADSL. E os contidos xéranos os creadores, cuxo salario é o dereito de autor.

Comentouse en foros, blogues e diferentes páxinas que na SGAE só ten peso, e cobran unha cantidade significativa polos seus dereitos, uns poucos autores. É certo?

A SGAE, ten 85.000 asociados, e cada un deles percibe os dereitos en función do uso que se fai das súas obras. As obras teñen un nivel de difusión moi distinto; por exemplo, as obras de teatro ou as coreografías son distintas das cancións ou das películas. O importante é que se xestionen os dereitos de cada unha das obras, independentemente da dimensión que teñen.

Atreveríase vostede a asegurar que as redes P2P, como a de Emule, son ilegais, ou se remitiría a uns supostos concretos? David Bravo opinou nunha entrevista en CONSUMER EROSKI que a ilegalidade só se produciría no caso de que existise vontade clara por parte do usuario de expor os seus contidos publicamente.

Non creo que se deban ilegalizar as redes P2P, pero aos fornecedores de servizo ténselles que esixir un certo grao de responsabilidade Sempre reiteramos que as redes P2P non son ilegais, pero si o uso que se de elas, cando o que se intercambia entre os usuarios son obras rexistradas polas que non se pagan dereitos de autor. Nesa acción hai unha clara vocación por pór as obras a disposición pública. E así o recoñeceron recentes sentenzas ditadas en Estados Unidos, Australia, Xapón ou Noruega, entre outros moitos casos. Desde o meu punto de vista non creo que se deban ilegalizar, pero aos fornecedores de servizo ténselles que esixir un certo grao de responsabilidade. Insisto en que o ilícito é a utilización que se fai desa tecnoloxía co único beneficio do ánimo de lucro.

Cre que as redes P2P deberían ser sometidas a algún tipo de control? Ou a algún tipo de canon que repercutise, por exemplo, sobre a tarifa que o usuario paga polo consumo de ADSL ou sobre o prezo que paga polo seu disco duro?

Desde a SGAE vimos insistindo en que o cambio do mundo analóxico ao universo dixital non debe implicar ningún cambio no tratamento dos dereitos de autor. O respecto aos mesmos ten que ser igual ao que se lle veu dispensando.

Está a SGAE en contra da copia privada ilimitada? Se é así, cal cren que é o límite razoable de copias?

O límite de copias establéceo a propia Lei de Propiedade Intelectual, que autoriza a copia para uso privado do copista; cremos que é un dereito do consumidor. O importante na copia privada é que funcione sempre a compensación ao autor; sempre que esta exista, esta será razoable e nós apoiarémola. É un mecanismo de difusión da cultura, pero que ha de partir do recoñecemento do prexuízo aos autores e da necesidade de compensarlles polo mesmo.

A SGAE propuxo un canon sobre os reprodutores de música, cuxo exemplo máis notorio é o iPod. Como pode explicar esta proposta ao consumidor, que simplemente exerce o dereito de copiar a música que adquiriu legalmente nun soporte determinado?

Cantas máis cancións póidanse gravar nun mesmo equipo, menos discos orixinais compraranse A SGAE non propuxo un canon sobre os reprodutores de música: desde 1987 están suxeitos á remuneración por Copia Privada todos os equipos gravadores (non reprodutores) de obras musicais e/ou audiovisuais. Se antes pagábase a remuneración sobre os equipos gravadores de casetes, por que non se vai a pagar sobre uns equipos que permiten gravar miles de cancións, cando ademais, as propias empresas fabricantes deses ‘reprodutores’ (en realidade gravadores) atraen aos compradores precisamente destacando a capacidade de almacenamento de cancións? Cantas máis cancións póidanse gravar nun mesmo equipo, menos discos orixinais compraranse, aumentando desa forma o prexuízo que desde 1987 ocasiona aos titulares das obras a posibilidade de que se realicen copias para uso privado legalmente

Recentemente, o avogado Javier da Cova conseguiu que se reabra a causa que el promove contra o canon polo soporte CD, baixo o suposto da Administración é o principal prexudicado polo mesmo, xa que garda todos os seus datos nestes formatos e paga, por conseguinte, un canon sobre un asunto co cal non ten relación a súa actividade (a copia de material con propiedade intelectual xestionada polas entidades de autores). En leste mesmo problema ven atrapados moitos outros consumidores que non utilizan o CD para copiar obras rexistradas. A SGAE alega que repercute o canon no fabricante, e non no usuario, pero ao final o afectado é o usuario porque o consumidor acaba pagando calquera sobre custo nunha economía de mercado. Que solucións propoñen para este tipo de actividades que ven inxustamente gravadas? Deberían estar exentos de pagar o canon por copia privada contornas nos que non se aplica a definición de ‘contorna doméstica’ como as oficinas, empresas, universidades, etc.?

Xa comentamos anteriormente que ao terse en conta a porcentaxe de usuarios que utilizan sopórtelos CD para a gravación de repertorio protexido, a remuneración que se aplica aos devanditos soportes está reducida na devandito porcentaxe. A única solución alternativa a esta cuestión sería que os fabricantes lanzasen ao mercado un soporte similar ao CD-R pero que non puidese gravar obras musicais nin audiovisuais, pero quizais non lles interese porque realmente non é tan alto a porcentaxe de usuarios que utiliza estes soportes para o que se di habitualmente: gravar fotografía, datos informáticos, etc…

Vostede insinuou recentemente que as licenzas Copyleft estaban apoiadas por intereses económicos de certas empresas. Que intereses económicos están, segundo vostede, detrás do Copyleft?

Convídolles a que naveguen por determinadas páxinas, en aparencia alternativas, tales como Creative Commons e observen quen lles están apoiando economicamente convídolles a que naveguen por determinadas páxinas, en aparencia alternativas, tales como Creative Commons e observen quen lles están apoiando economicamente. Quen queren cargarse o modelo moderno de dereitos de propiedade intelectual, o que tanto custou conseguir (como calquera dereito fundamental), son algúns que queren pagar menos ou mesmo non pagar. É dicir, que queren lucrarse á conta de quen crean os contidos, isto é, os autores. Desde a SGAE, porque así nolo esixen os nosos asociados, non podemos permitir que unha cousa así suceda. É máis, creo que os parlamentos e os xuíces de todo o mundo desenvolvido nunca o permitirán.

Vostedes crearon un tipo de contrato que permite aos socios máis recentes regalar a súa música pola Rede durante o primeiros tres anos sen ter que pagar á sociedade por cada canción descargada. Teñen os seus socios máis antigos a posibilidade de acollerse a un contrato similar?

Non ten relación coa antigüidade do socio, senón co tipo de explotación da obra e só no ámbito de Internet. Os autores que así o queiran poidan distribuír a súa música de modo promocional. A diferenza do noso modelo é que as obras musicais non quedan para sempre nesta forma de explotación de custo cero, senón que o autor pode, cando así o desexe, incorporar as súas obras ao réxime xeral.

Por que cre que se fan agora máis concertos (e máis caros) que nunca, segundo mostran os datos do sector? Pode ser debido ás redes P2P, que aumentan moito a capacidade de promoción dos artistas?

Os concertos sempre existiron. O que hai é un maior interese pola música en todos os formatos e cada un deles contribúe ao éxito dos demais. Pero o que ninguén cuestiona, por exemplo nun concerto, é que teña que ser gratis. Todo o mundo sabe que un concerto ten uns custos, que alguén ha de pagalos. Igual pasa co demais.


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións