Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Novas tecnoloxías > Imaxe e son

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Son envolvente no salón

Imitar a nosa percepción tridimensional do son, e mesmo mellorala, é a obsesión dos sistemas de audio envolvente, cada vez máis presentes nos fogares.

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Luns, 10deXaneirode2005

Igual que podemos ver en tres dimensións, tamén vivimos nun mundo de sons tridimensional. Inconscientemente percibimos as diminutas fraccións de segundo coas que un son chega antes ao oído dereito ou ao esquerdo (diferenza de fase ou atraso de tempo interauricular) e a súa intensidade (diferenza de intensidade interauricular). Imitar esa percepción e mesmo mellorala é a obsesión dos sistemas de audio envolvente, cada vez máis presentes nos nosos fogares.

Tres tipos de son

  • O primeiro e máis sinxelo é o son mono ou monoaural, que consiste en gravar todo o son mediante unha única canle e reproducilo normalmente mediante un só altofalante.

  • Tras o mono atópase o estéreo ou estereofónico, presente na gran maioría dos nosos televisores e radios. Esta tecnoloxía fai referencia a gravacións multicanle que se reproducen desde altofalantes situados a dereita e esquerda. A variante máis simple do son estéreo é a binaural, que emprega unicamente dúas canles. Os sistemas de son estéreo cobren como máximo uns 120 graos.

  • En último lugar atópanse os sistemas de son envolvente (surround en inglés), que pretenden alcanzar os 360 graos. É dicir, con eles é posible identificar un inquietante ruído de pasos ás nosas costas.
  • ‘Surround’ no fogar

    Os sistemas de son envolvente naceron para a pantalla grande e alí evolucionaron e perfeccionáronse. Non por nada ás versións domésticas que tan populares son hoxe día coñéceselles como sistemas de cinema en casa (Home Theater). O seu gran reto é operar correctamente en pequenas habitacións repletas de obxectos que alteran a traxectoria do son.

  • En 1982 apareceu Dolby Surround, que codifica o catro canles de audio óptico en dúas pistas magnéticas e emprega tres altofalantes frontais.

  • En 1987 foi mellorado co nome de Dolby Surround ProLogic ou Dolby ProLogic, que permite a saída dunha canle central de audio adicional. É dicir, catro canles para cinco altofalantes. É o sistema de audio 3D caseiro máis estendido na actualidade (emprégase nos vídeos VHS, en moitas televisións por cable e satélite e é unha opción en moitos DVDs). O herdeiro deste sistema é ProLogic II.

  • Tamén está Dolby Dixital, con dúas canles surround independentes. Era o sistema empregado polos extintos Laser Discs e hoxe día úsase en numerosos reprodutores de DVDs, televisores de alta definición, retransmisións por satélite e cable… O Comité de Sistemas de Televisión Avanzados (ATSC) seleccionouno como estándar de televisión dixital.

  • Dolby Dixital EX parece ser o designado para substituír a Dolby Dixital. Naceu da colaboración de Dolby e THX e incorpora unha terceira canle central de surround á esquerda (hai seis canles de audio en total).

  • DTS (Dixital Theater Sound), a pesar de ser algo mellor que Dolby Dixital, está moito menos implantado. A única explicación é que os sistemas Dolby foron considerados como uns estándares de facto.
  • No entanto, non adoita haber problemas de compatibilidade: os sistemas Dolby Dixital adoitan recoñecer as películas codificadas en DTS, que á súa vez tamén están codificadas nalgún sistema Dolby. Ademais, a maioría dos reprodutores de DVD están preparados para verllas con múltiples formatos de son surround.

    Tamén existe a opción de simular son envolvente unicamente cun par de altofalantes, como Virtual Dolby Surround, Virtual Dolby Dixital e Dolby Virtual Speaker (tamén aplicable a computadoras).

    LIGAZÓNS

    Sabía que...

    O primeiro experimento de son envolvente tivo lugar en 1941, da man do clásico de Disney ‘Fantasía’. O enxeñeiro de son William Garity gravou cada sección da orquestra por separado e mesturouna en catro pistas distintas de audio dentro dun rolo independente que se reproducía desde distintos puntos da sala. A esta técnica bautizoulla como Fantasound, pero non arraigou polo seu elevado custo.

    Pódeche interesar:

    Infografía | Fotografías | Investigacións