Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Novas tecnoloxías > Internet e telecomunicacións

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Que é un ‘Hacker’?

A pesar da crenza estendida, a maioría dos auténticos 'hackers' axudan a mellorar a seguridade en Internet

Dá a impresión de que todos os males de Internet (virus, ataques a computadores, roubos de cartóns de crédito, etc.) son obra dos ‘hackers’. O seu nome aparece relacionado coa maioría das accións fraudulentas da Rede, aínda que a realidade é moi distinta: a súa actividade non ten por que ser malintencionada nin pretender producir danos. Un ‘hacker’ é una persoa que só desexa coñecer o funcionamento interno dos sistemas informáticos, axudando a melloralos no caso de que detecte fallos na súa seguridade. Con todo, un ‘hacker’ deixa de selo cando provoca danos e a súa acción é malintencionada: nese momento pasa a ser un ‘cracker’.

Un termo mal utilizado

O uso común do termo ‘hacker’ na actualidade pouco ten que ver co orixinal, o que levou a que se lle relacione coa maioría de actividades fraudulentas que ocorren en Internet. Propagouse a idea de que os ataques a sitios-web de importantes corporacións e empresas (Yahoo!, Microsoft, SCO, etc.)’‘ ou os virus que se propagan por Internet, entre outras actividades, son obra dos ‘hackers’. Desta maneira, identificouse, incorrectamente, ao ‘hacker’ co ‘cracker’ (persoa que se dedica a “romper”).

Á parte dos medios de comunicación, o cine tamén axudou a identificar aos ‘hackers’ con accións fóra da lei. Aínda que moitas das películas de Hollywood mostran aos ‘hackers’ como persoas escuras que se introducen nos computadores alleos paira roubar datos ou provocar danos, a realidade é completamente distinta. A gran maioría dos ‘hackers’ actúan impulsados pola ansia de coñecemento e o reto de descifrar o funcionamento interno dos computadores e servidores de Internet.

Paira un ‘hacker’, o obxectivo é saltar os sistemas de seguridade dos servidores de Internet paira chegar até o seu interior, pero, una vez dentro, non causar ningún dano. Como moito, un ‘hacker’ auténtico simplemente deixa una sinal ou “bandeira” no servidor (ao estilo de “eu estiven aquí”), que sirva como proba de que conseguiu acceder a el. Mediante estes sinais o ‘hacker’ consegue dous obxectivos: por unha banda, demostra ante o resto da súa comunidade que foi capaz de acceder ao servidor e, por outro, permite que os administradores do sistema vulnerado detecten o acceso ao servidor, axudándolles así a mellorar a seguridade. É máis, a maioría dos ‘hackers’, tras acceder a un sistema, informan aos seus propietarios dos buracos de seguridade que ten o seu servidor, para que ninguén malintencionado (como un ‘cracker’) poida aproveitarse a posteriori desa vulnerabilidade.

En definitiva, o labor do ‘hacker’ é una loita contra un mesmo, un “chegar máis aló”, pondo a proba os seus coñecementos, destreza e intelixencia. Os propios ‘hackers’ se autodefinen como “unhas persoas interesada en explorar os detalles dos sistemas informáticos e obter o máximo das súas capacidades, ao contrario que a maioría dos usuarios destes sistemas, que prefiren coñecer só o mínimo necesario paira poder traballar con eles” (Jargon File 4.4.7).

Nos primeiros pasos da informática moderna, entre os anos 50 e 70, os computadores eran enormes dispositivos que ocupaban varios metros cadrados: eran tan grandes que mesmo una persoa podía pasearse entre os seus circuítos e pezas. Pero, da mesma forma que una persoa podía acceder ao seu interior, tamén o facían multitude de insectos, os cales provocaban a maioría dos fallos nos computadores (de aí o nome de” bug” -insecto, en inglés- co que se coñece aos fallos informáticos). Os encargados de velar polo bo funcionamento dos sistemas eran os hackers, persoas que se coñecían todos os recunchos destes computadores. Eles conseguían que todo volvese funcionar correctamente, dando un golpe seco en partes concretas dos circuítos, coma se dun “machadazo” ou “corte” tratásese. Aínda que poida resultar un tanto sorprendente, a maioría dos problemas dos rudimentarios computadores solucionábanse a base de “golpes”.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións