Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Novas tecnoloxías > Imaxe e son

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Vídeos dixitais en Internet

Do mesmo xeito que sucedeu coas fotografías, as curtametraxes dixitais invaden a Rede

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 29deDecembrode2005

Paisaxes gravadas desde a xanela dun coche, reunións de amigos, bailes absurdos, caídas graciosas, parodias de políticos ou ficcións elaboradas cunha elevada carga irónica: todo vale na nova moda das curtametraxes dixitais que se aloxan en Internet. Basta cunha conexión de banda ancha e una videocámara paira realizar estas pezas de curta duración que, nalgún caso, chegaron até a antesala dos Óscar.

Baixo orzamento e elevado enxeño

O mínimo necesario paira realizar un vídeo dixital son os 300 euros que custa una videocámara de rango medio-baixo e una conexión ADSL de, polo menos, medio Megabyte por segundo. Tamén se pode realizar un curto cun teléfono que permita gravar imaxes. Con isto, e con moitas ganas de gravar todo o que aconteza ao redor do usuario, pódese chegar á cerimonia dos Óscar, como lle sucedeu ao español Nacho Vigalondo coa súa curtametraxe ‘7:35 da mañá’. Aínda que sen ter que aspirar a tanto, tamén se pode conseguir un certo prestixio na Rede se os resultados da curtametraxe dixital merecen a pena ao resto dos internautas.

A clave da popularidade online non reside en ser tecnicamente perfecto, senón en exhibir unhas elevadas doses de enxeño, orixinalidade e ironía. Hai que pensar que a visión dun vídeo por Internet está moi limitada polo reducido espazo e a pouca resolución de imaxe que poden ofrecer os reprodutores multimedia (programas como Windows Media, QuickTime ou RealPlayer), polo que sempre destacarán máis os aspectos argumentais que a precisión óptica da gravación. Aínda así, hai moitos usuarios que, sen ningunha ambición artística, deixan as súas gravacións en Internet paira compartilas con amigos afastados ou polo mero feito de divertirse.

/imgs/2006/11/video1.gifCultura libre

Independentemente da calidade das gravacións, a cuestión de fondo paira o ‘videoartista’ é darse a coñecer. Desde o colectivo sevillano audiovisual Zemos98, resúmeno do seguinte modo: “As curtametraxes dixitais inscríbense no marco da cultura libre que xera coñecemento participativo, que pretende saírse dun modelo estritamente comercial e que non pensa na competición segundo os métodos tradicionais; de feito, o interese está precisamente en buscar alternativas á remuneración clásica por obxecto vendido”. Zemos98 apadriña o festival do mesmo nome, que en 2006 alcanzará a súa oitava edición, con máis de 650 curtos en concurso. O único premio de devandito certame son 150 euros paira as obras que pasen á fase final.

É dicir, que o que se pretende non é gañar diñeiro cos vídeos dixitais, senón prestixio e popularidade entre os demais internautas. Aínda así, Guillermo Zapata, blogger e guionista de televisión que realizou unha curtametraxe titulada ‘O que ti queiras ouvir’, matiza que o modelo de negocio destas curtametraxes non é tan diferente ao dos tradicionais: “O financiamento pode vir a posteriori dos festivais, os concursos ou as subvencións que o vídeo poida ter; tamén se pode vender en CD ou conseguir que algunha televisión o compre”. Por tanto, indirectamente e polos efectos derivados da súa potencial popularidade, a obra artística pode resultar economicamente rendible.

Como meter a curtametraxe no computador

Xa sexa cun teléfono con capacidade paira gravar imaxes en movemento, xa cunha videocámara actual, que grava en cintas MiniDV cunha calidade semiprofesional, ou cunha cámara fotográfica que permita almacenar pequenos arquivos de vídeo nos seus cartóns de memoria, é relativamente sinxelo pasar as imaxes gravadas a Internet nun dos moitos formatos de compresión de arquivos de vídeo que existen. Basta con conectar a cámara, ou o cartón de memoria, ao computador e descargar as imaxes ao disco duro determinando o formato desexado. Se se quere, as imaxes pódense editar posteriormente con programas de edición coñecidos como ‘colectores multimedia’.

O colector multimedia profesional máis popular é Avi. Este é o colector que utiliza o editor de vídeos de Windows, coñecido como Movie Maker e integrado no escritorio de Windows XP. Con todo, tanto Avi como outros programas de edición, como OGM e Matroska, poden funcionar na maioría de sistemas operativos. Os colectores multimedia funcionan dunha maneira moi similar aos sistemas de montaxe das películas de celuloide, pero con ‘cinta virtual’. Na pantalla do monitor aparecerá o vídeo gravado, exposto linealmente por secuencias (ao estilo das fotogramas), e separado en pistas de vídeo e audio. O usuario só terá que ir ‘cortando’ e ‘pegando’ as secuencias que lle interesen até montar a súa curtametraxe.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións