Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Novas tecnoloxías > Internet e telecomunicacións

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Sergio Picón, fundador de revístaa web Muzikalia e do selo musical Aloud Music

O P2P beneficia o noso negocio, espero que non se nos ataque por iso

A escena punk e alternativa no rock distinguiuse desde a súa aparición a inicios dos anos oitenta por desenvolver unhas canles de distribución diferentes á industria musical e polo forte aditamento cultural que envolvía a todas as súas actividades. Paira os grupos e fans dos diferentes estilos que a caracterizaron, a música é una filosofía vital e una aceno de identidade que non se traduce á forza en diñeiro, polo menos non como obxectivo principal. Non é de estrañar, por tanto, que moitos dos pequenos selos nados á calor dos circuítos “hardcore” e “postrock” leven anos no cultivo do negocio en Internet con resultados positivos. Paira emprendedores como Sergio Picón, fundador de revístaa web Muzikalia, cun foro no que participan máis de 9.000 persoas, e do selo discográfico Aloud Music Ltd, as redes de compartición P2P son un excelente medio paira dar a coñecer o seu catálogo, e non un axente destrutor. De todos os xeitos, Picón incide en que é necesario educar á xente para que entenda que detrás de cada disco está o traballo de moitas persoas e que o mesmo merece recompensa.

Muzikalia cumprirá pronto dez anos como referencia na Rede. Que balance fai?

A situación evolucionou a mellor. Na actualidade, Manuel Pinazo é o home de referencia da revista, xunto a Núria Ferré, e entre ambos crearon un grupo de colaboradores que son os mellores que tivemos nunca. Escriben ben, gozan con iso, creen no proxecto e o ambiente interno da revista é especial e moi produtivo. Estou moi orgulloso do traballo de Manuel e Núria nese sentido. Hoxe son lector habitual de Muzikalia, algo que non sempre ocorreu, e a pesar de que as miñas colaboracións son cada vez máis puntuais e limítanse a xestionar temas publicitarios, Muzikalia é hoxe en día una publicación moi interesante e en pleno crecemento.

Nunha entrevista en 2005 vostede dicía que non conseguiran rendibilizala. Chegou agora a ser rendible?

“Hoxe son lector habitual de Muzikalia, algo que non sempre ocorreu”Agora mesmo non custa diñeiro, que xa é moito. Podemos estar meses -de novembro a febreiro- onde todo son perdas, pero logo chega o verán e os festivais, e con eles a publicidade funciona ano tras ano. De momento, conténtome con seguir así moito tempo, aínda que o ideal sería que os colaboradores tivesen certos beneficios que hoxe en día non teñen.

É a publicidade a base da súa rendibilidade?

É a única fonte de ingresos.

Notouse a irrupción da Web 2.0 na mellora da comunicación cos lectores?

“A pena é que aínda non podemos utilizar a Rede ao 100%, como nos gustaría, por temas legais e de dereitos de autor”Si, aínda que timidamente. Metémonos/Metémosnos aos poucos nas redes sociais, primeiro a través de Myspace ou LastFM, logo Facebook e agora Twitter. A pena é que aínda hoxe en día non podemos utilizar a Rede ao 100% como nos gustaría, por temas legais e de dereitos de autor, creo que aínda poderiamos crear una revista moito mellor. A relación cos lectores sempre foi un tema prioritario, tanto nos comentarios das noticias e as reseñas como a través do foro, que ten máis de 9.000 participantes. Agora por sorte podemos coñecer a un maior número de persoas a través de Facebook ou Twitter.

Prevía vostede ao principio os cambios que se ían a producir no panorama musical?

Prevíanse cambios en Internet, descargas e demais. Por iso, no ano 2001, Muzikalia creou una sección de MP3 e de streaming onde tentabamos mostrar a parte do panorama nacional independente que criamos máis interesante. Xa por entón freáronnos e creo que no fondo pretenderon parar o progreso. Perdeuse moito tempo no esforzo por parar o futuro, había demasiados intereses en 2001 e hainos aínda hoxe, case dez anos despois. Por sorte, hoxe a xente ten máis claras as ideas e ten máis poder de decisión.

Como nace a idea de fundar o selo discográfico Aloud Music?

Era una evolución lóxica. Coa revista pasabámolo ben, comezaramos a traballar de “managers” con algunhas bandas e o seguinte paso era ese. Xa por entón falábase de crise, de que non se vendían discos, etc. Tivemos que chegar nós paira ser a única discográfica do mundo que non chora e laméntase todo o día.

Que grupos conforman o seu catálogo? En que estilo enmárcanse? Son grupos de nicho?

“Non somos un selo de ‘hardcore’ nin ao que se lle poida pór una soa etiqueta, porque sería inxusto”

Agora temos sete grupos e editamos máis de 15 referencias. Quizá os máis coñecidos sexan “Nothink” e “Hedtrip”. O resto móvense desde o rock instrumental de “Toundra”, “The Joe K-Plan” ou “Atleta”, tamén no estilo desenfadado e bailable de “The Last 3 Lines” ou “Two Dead Cats”, até a catarse post-core de “(o:muêso)”. Non somos un selo de “hardcore” nin ao que se lle poida pór una soa etiqueta, porque sería inxusto. Quizá o rock sexa un trazo definitorio da casa, as guitarras altas outro e o non porllo fácil ao oínte, un terceiro.

Visto desde fóra, que sería como o ve a xente con gustos estándar, temos un selo de nicho ou de culto. Gustaríame pensar que somos incómodos. Visto desde dentro, creo que temos grupos diferentes aos que se escoitan pola radio, pero son grupos perfectos paira a xente nova que hoxe en día busca música por Internet. Noso target é a xente inquieta e, sobre todo, aberta, porque dentro do chamado movemento independente e alternativo hai demasiada xente cuadriculada de mente. Non nos interesa que Aloud sexa un selo paira catro freaks (amantes de estilos moi concretos), nós queremos chegar ao máximo de persoas. Pero iso si, a base de facer o que nos gusta e de traballar con bandas que nos digan algo. Temos a grupos que poden chegar a moita xente, de feito pasou e iso non nos asusta.

Como promocionan aos grupos? Sempre desde Internet?

“Nos últimos tempos, Facebook entrou na nosa roda promocional e é un motor importante”Trabállase cos medios físicos a través de CD, como faciamos antes, e logo, por suposto, baseamos parte do noso éxito na Rede. Nos últimos tempos, Facebook entrou na nosa roda promocional e é un motor importante, pero sen esquecernos da nosa páxina web, onde se poden atopar todos os discos en descarga directa, algo que hoxe en día é a mellor promoción do mundo.

É importante manexarse nas redes sociais paira promocionar os grupos? Hai que estar tamén na rúa?

“Estar na rúa” interprétoo como estar na Rede. Eu vivo nos foros e nas redes sociais; o contacto directo coa xente faime estar atento ao que pasa. Se eu colguei os discos gratis e con boa calidade é porque a xente dos foros pedíamo, a pesar de que sabían que non o faría… Pero o fixen. E si organizamos concertos onde os menores de 23 anos non pagan, é porque había una demanda e moitos mozos que van a concertos, pero non de grupos nacionais. Tiña que conseguir ese público.

“Na nosa páxina web podes atopar todos os discos en descarga directa”

Está claro que ter un selo desde un despacho non funciona, nin descoñecer que opina a xente. E iso vese aínda e esa xente é quen logo levanta a voz, salgue nos xornais e, como dixen antes, chora e chora porque non se venden discos. Espero que os cidadáns non se crean que todos os selos somos iguais.

Cal é o seu mercado? Cínguese a España ou se estende tamén a Europa?

Sobre todo España, pero tivemos a grupos de xira por Europa e na Rede vendemos bastantes discos en Francia, Alemaña, Inglaterra e Italia.

Internet axúdalles a expandir o seu mercado.

Se non, sería imposible. Hai selos que venden os nosos discos por habelos coñecido en festivais ou ao traer a outros grupos de xira, pero a Rede é fundamental

Dise que agora se escoita máis música que nunca e danse máis concertos. Que experiencia teñen vostedes?

Acabo de compartir mesa con catro mozos de 16, 19, 21 e 22 anos. A conversación musical que tiñan era dun nivel que supera ao meu con fartura. O acceso que tiveron eles á música que quixeron (grazas a Internet) é a base da súa formación. Compran discos e van a concertos; saben de que falan. A diferenza coa xente da nosa xeración é que a nós se nos impuña a música prefabricada que as “majors” (compañías multinacionais) querían: vía radio, televisión ou publicidade.

A eles xa ninguén lles obriga a nada, as “majors” non teñen diñeiro paira comprar os seus oídos e cando a xente pode elixir con liberdade, elixe cousas novas e de calidade. Desde a miña experiencia profesional con Aloud, só podo dicir que a xente descarga moito os meus discos, a compra a través de Internet e vai aos meus concertos, en moitas cidades de España. En ocasións son moitas persoas e outras, apenas chegan a 20, pero hai xente interesada.

Continúa a venda de discos en formato físico?

Non tanto como no noventa, pero é que os tempos cambiaron. Do grupo “Nothink” fixen preto de 4.000 copias e quedan moi poucas. Outros grupos case nin superan as 250 copias vendidas. Os grupos que funcionan, venden, en especial no noso caso por Internet, onde vendemos sen gastos de envío, e nos concertos.

“Os mozos naceron cun Ipod debaixo do brazo e con dúas opcións: baixarse a música gratis ou pagar por un CD”

Desde sempre crin que o formato físico non desaparecerá. Á xente da miña xeración, polo menos a min, gústanos tocar o que compramos. Una portada, unhas fotos, unhas letras, etc. A iso dámoslle valor. Din que a xente nova xa non ten ese respecto ou non lle dá ese valor, pero é mentira. O problema é que non lles ensinamos a que llo dean. Eles naceron cun Ipod debaixo do brazo e con dúas opcións: baixarse a música gratis ou pagar por un CD. E optaron por baixarllo gratis, porque a tecnoloxía estaba do seu lado e porque ninguén na industria musical movía o cu paira contrarrestar esa gratuidade. Eu tamén o fixo en lugar de copiar as cintas, como faciamos no oitenta.

En Aloud Music tentamos vender a un prezo xusto (sempre dez euros) e explicamos á xente que ese disco vale iso, xa sexa polo formato, porque leve algo especial ou porque os fans saben que ao comprar un disco financian o seguinte dun grupo que lles gusta. Non falo de financiar as miñas limusinas nin os meus gastos estratosféricos en excentricidades nin nada polo estilo.

É certo que con Internet se poden aforrar moitos custos ou é una lenda urbana?

Depende do negocio. Como o selo, eu non teño un aforro espectacular por usar a Rede. Quizá o único aforro é en publicidade, porque hoxe en día pór una descarga é gratis e é una publicidade bastante importante. Pero o resto cústanos igual: o estudo, a masterización, a fabricación das copias, os envíos, etc.

Venden os seus discos en descarga?

Si, pero non presto especial atención a este asunto. No meu caso, encárgase outra persoa que ten un acordo con IODA . Desde logo, non creo que sexa o futuro e case diría, aínda que pareza esaxerado, que prefiro que alguén se baixe os meus temas gratis a que pague un euro por un conxunto de bits. Prefiro que se baixen o disco, aforren eses dez euros e vaian a un concerto. Se logo gústalles o grupo e queren axudarlle, confío en que se compren o CD a un prezo razoable, o vinilo, unhas chapas ou unhas camisetas.

Como lles afecta a compartición nas redes P2P?

“Case diría que prefiro que alguén se baixe os meus temas gratis a que pague un euro na Rede”

De forma positiva. Sei que a miña experiencia é diferente á do resto de selos, pero a min vaime ben e espero que me respecten por iso. Aloud Music comezou a colgar os seus propios discos en 2004. Subiámolos ao Emule e a xente compartíaos de maneira masiva. En 2007 colgamos o disco de “Nothink” 15 días antes de que saíse á venda. Cando 15 días despois puxémolo en venda en liña, tivemos preto de 150 compras en tan só uns días e hoxe é o disco máis vendido do selo en toda a súa historia.

Está claro que entendo aos selos que se queixan das descargas. Vimos dunha época na que a única forma de consumir música era comprarse o CD, pero os tempos cambiaron. Nesta vida, ou che adaptas, ou a realidade pásache por encima. Iso pasoulle ao mercado discográfico: a realidade esmagoulle. O peor é que quen nos movemos paira buscar un futuro, a base de adaptarnos ás novas regras de xogo, parecemos malos e infieis.

Eu estou a favor das redes P2P, pero tamén estou a favor e necesito que a xente entenda que detrás de cada disco ou cada película hai un traballo e xente que traballa. Logo que cada cal elixa a quen lle dá o seu diñeiro. Se partimos do respecto mutuo, creo que a xente deixará de facer as cousas por amolar ás discográficas e os selos aos poucos abriranse aos novos tempos e verán claro cal é o futuro.

Que medidas cre que se poderían tomar para que a industria discográfica fose sustentable economicamente?

A industria é rendible, porque eu non ouvín que EMI vaia pechar (EMI declarou este ano unhas perdas de 2.000 millóns que a sitúan ao bordo da quebra), nin que Warner vaia pechar. O diñeiro que antes se gañaba en CD, hoxe gáñase nos concertos. Todas as compañías son hoxe en día editoras e de management (representación de artistas). Nós o somos desde 2003, cando algúns nos dicían: “Estades tolos, ou se é una cousa ou outra”.

“Tivemos que chegar nós paira ser a única discográfica do mundo que non chora e laméntase todo o día”

De todos os xeitos, a min faime graza que a xente presuma cando di que se baixan toda a música que pode e que quere facerlle dano á industria ou á SGAE. Pero logo, esa mesma xente paga 40 euros por un concerto do grupo de moda nese momento; non se dan conta que antes pagaban máis por un CD e agora por un concerto. E pagan. É coma se uns (industria) e outros (consumidores) non aprendesen a lección. Xa veremos o que tarda en explotar a burbulla dos concertos e comezamos a ver movementos cidadáns paira non ir a festivais. É o seguinte paso da loita contra a industria.


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións