Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Novas tecnoloxías > Hardware

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Supercomputadores

Os computadores máis potentes realizan billóns de cálculos por segundo paira desenvolver investigacións científicas, médicas ou meteorolóxicas

A investigación de novos métodos para loitar contra o cancro, mellorar a protección dos pasaxeiros ante un accidente automobilístico ou calcular os efectos do cambio climático e os terremotos son só algunhas das tarefas que realizan os supercomputadores. Trátase de equipos informáticos especiais, cunha enorme capacidade de cálculo, ideados para resolver nuns segundo billóns e billóns de operacións con maior rapidez que a mente humana. A pesar de tratarse de sistemas complexos, só ao alcance de expertos e investigadores, o certo é que moitos dos progresos e avances da sociedade actual débense á axuda dos supercomputadores.

Xigantes do cálculo

Una simple calculadora é, con moitísimo menos tamaño e potencia, a irmá pequena dos supercomputadores. A súa filosofía non deixar de ser, á fin e ao cabo, a mesma: realizar, dunha forma rápida e sinxela, as operacións e cálculos que a calquera persoa levaríanlle moito máis tempo e esforzo.

A pesar de que a mente humana é unha excelente “calculadora” e “computador” (controla miles de aspectos do corpo humano cunha enorme precisión, e ampla capacidade de abstracción e cálculo), o seu principal fallo áchase na rapidez coa que pode facer cálculos complexos ante a necesidade de manexar grandes cantidades de datos. E é que, aínda que o ser humano sexa capaz de realizar as máis complexas investigacións científicas, médicas ou matemáticas, é un ser limitado e necesita de ferramentas que axilicen os cálculos que implican ditas investigacións.

Á fin e ao cabo, trátase dun problema de tempo. O ser humano podería, en por si, realizar todos e cada un dos cálculos que implica unha investigación complexa. Con todo, mentres que un supercomputador pode realizar máis de 40 billóns de operacións nun só segundo, a unha persoa custaríalle realizalas, resolvendo unha ecuación cada segundo durante as 24 horas do día, un total de 1.280 anos, o que faría inviable calquera traballo investigador. Por tanto, é necesario realizar as mesmas operacións e cálculos pero en moitísimo menos tempo, para o que se utilizan os supercomputadores. En gran medida, o progreso tecnolóxico e científico sería imposible sen a súa gran capacidade de cálculo, que permite obter nun só día os resultados de experimentos e investigacións que antes, con equipos menos desenvolvidos, tardaban anos.

Por exemplo, á hora de deseñar o fuselaje e as ás dun novo avión, é necesario calcular como responderá a diversas situacións, que tipo de resistencia ofrece, como se adapta ante as altas e baixas temperaturas, que efecto causan as tormentas eléctricas, etc. Para poder responder a todas estas preguntas é necesario ter en conta unha ampla cantidade de aspectos, calcular a relación entre eles, e ver como afectan ao fuselaje, o que supón miles e miles de cálculos complexos. Ademais, se se desexa simular o seu comportamento en tempo real e ante todos estes factores, a complexidade dispárase.

Os ordenadores persoais actuais, a pesar da súa gran potencia e capacidade de procesamiento, tamén quedan curtos, igual que a mente humana cando falamos de billóns de operacións con inxentes cantidades de datos. Por iso, para lograr unha maior capacidade, en lugar de crear un único computador de gran capacidade de procesamiento, únense moitos computadores que traballan de forma conxunta, dando lugar a un supercomputador. O “corazón” ou “motor” dos computadores é o seu procesador, o que, tomando uns datos, realiza unha operación e calcula un resultado. Así que a solución é unir os procesadores de varios computadores (varios miles nalgúns casos), formando un único sistema coa capacidade suficiente para responder a billóns de operacións por segundo.

Estes supercomputadores, feitos normalmente a medida do comprador, adoitan ter unhas dimensións fóra do común. Por exemplo, o sistema máis potente do mundo, que conta con 5.120 procesadores e está instalado en Xapón, ocupa un edificio de dúas plantas, con 2.350 metros cadrados en cada unha delas.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións