Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Universo iPod

O iPod, o reprodutor de MP3 máis vendido, representa un florecente negocio de accesorios e converteuse no símbolo de toda una xeración
Por Adriano Morán 29 de Marzo de 2006

O iPod non é o reprodutor máis barato, nin o máis resistente, pero si o máis vendido. Desde hai algún tempo, os auriculares brancos tomaron as rúas. En moitos casos son o sinal de que se está usando un iPod, un obxecto de desexo que en 2005 adquiriron 32 millóns de persoas e en torno ao cal orbita un sistema de case 2.000 accesorios: cadeiras de brazos orejeros con altofalantes incorporados, gravatas deseñadas paira albergar o reprodutor, fundas de diamantes… A lista de elementos deste curioso ecosistema que rodea ao iPod, ás veces case surrealista, é interminable.

O rei do audio portátil

Hai outros reprodutores cunha infinidade de prestacións que poden adquirirse a prezos similares ao do iPod, e mesmo máis baratos, pero segundo todos os datos de vendas de hardware, os consumidores elixiron maioritariamente ao reprodutor fabricado por Apple.

Quizais porque paira moitos amantes da tecnoloxía ter un produto desta empresa é una especie de declaración de principios. Como todo o que fabrica Apple, o iPod é pequeno, potente, ten un deseño moi atractivo e está de moda. O seu éxito confirma que o consumidor non sempre mide a súa compra segundo os parámetros da fría utilidade.

O deseño e o sentimento de posuír algo exclusivo son puntos a ter en conta entre os costumes dos consumidores. Todo parece indicar que é aquí onde Apple atopou o filón, rompendo a tendencia tecnolóxica dos deseños sobrecargados a favor do minimalismo e a eliminación de todo elemento superficial. Paco Lara, de Apple España, cre que esa é a clave que converteu ao iPod “nun produto emocional e desexable, na icona da música dixital”.

Modelos desde 79 euros até 429 euros

O rei do audio portátil

O iPod preséntase en tres gamas básicas que tentan amoldarse á capacidade económica de cada cliente. Por unha banda, o máis económico e sinxelo: o iPod Shuffle, de 22 g de peso e doce horas de autonomía, que se pode adquirir por 79 euros na súa versión de 512 Megabytes (unhas 175 cancións) e por 109 euros se optamos por 1 Gigabyte de capacidade. Pode almacenar unhas 240 cancións. Trátase dun reprodutor baseado nunha memoria flash cuxo punto forte é o seu reducido tamaño e peso, aínda que non ten pantalla. Os seus inventores aseguran que é un reprodutor paira escoitar música de forma aleatoria. /imgs/2006/11/ipod2.gif

Séguelle o iPod Nano, con capacidade multimedia (música e fotografía). O seu prezo oscila entre os 159 euros da versión de 1 Gigabyte e os 249 euros que custa o de 4 Gigabytes (unhas 1.000 cancións). Ten una autonomía de 14 horas.

Tamén presume de ser ‘extraligero’ (42 gramos) e de posuír un dos perfís máis delgados do mercado, aínda que moitos consumidores queixáronse de que a súa pantalla tende a raiarse con demasiada facilidade. Como curiosidade, o Papa ten un.

A gama alta, a do iPod propiamente devandito, ofrece capacidades que se achegan máis ás dun disco duro portátil que ás dun reprodutor de MP3. De feito, os iPods permiten reservar un espazo determinado polo usuario paira almacenar calquera tipo de arquivos que non sexan multimedia.

O rei do audio portátil

Nun tamaño pouco máis grande que a palma da man, o usuario pode concentrar até 60 Gigabytes de capacidade. Isto supón unhas 15.000 cancións e máis de 20.000 fotos. Ademais, admite até 150 horas de vídeo en formato .MPEG-4, ten una autonomía de 20 horas e una pantalla de 2,5 polgadas. Este modelo ofrécese en España por 429 euros, mentres que o seu irmán pequeno, de ‘só’ 30 Gigabytes, pódese adquirir por 319 euros.

Non todo son flores

Os críticos do iPod consideran que o deseño non pode estar por encima das prestacións. Moitos usuarios botan en falta rádioa FM e a gravación de voz no reprodutor, características que si inclúen a práctica totalidade dos seus competidores, como os reprodutores de Creative, Sony ou Airis por citar algunhas marcas.

/imgs/2006/11/ipod4.gif

Ademais, está o problema da incapacidade de reproducir música que non sexa introducida en aparello mediante iTunes, o xestor de música paira ordenadores asociado ao iPod.

Aínda que hai programas en Internet que permiten ao iPod operar con outros programas de xestión musical, non son totalmente seguros e poden dar problemas. Apple advirte de que o iPod pode fallar (e de feito faio) ao ser usado con outro programa que non sexa o oficial.

A ‘i máxica’

A 'i máxica'

Moitos consumidores (é un feito ben estudado polos expertos en mercadotecnia) prefiren pagar un pouco máis si a cambio obteñen una presentación adecuada que satisfaga os seus desexos estéticos. No caso de Apple é o que se podería chamar o segredo da ‘i máxica’ (iPod, iMac, iBook…), una letra que algúns consumidores perciben como sinónimo de calidade e bo gusto. Desempaquetar un iPod é como abrir un agasallo: todo encaixa ao milímetro, está cheo de adhesivos coa famosa mazá e de documentación extra sobre o aparello.

En 2005, Apple vendeu 32 millóns de iPod, 14 millóns deles entre outubro e decembro. Iso supón un crecemento do 200% con respecto a 2004, un “fito na historia de Apple” segundo o seu cofundador Steve Jobs. Pero os beneficios da compañía non se centran unicamente na venda de reprodutores, senón que se estenden a unha amplísima gana de accesorios destinados a superar as limitacións do aparello. Así, proliferan os transmisores inalámbricos que permiten que as cancións se ouzan nos altofalantes do salón (AirPort), os mandos a distancia paira modular o son sen ter que levar o reprodutor encima ou os sintonizadores paira poder escoitar o iPod no coche, os chamados iTrip.

/imgs/2006/11/ipod6.gif

Os iTrip son un enxeño que logra comunicar o iPod coa radio do automóbil por ondas de frecuencia modulada (FM), aínda que como moito ofrecerá a mesma calidade que una emisora convencional potente (nunca tanta como un cable). Traballa con frecuencias de curto alcance e non é fácil de configurar, pero permite escoitar a música almacenada no reprodutor mentres se conduce, si é que non se ten xa una radio compatible co iPod, algo moi común en EEUU.

Un artigo recentemente publicado no New York Times afirma que polo menos a terceira parte dos compradores adquiriron tamén un accesorio que non pertencía necesariamente á marca Apple. Aquí radica a complexidade do que se veu a chamar o ‘Ecosistema iPod’, un maremagnum de periféricos, na súa gran maioría non oficiais pero alentados por Apple, que xeraron un negocio de 850 millóns de dólares en 2005 e que fixeron aparecer de nádaa decenas de empresas especializadas en vestir ao iPod coas máis diversas capacidades.

Trátase dunha simbiose empresarial única e tremendamente produtiva. O exemplo máis claro é SDI Technologies, que decidiu engadir ao seu radio espertador una conexión paira o iPod. Cambiou o nome do produto antepondo a máxica ‘i’ e converteuse, segundo Apple, no accesorio máis vendido de 2005.

Un universo de 2.000 accesorios

Paira diferenciarse dos outros reprodutores, Apple apostou desde o principio polos accesorios, pensando especialmente en tres ámbitos de uso: en casa, no coche e de paseo. Ás necesidades que este tres supostos poidan xerar, a industria respondeu con propostas en grao sumo enxeñoso.

A 'i máxica'

A gama de accesorios, ou caprichos, paira axustar o iPod ao fogar é tan ampla como se queira imaxinar. Atópanse desde cadeiras de brazos con altofalantes incorporados paira conectar o iPod (o iChair, por 399 dólares), até vibradores como o iBuzz, que se axitan ao ritmo da música. E seguindo nesta liña, un portarrollos de papel hixiénico con altofalantes a ambos os dous lados paira escoitar o iPod en calquera circunstancia.

Pola súa banda, a industria automobilística non obviou o fenómeno. A explosión do iPod levou á maioría dos fabricantes de automóbiles (Audi, BMW, mini, Alfa Romeo, Volvo, Ferrari, Volkswagen, Mercedes…) a prever a integración do iPod nos seus vehículos.

Respecto da portabilidad do iPod, segundo Paco Lara “trátase dun dispositivo moi persoal no que o seu propietario leva o contido máis prezado e emocional, de maneira que hai un enorme terreo paira ofrecer fundas de todo tipo e deseño para que cada un poida expresar o seu propio estilo”. Esa oferta de fundas paira personalizar o reprodutor vai desde unha sinxela funda de madeira até unha luxosa funda, sen dúbida reservada só paira petos podentes, engastada en diamantes.

iTunes Music store, revolución na industria musical

A industria musical está a cambiar. E faio empuxada por un xiro radical na forma que os usuarios teñen de gozala, adquirila e organizala. Os formatos de compresión, .MP3 e outros, conseguiron alixeirar o peso dos arquivos de audio até unha medida moi apropiada paira a súa distribución en Internet e o seu uso en reprodutores portátiles e mesmo no coche.

/imgs/2006/11/ipod9.gif

Aproveitando o auxe dos formatos de compresión e a ausencia de tendas de música virtual, algo que a industria da cultura non soubo cubrir até a data en Internet, iTunes Music Store (a tenda de música online de Apple), rompeu moldes entre os modelos de negocio tradicionais do sector.

Así, a industria musical norteamericana parece estar a saír da crise dos últimos anos, e dos seus resquemores cara ao negocio na Rede, a base de dividendos: en 2005 a venda de música online en EEUU incrementouse en máis do 200% e todo debido a iTunes Music Store. Este servizo estreouse en abril do 2003 e en xullo de 2005 celebrou a venda da canción número 500 millóns. A finais de febreiro de 2006 alcanzou a enorme cifra de 1.000 millóns de cancións vendidas.

A finais de febreiro de 2006, iTunes alcanzou a cifra de 1.000 millóns de cancións vendidas

iTunes Music Store alzouse como a alternativa de Napster, e quen sabe si das redes P2P, entre moitos consumidores que buscan a simplicidad e a rapidez na descarga. Descubriu que un número moi elevado de usuarios está disposto a pagar por organizar ao seu gusto as súas coleccións musicais (iTunes Music Store vende cancións en lugar de discos completos) e tamén por un produto aparentemente de maior calidade.

Sociedades de autores vs iPod

As organizacións de autores e editores de todo o mundo levan anos reclamando medidas paira frear a pirataría e, á súa vez, evitar o que eles consideran o fin da industria musical. En España, cada CD ou DVD incorpora un canon que vai parar directamente á SGAE (Sociedade Xeral de Autores e Editores) coa intención de paliar o efecto da copia privada, que teoricamente diminuiría as vendas de música.

É moi probable que deica pouco se implante un novo canon paira os iPod, así como paira todos os reprodutores e teléfonos móbiles con capacidade de almacenar formatos .MP3 e similares (o iPod utiliza o estándar .MPEG4).

Mentres, está pendente a denuncia interposta pola Sociedade Xeral de Autores e Editores (SGAE) contra Apple, na que reclama xa non que pague o canon a partir de agora, senón que pague os atrasos polas unidades vendidas anteriormente. Apple prefire non pronunciarse sobre este particular, que xa está en mans do seu gabinete xurídico.

Quen compra cancións en iTunes Music Store non pode escoitalas noutros reprodutores que non sexan iPod

Doutra banda, parece que a iTunes en Francia as cousas non lle van mellor. A nova Lei de propiedade intelectual do país galo estipula que as obras dixitais que compren os seus habitantes non podran ter sistema anticopia (DRM). O formato que utilizan as cancións da tenda iTunes teno.

Este, aínda que é fácil de romper con algúns programas existentes en Internet, ten como obxectivo limitar a descarga de cancións da tenda aos iPod, fomentando así a súa venda. Deste xeito, quen compra cancións en iTunes Music Store non pode escoitalas noutros reprodutores que non sexan o da marca Apple. Esta práctica, de dubidosa honestidade, pasaría a ser ilegal en Francia. iTunes Music Store está a estudar pechar a súa páxina francesa.

A pesar das trabas legais, todo parece indicar que a revolución dos auriculares brancos continuará, servirá como revulsivo a toda una industria e como icona a unha xeración de melómanos amantes da tecnoloxía, a música e, en resumo, da cultura dixital.