Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Novas tecnoloxías > Internet e telecomunicacións

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Supervisar o uso das novas tecnoloxías por parte dos menores

Os expertos aconsellan aos pais que usen o diálogo antes de optar polos programas restritivos

Img menores portada Imaxe: Joe Knapp

A rápida extensión das novas tecnoloxías fai posible que algúns nenos menores de 10 anos teñan un computador no seu propio cuarto e ata un teléfono móbil. Con todo, unha parte da vida dos fillos pode quedar fose do control dos proxenitores porque moitos deles non manexan con soltura estes aparellos, de modo que se atopan con problemas para supervisar as actividades dos máis pequenos. Ante tal situación, o diálogo e a educación son os mellores aliados.

“Algúns pais pensan que o computador é
unha televisión e deixan ao neno só e non se dan
conta de que el non se pode autoeducar”, sinala
Mar Monsoriu, autora do libro “Técnicas de Hacker para
pais”. Esta experta no uso das novas tecnoloxías
no ámbito familiar revela un dos problemas frecuentes nos fogares do noso país: os nenos queren navegar por
Internet todo o tempo que lles apeteza mentres que os pais non
desexan que os seus fillos se metan en leas, aínda que non
implícanse nas actividades na Rede que máis atraen aos seus fillos. “Se
córtanselles as ás, protestarán, pero non só en
Internet senón en calquera ámbito, e esas batallas débenas
librar os pais”, explica Monsoriu.

“Coas prohibicións non se vai a ningún lado”

A clave atópase en que os pais se ocupen
da educación dos seus fillos tamén na contorna das
novas tecnoloxías, igual que cando se tratan outros asuntos
cotiáns. Un bo exemplo pode ser o de
ensinar a un fillo a andar só pola rúa. Trátase dun
proceso no que os pais, ao principio, acompañan ao neno,
danlle recomendacións e, aos poucos, concédenlle autonomía
ata que este pódese desenvolver sen problemas e, sempre,
en caso de dúbidas, pode consultar aos seus pais.

“Coas prohibicións non se vai a
ningún lado”, recalca Monsoriu. Desa maneira
foméntase que o fillo se conecte da mesma maneira a Internet pero de forma
clandestina e sen supervisión. Tampouco funciona a estratexia da negación; de pouco servirá non contratar un acceso a Internet para que os nenos non se
expoñan a un posible perigo porque poden conectarse en múltiples
lugares, desde os locutorios ata as casas dos amigos ou os
negocios dos pais.

Software, a última opción

Os expertos aconsellan diversas condutas, como
colocar o computador nun espazo común da casa, como o
salón, para que a navegación sexa compartida e
pais e fillos poidan comentar calquera dúbida. Os expertos aseguran que o
software restritivo debe ser a última opción e só ha de instalarse en
casos extremos, porque o fundamental depende da educación e a comunicación.

“Se non se lles controla nin se lles
dá ningunha directriz, tenderán a meterse en leas por
pura e dura ignorancia”, sostén a experta. Só ve útiles
os programas de control horario porque “os mozos dedican un
tempo extraordinario aos videoxogos”. Con estes, os
proxenitores poden asegurarse de que os nenos usen o
computador só cando eles estean en casa e que polas
noites permaneza apagado.

Programas de control parental

Neses casos, o máis práctico
é recorrer aos que integran as últimas versións
dos sistemas operativos. Por exemplo, Windows Vista dispón dun
control
parental
que permite seleccionar os programas que se poderán
usar, os sitios web que non poden visitar e facilita fixar as horas
de uso do equipo, coa flexibilidade de elixir día por día
da semana. Quince minutos antes do final do tempo estipulado
o neno recibe un aviso para que garde os seus documentos,
chamada que se repite un minuto antes do prazo. Estes saben en todo
momento que estes controis se atopan activados porque lles
aparece unha icona na pantalla.

Windows Vista dispón dun control parental que permite seleccionar os programas que se poderán usar e os sitios web que os nenos non poden visitar

O mesmo sucede no caso de Mac.
Vos X
, que axuda a bloquear sitios web para que non se poida
navegar por eles, ou establecer límites de tempo de uso a
través dun calendario. Ademais, ofrece un rexistro que
garda os sitios web que visitaron os fillos, os programas que
abriron e as persoas coas que han chateado.

Monsoriu aprecia desvantaxes nestes sistemas
integrados porque o pai debe ser o administrador do equipo, e
“iso non está ao alcance da maioría”.
Os nenos son os administradores porque
“descobren que con ese perfil poden instalar programas”
mentres que os pais quedan como simples usuarios.

Regular o chat

Outro programa de control parental é Chat
Controller
, que serve para fixar a que horas non se permite
acceder aos principais programas de mensaxería instantánea
(Windows Live Messenger, Yahoo! Messenger, Skype ou Google Talk, entre
outros). Para Linux pódese atopar Timekpr,
mediante o cal se limita o tempo de uso diario do computador.

Se se compra un móbil a un menor, convén que sexa de contrato e non de prepagamento, porque así os pais terán constancia das chamadas que realiza

OpenDNS
é a opción máis cómoda se se utilizan
computadores con distintos sistemas operativos en casa. Este servizo,
que tamén proporciona un DNS alternativas ás dos
provedores de acceso a Internet, pódese configurar a través
do router. Así, evítase realizar esta tarefa nos
computadores un por un. Para iso, ofrece seis
niveis
de bloqueo de sitios, desde o que impide a visión
de todas a web para adultos ata o que non impón ningunha
restrición.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións