Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Supervisar o uso das novas tecnoloxías por parte dos menores

Os expertos aconsellan aos pais que usen o diálogo antes de optar polos programas restritivos
Por Benyi Arregocés Carrere 17 de Febreiro de 2009
Img menores portada
Imagen: Joe Knapp

A rápida extensión das novas tecnoloxías fai posible que algúns nenos menores de 10 anos teñan un computador no seu propio cuarto e ata un teléfono móbil. Con todo, unha parte da vida dos fillos pode quedar fose do control dos proxenitores porque moitos deles non manexan con soltura estes aparellos, de modo que se atopan con problemas para supervisar as actividades dos máis pequenos. Ante tal situación, o diálogo e a educación son os mellores aliados.

“Algúns pais pensan que o computador éunha televisión e deixan ao neno só e non se danconta de que el non se pode autoeducar”, sinalaMar Monsoriu, autora do libro “Técnicas de Hacker parapais”. Esta experta no uso das novas tecnoloxíasno ámbito familiar revela un dos problemas frecuentes nos fogares do noso país: os nenos queren navegar porInternet todo o tempo que lles apeteza mentres que os pais nondesexan que os seus fillos se metan en leas, aínda que nonimplícanse nas actividades na Rede que máis atraen aos seus fillos. “Secórtanselles as ás, protestarán, pero non só enInternet senón en calquera ámbito, e esas batallas débenaslibrar os pais”, explica Monsoriu.

“Coas prohibicións non se vai a ningún lado”

A clave atópase en que os pais se ocupenda educación dos seus fillos tamén na contorna dasnovas tecnoloxías, igual que cando se tratan outros asuntoscotiáns. Un bo exemplo pode ser o deensinar a un fillo a andar só pola rúa. Trátase dunproceso no que os pais, ao principio, acompañan ao neno,danlle recomendacións e, aos poucos, concédenlle autonomíaata que este pódese desenvolver sen problemas e, sempre,en caso de dúbidas, pode consultar aos seus pais.

“Coas prohibicións non se vai aningún lado”, recalca Monsoriu. Desa maneirafoméntase que o fillo se conecte da mesma maneira a Internet pero de formaclandestina e sen supervisión. Tampouco funciona a estratexia da negación; de pouco servirá non contratar un acceso a Internet para que os nenos non seexpoñan a un posible perigo porque poden conectarse en múltipleslugares, desde os locutorios ata as casas dos amigos ou osnegocios dos pais.

Software, a última opción

Os expertos aconsellan diversas condutas, comocolocar o computador nun espazo común da casa, como osalón, para que a navegación sexa compartida epais e fillos poidan comentar calquera dúbida. Os expertos aseguran que osoftware restritivo debe ser a última opción e só ha de instalarse encasos extremos, porque o fundamental depende da educación e a comunicación.

“Se non se lles controla nin se llesdá ningunha directriz, tenderán a meterse en leas porpura e dura ignorancia”, sostén a experta. Só ve útilesos programas de control horario porque “os mozos dedican untempo extraordinario aos videoxogos”. Con estes, osproxenitores poden asegurarse de que os nenos usen ocomputador só cando eles estean en casa e que polasnoites permaneza apagado.

Programas de control parental

Neses casos, o máis prácticoé recorrer aos que integran as últimas versiónsdos sistemas operativos. Por exemplo, Windows Vista dispón duncontrolparental que permite seleccionar os programas que se poderánusar, os sitios web que non poden visitar e facilita fixar as horasde uso do equipo, coa flexibilidade de elixir día por díada semana. Quince minutos antes do final do tempo estipuladoo neno recibe un aviso para que garde os seus documentos,chamada que se repite un minuto antes do prazo. Estes saben en todomomento que estes controis se atopan activados porque llesaparece unha icona na pantalla.

Windows Vista dispón dun control parental que permite seleccionar os programas que se poderán usar e os sitios web que os nenos non poden visitar

O mesmo sucede no caso de Mac. Vos X, que axuda a bloquear sitios web para que non se poidanavegar por eles, ou establecer límites de tempo de uso através dun calendario. Ademais, ofrece un rexistro quegarda os sitios web que visitaron os fillos, os programas queabriron e as persoas coas que han chateado.

Monsoriu aprecia desvantaxes nestes sistemasintegrados porque o pai debe ser o administrador do equipo, e“iso non está ao alcance da maioría”.Os nenos son os administradores porque“descobren que con ese perfil poden instalar programas”mentres que os pais quedan como simples usuarios.

Regular o chat

Outro programa de control parental é ChatController, que serve para fixar a que horas non se permiteacceder aos principais programas de mensaxería instantánea(Windows Live Messenger, Yahoo! Messenger, Skype ou Google Talk, entreoutros). Para Linux pódese atopar Timekpr,mediante o cal se limita o tempo de uso diario do computador.

Se se compra un móbil a un menor, convén que sexa de contrato e non de prepagamento, porque así os pais terán constancia das chamadas que realiza

OpenDNSé a opción máis cómoda se se utilizancomputadores con distintos sistemas operativos en casa. Este servizo,que tamén proporciona un DNS alternativas ás dosprovedores de acceso a Internet, pódese configurar a travésdo router. Así, evítase realizar esta tarefa noscomputadores un por un. Para iso, ofrece seisniveis de bloqueo de sitios, desde o que impide a visiónde todas a web para adultos ata o que non impón ningunharestrición.