Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Novas tecnoloxías

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Trucos para optimizar Ubuntu

Diversas configuracións poden mellorar o uso desta popular distribución de Linux

Img optimaubuntu portada Imaxe: Zone41

Ubuntu converteuse na distribuciónde Linux máis popular dos últimos anos e, comotodo sistema operativo, require certas modificacións paraafinarse e porse a punto. Moitas delas serven taménpara outras distribucións de Linux.

Ubuntu incorpora por defecto unha gran cantidade de
programas, como é habitual no mundo Linux. Con todo, tamén
resulta interesante instalar outros que se atopan dispoñibles. O
proceso resulta moi sinxelo a través do menú gráfico
de Aplicacións/Engadir “e quitar”, onde se
pode rastrexar entre todos os posibles e ler un resumo do seu
labor.

Por exemplo,
resulta recomendable instalar unha devasa
como Firestarter, que protexe ao usuario de posibles intromisións
durante a súa navegación. Ademais, permite establecer que
programas pódense conectar á Rede e cales non. Outros
programas destacados son 7-Zip,
que comprime e descomprime en varios formatos, os reprodutores
multimedia Mplayer e VLC e outros máis específicos como
Kino, para editar vídeo, ou Audacity para montar audio.

Optimizar
os aspectos gráficos

No uso diario pode resultar interesante para
aforrar tempo deshabilitar a pantalla de inicio que solicita o
nome de usuario e contrasinal. Por razóns de seguridade, isto
só debería facerse no caso de que o computador fóra
fixo e utilizáseo unha única persoa. Débese seguir a
seguinte ruta: “Sistema/Administración/Xanela de entrada” e en
a pestana “Seguridade” hai que marcar a opción
“Activar entrada automática” e elixir o nome do
usuario en cuestión.

No uso diario pode resultar interesante para aforrar tempo deshabilitar a pantalla de inicio que solicita o nome de usuario e contrasinal

Por defecto, o navegador de arquivos de Ubuntu
previsualiza documentos, imaxes e contidos audiovisuais.
Como consecuencia, consome bastantes recursos nesta tarefa. Pódese
establecer que non os mostre de antemán se se fai clic en Editar. “”
en calquera dos cartafoles do computador, logo “Preferencias”,
e “Vista Previa”. Nese lugar pódese establecer “Nunca”
a cada un dos tipos de arquivo para que navegar sexa máis
áxil, sobre todo cando se abren cartafoles repletos de
fotografías.

Ubuntu conta con diversos efectos que mostran
cambios de escritorio espectaculares, igual que realiza Windows
Vista. Cada usuario pode decidir se lle interesan estes efectos ou
prefire apostar pola posibilidade de que todo o sistema vaia máis
rápido, aínda que a aparencia sexa máis sobria. A
configuración deste aspecto atópase na ruta
“Sistema/Preferencias/Aparencia/Efectos Visuais” e por
defecto está activado na metade, entre os efectos máis
atractivos e a aposta máis austera.

Códec multimedia

Ubuntu non incorpora por defecto os códec
que permiten reproducir formatos de audio e vídeo tan
populares como o MP3, pola sinxela razón de que non se han
programado con código libre. Agora ben, pódense engadir
con facilidade se en Engadir “e quitar” búscase
“Ubuntu Restricted Extras” e instálase. Con este paquete,
inclúense ademais os tipos de letra de Microsoft, a contorna
Java, a extensión que permite reproducir tecnoloxía flash no navegador, así como LAME, unha aplicación que
permite crear arquivos MP3, e o códec para reproducir discos
DVD caseiros.

Ubuntu non incorpora por defecto os códec que permiten reproducir formatos de audio e vídeo tan populares como o MP3, por unha sinxela razón: non se programaron con código libre

Os
discos DVD comerciais, con películas ou contidos
televisivos, adoitan venderse cifrados. Para poder lelos en Ubuntu
o máis sinxelo consiste en instalar os repositorios de
Medibuntu, que inclúen
software que por razóns legais ou filosóficas non se inclúen
no sistema de Canonical, empresa propietaria de Ubuntu. Débese
abrir un terminal (“Aplicacións/Accesorios/Terminal”),
pegar o seguinte código no seu interior (sen as comiñas de
apertura e peche): “súo wget
http://www.medibuntu.org/sources.list.d/hardy.list
-output-document=/etc./apt/sources.list.d/medibuntu.list” e
dar a Enter “” no teclado. Convén ter en conta que en
o URL do código débese pór o alcume da distribución
que se utilice: “intrepid” se é a 8.10, ou “hardy”
se é a 8.04.

Tras
este paso, engádese a clave de cifrado GPG do
repositorio con súo “apt-get update && súo apt-get
install medibuntu-keyring && súo apt-get update”. En
ese momento Ubuntu pregunta se debe instalar eses paquetes sen
verificación e hai que responder que si. Unha
vez instalado o repositorio de Medibuntu, débese pegar a liña:
“súo apt-get install libdvdcss2”. Doutra banda, para
reproducir formatos que non teñen códec en Linux, como Real
Audio, débese pegar no terminal o código “súo
apt-get install w32codecs”.

Outros axustes a través de terminal

O uso do terminal para configurar o PC afástase
bastante das rutinas dun usuario adoitado a Windows ou Mac Vos
X. Con todo, os foros e as páxinas dedicadas a Ubuntu se
atopan repletas de axustes deste tipo explicados paso a paso
con todos os datos que se deben introducir para optimizar unha tarefa
ou instalar con corrección un determinado dispositivo. Desta
maneira, aplicar os cambios redúcese a copiar e pegar sen ningunha
complicación. Estas son outras dúas tarefas que se poden
acometer para optimizar Ubuntu desde un terminal:


  • Borrar os kernel antigos. O
    kernel é o núcleo do sistema operativo. Coas periódicas
    actualizacións de Ubuntu, resulta habitual que se acumulen varios
    núcleos, porque a distribución, por prevención,
    non borra os anteriores. Aínda que non sucede nada estraño por
    dispor dos antigos, cada un deles ocupa uns 128 megabytes
    de espazo no disco duro. Para eliminalos e aforrar memoria, se
    debe abrir un terminal e pegar en primeiro lugar este código:
    “dpkg –get-selections | grep linux-image”. Así,
    pódese pescudar que núcleos están
    instalados, con numeracións como “linux-image-2.6.24-23-generic”.
    Sempre se deben deixar intactos o último e o denominado
    “linux-image-generic”, que se encarga do proceso de
    actualización. Os demais pódense borrar con leste
    comando: “súo aptitude purge núcleo”, substituíndo
    esta última palabra polo nome concreto do kernel que se desexa borrar.

  • Configurar o GRUB. Se non se han
    borrado os anteriores kernel, a instalación dun novo
    modificará as preferencias de GRUB, o “xestor de
    arranque” que se inicia antes que os sistemas operativos e
    permite seleccionar con cal se comeza a traballar. Isto
    só resulta un encordio cando Ubuntu e Windows comparten
    espazo nun mesmo ordenador e o usuario elixiu comezar por
    defecto co software de Microsoft, porque o GRUB modificará
    esta decisión.

    Antes de cambialo, recoméndase realizar unha
    copia de seguridade do GRUB mediante a introdución do
    seguinte código nun terminal: “súo cp
    /boot/grub/menu.lst /boot/grub/menu.lst.copia de seguridade”. A edición
    realízase cando se pega “súo gedit /boot/grub/menu.lst”.
    Isto abre automaticamente a folla onde están todos
    os datos de configuración. Débese buscar a liña
    onde poña “default” seguido dun número.

    Para que volva arrincar por defecto Windows ou
    o sistema que elixa o usuario débense contar desde cero (non desde
    un) todos os títulos de kernel que aparezan na devandita folla,
    incluídos o test de memoria e a liña doutros. “
    sistemas operativos”, ata achar o número desexado.
    Por outra banda, na liña onde aparece “timeout”
    pódese establecer o tempo que permanece GRUB en pantalla ata
    que o usuario decide con cal arrincar. Por defecto, fíxase
    en 10 segundos. Se se busca a liña de #hiddenmenu. “”
    e bórrase a almohadilla GRUB non irromperá no aceso
    do computador a menos que o usuario pulse “Esc” no
    teclado. Isto pode servir cando se queira iniciar case sempre con
    o mesmo sistema operativo. Despois de todas estas posibles
    modificacións débese facer clic en gardar e pechar o documento.

Configurar o panel superior

Ubuntu dispón de dúas barras de ferramentas por defecto.Unha na parte inferior, similar á dos Windows, ondese minimizan os programas, e unha na parte superior, denominadapanel, en que se sitúan os accesos a todos os menús eas configuracións. Unha idea práctica consiste en engadira este panel enlaces aos programas máis utilizados, de maneira queabrilos sexa moi rápido. Para facelo só se debeseleccionar o software no menú “Aplicacións”,picar no botón dereito e facer clic en “Engadireste lanzador ao panel”, onde se mostrarán en formade iconas pequenas.

Se se fai clic co botón dereito nunhaparte en branco deste panel superior, e logo pícase en “Engadirao panel”, pódense atopar varios atallosinteresantes ou a posibilidade de inserir información achegado sistema operativo dentro do panel. Resulta útil ter a man”Forzar o peche”, por se algunha aplicación bloquéase. Desta maneira, con só facer clic na devandito icona, poderasepechar calquera programa.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións