Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Novas tecnoloxías > Hardware

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Procesadores de dobre núcleo

Esta nova tecnoloxía demicroprocesadores permite aumentar o rendemento sen consumir máisenerxía nin xerar un exceso de calor

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Mércores, 28deXuñode2006

Un computador sen disco duro pode funcionar, aínda que sen capacidade paira executar amaioría dos seus programas, pero si a un nivel básico.Un computador desprovisto de monitor e teclado tamén podefuncionar, e de feito moitos computadores son utilizados como merosservidores, e mesmo xestores de redes de computadores. Pero uncomputador sen procesador é una máquina morta, inservible.Por tanto, o tipo de procesador define as capacidades docomputador. Como o mercado pide cada vez maior capacidade, osprocesadores aumentaron a súa potencia, pero chegaron ao seu límitede tamaño, calor e consumo. A solución? Osprocesadores de dobre núcleo.

As partes dun procesador

/imgs/2006/11/dualcore1.gif

Un procesador éuna caixiña cadrada algo maior que una moeda de dous euros, tanto en superficiecomo en profundidade. Dentro deste espazo deben caberos seus diferentes compoñentes. Paira empezar está a CPU (UnidadeCentral de Procesamiento). A CPU consiste nunha capa finísima(case imperceptible) de dióxido de silicio na que foigravadas, cun proceso fotoquímico similar ao revelado dasfotografías, una rede de microcircuitos por onde pasa acorrente eléctrica.

Ademais,os microcircuitos foron bombardeados con miles iones en lugaresconcretos para que conduzan a corrente electrica dunha formadeterminada (lóxica) e modifíquena do mesmo xeito en que o faría un interruptor de apagado/aceso, pero de modoelectrónico. Estes iones son o que se coñece comotransistores (etimológicamente procedente do inglés’trasfer resistor’ ou ‘resistencia de transferencia’).

Os transistoresson semiconductores (excítanse coa corrente eléctrica ereteñen electróns) que teñen, ademais, a capacidade deamplificar o sinal eléctrico e oscilar en ciclosfixos. Nun procesador Pentium II, por exemplo, hai preto de 30millóns de transistores.

As memorias

Xunto á CPU, een orde crecente de distancia respecto da mesma, sitúansetres unidades ou niveis de memoría. A ‘memoria cachéde primeiro nivel’ (L1), a ‘memoria caché externa’ (L2) e amemoria RAM. No tres casos trátase de conxuntos demicrocircuitos integrados e formados con placas de materiaissemiconductores capaces de reter nas súas moléculas diferentesestados electrónicos á vez, de forma que segundo sexaa topografía destes estados electrónicos (de máiscargados de electróns a menos cargados) pódese ler un tipo deinformación ou outra.

/imgs/2006/11/dualcore2.gif

É así comogardan memoria (cada ‘mapa de electróns’ correspóndese a unhainformación determinada) das ordes que teñen quetransmitir, aínda que dun modo volátil, ou dinámico: é dicir, co paso do tempo teñen a perder as súas diferenzas decarga electrónica e perder a información almacenada,que non queda gravada. Non son como as memorias de disco duro, por exemplo, que si serven paira gravar os datos durante o tempoque se lles ordene.

Todos estes compoñentes(a CPU e as memorias) van ensamblados sobre unha matrizplana coñecida como ‘placa basee’, que é a encargada deinterconectalos entre si. A placa basee, finalmente, se encapsuladentro dun pequeno cofre. O procesador queda asíconformado.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións