Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Novas tecnoloxías > Hardware

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Tecnoloxía dos discos ópticos

De que están feitos os CD e DVD, como gardan a información e canto duran

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Mércores, 18deXaneirode2006

Agora que o hardware portátil paira gardar e conter datos consolidouse, uno dos debates tecnolóxicos máis acesos é a utilidade práctica do CD e DVD (discos de almacenamento óptico da información). Con todo, poucas persoas coñecen os compoñentes dun disco óptico e a forma en que gardan e transmiten os datos.

De que están feitos os discos ópticos?

/imgs/2006/11/optic1.gif

Os discos ópticos, independentemente de que sexan CD ou DVD, están fabricados en diversas capas de materiais das que destacan principalmente tres:

  • Policarbonato: É a masa do disco, o que se adoita chamar ‘o plástico’. Trátase dunha pasta feita cun material de carbono moi similar aos polivinilos e outros materiais plásticos que se utilizan na industria dos tubos e conducións. O policarbonato abrándase a elevadas temperaturas (quen deixe un Cd no cadro de mandos dun coche nun día de verán durante varias horas comprobouno) e é ríxido a temperatura ambiente.
  • Tinguidura fotosensible: O policarbonato, ademais de ofrecer a necesaria rixidez ao disco óptico, soporta no seu seo unha tinguidura fotosensible, que é o segundo compoñente, e o máis importante, do CD e DVD. A mestura do policarbonato e a tinguidura produce una pasta de cor verde azulado. Esta cor, que é o que se ve na cara non impresa de moitos discos ópticos grabables, débese á tinguidura fotosensible.
As marcas máis baratas adoitan empregar aluminio no recubrimiento, mentres que os discos de gama media e alta incorporan prata e ouro

Existen tres tipos de tinguidura fotosensible empregados na fabricación de discos ópticos. O primeiro tipo son os compoñentes Azo, formados por dobres enlaces entre moléculas de nitróxeno que están unidas a moléculas de compostos de carbono coñecidos como ‘ciclos aromáticos derivados do benceno’. Os Azo son compoñentes bastante estables ante a luz, polo que non teñen tendencia a alterar a súa estrutura. A súa cor é azul escuro.

O segundo grupo son as Cianinas, que tamén son compostos orgánicos nitrogenados. Son menos estables ante a luz, polo que xeralmente úsallas mesturadas con produtos estabilizantes. Dan unha cor azul verdoso.

O terceiro grupo compono as ftalocianinas, que son una rede de ciclos de moléculas de carbono que poden ter no seu centro un metal retido mediante enlaces iónicos. Teñen una gran estabilidade ante a luz, polo que son moi utilizadas paira aumentar a vida dos discos ópticos. A súa cor pode ser dourado, prateado ou verde luminoso dependendo do metal que haxa no seu centro.

/imgs/2006/11/optic2.gif

A función da tinguidura é moi similar á que teñen os sales de prata na fotografía analóxica: reaccionar ante a luz, neste caso ante un raio láser. A capa formada polo policarbonato e a tinguidura mide aproximadamente 1,2 milímetros. Nela se garda toda a información que contén o disco.

  • Recubrimiento metálico: Trátase dunha capa de metal de grosor imperceptible que recubre a cara legible do disco. O metal empregado nesta capa é un dos factores que definen a calidade do disco. As marcas máis baratas adoitan empregar aluminio, mentres que os discos de gama media incorporan prata e os de gama alta ouro. Os mellores recubrimientos están feitos cunha aliaxe de ouro e prata. Do tipo de metal empregado depende a durabilidad do disco. Isto é o tempo durante o que o disco gardará e transmitirá correctamente a información que contén. A función do recubrimiento metálico é reflectir o raio láser do lector.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións