Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Por que a miña Internet vai máis lento do que debería?

A velocidade real e a teórica de acceso á Rede veñen condicionadas por aspectos físicos e de servizo do provedor
Por Jordi Sabaté 22 de Abril de 2013
Img adsluniversal listadog
Imagen: Mr ATM

Contratamos o acceso a Internet de 10 “megas” (megabits por segundo) cun operador solvente. Vén o técnico, instala o acceso e o router para conectarnos. Pero comprobamos que, en lugar dese dez megas, recibimos en realidade entre seis e oito, e de cando en cando alcánzase o teórico prometido. Cambiamos de operador e sucede o mesmo. Por que non podemos ter todo o ADSL que se nos promete? A que se debe esta diferenza entre a velocidade real e a teórica de acceso á Rede desde a nosa casa?

Antes de ver os factores técnicos e físicos que condicionan a velocidade coa que a información dixital chega ao computador (falamos de acceso por cable ou conexión Ethernet pero non de wifi, que ten unha gran inestabilidade por perda de sinal), é necesario puntualizar que os operadores non enganan ao ofrecer unha conexión determinada, xa que inclúen a preposición “ata” para especificar os “megas” que se terán.

Os operadores inclúen a preposición “ata” para especificar os “megas” que se terán

Ao principio, esta especificación non se incluía e moitos usuarios confundían as velocidades teórica e real. Pero por mor das protestas dos clientes, as operadoras ven obrigadas desde hai anos por lei á inclusión deste matiz, se non queren cometer unha falta de publicidade enganosa. Así pois, admítese de forma explícita que nunca se pode ofrecer a velocidade de acceso que en teoría podería proporcionar unha instalación de rede. Por que?

Causas variables

Non hai unha soa causa que mingüe a eficiencia dunha liña de acceso (a diferenza entre a velocidade real e a teórica), senón que esta depende de factores de diversa índole.

No plano informático, hai que ter en conta que son diferentes unha rede de Internet en bruto e a mesma organizada co seu protocolo TCP/IP e outros adicionais que se poidan usar, como a Voz sobre IP, que divide a información en paquetes moi pequenos.

En ADSL nunca se alcanzará a velocidade teórica que o operador indica como máxima

Os protocolos de circulación, xunto aos de acceso (que definen a cada router e danlle capacidade para “comprender o que circula” e envialo ao seu destino), supoñen unha diminución de entre o 11% e o 20% da eficiencia, que pode aumentar ata un 30% cando se está utilizando algún programa para falar por Internet, como Skype ou similares. Aínda que esta última diminución é puntual, a primeira é permanente e inherente ao sistema, polo que nunca se alcanzará a velocidade teórica que o operador indica como máxima.

A iso hai que engadir outras causas de índole físico, relacionadas coa perda de enerxía propia dos electróns no cable de cobre. A circulación polo par de cobre (así se coñece ao cable telefónico) é moi ineficiente e perde forza a medida que a información ‘avanza’ polo tendido.

A lotaría do nodo

Canto máis preto estéase dun nodo de telecomunicacións, maior eficiencia terase no acceso

A potencia inicial mídese como a que mostra a información ao saír do nodo. Os nodos son niños de enrutadores que potencian o sinal de rede e atópanse escondidos nas cidades e as zonas habitadas; a Rede, como unha tea de araña, é unha inmensa asociación de pequenos nodos que se organizan de modo xerárquico.

Así, o nodo máis pequeno é o que dá servizo de acceso ao usuario final, e pode estar a 100 metros da súa casa ou a varios quilómetros. É unha lotaría. Canto máis preto estéase dun nodo de telecomunicacións, maior eficiencia terase no acceso e menor será a diferenza entre a velocidade real e a teórica, contando sempre con ese mínimo de entre o 10 e o 20% que absorben os protocolos.

En realidade, o desfasamento nunca queda no 10% e, nas condicións máis óptimas, pode chegar ao 20% se se está preto do nodo. Aínda que as tecnoloxías de acceso cada vez van máis enfocadas á mellora da eficiencia, a velocidade sempre é inestable e ten altos e baixos, de modo que ás veces pódese estar moi preto da velocidade teórica e outras veces moi lonxe.

Mínimos legais

Por lei obrígase aos provedores de acceso a garantir como mínimo o 80% da velocidade teórica prometida

Por lei obrígase aos provedores de acceso a garantir como mínimo o 80% da velocidade teórica prometida, pero un estudo da páxina ADSLzone sobre o acceso en 2012, mediante o seu servizo para medir a velocidade real nos computadores, demostra que a media de provisión está sobre o 52% e, nalgúns casos, é mesmo inferior. É dicir, a maioría dos provedores de acceso non cumpren a lei. Con todo, o informe destaca que a eficiencia aumenta ano a ano.

A fibra, 100% de eficiencia… case sempre

En teoría, se a conexión é de fibra óptica, xa sexa na modalidade de cable (ONO, Jazztel) ou en fibra ata o fogar (Movistar), a eficiencia do acceso aumenta moito, ata case dar o mesmo resultado teórico e real e, ás veces, máis de real que de teórico.

En cambio, isto algunhas veces non é así, ou polo menos, o usuario non nota ese aumento de ancho no seu computador. Que pasa? Poden ser varias as causas.

En fibra non hai perda de eficiencia por factores físicos, pero as condicións dependerán moito do preparado que se estea para recibir anchos de case 100 “megas”. Algúns equipos antigos non teñen cartóns de rede capacitadas para velocidades tan grandes, ou ben o router non conta cun adaptador para grandes velocidades.