Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Xapón: a ‘outra’ brecha tecnolóxica

O gran desenvolvemento dos móbiles nipóns afasta aos mozos do computador
Por Marta Peirano 25 de Marzo de 2007

Noúltimos seis anos, o desenvolvemento tecnolóxicoen Xapón sufriu un efecto único e sorprendente: ouso de computadores persoais subiu de maneira paralela ao doresto do planeta en todas as franxas de idade menos unha. Nafranxa que vai dos 20 aos 25 anos descendeudramaticamente desde o ano 2000. Parte do problemaé demográfico (a poboación xaponesa é cada vez máismaior); a outra parte é tecnolóxico: os móbiles sontan complexos e están tan integrados na vida social dosadolescentes que non lles fai falta o computador.

Img

Amaioría da xente usa os computadores para traballar. Oresto do tempo, utilízanse para ler e contestar o correo,navegar, ver vídeos, escribir blogues, xogar a videoxogosen liña e outras actividades lúdico-sociais, felizmenteencabezadas por veinteañeros de todo o mundo. En japón,todas esas funcións están perfectamente cubertas polasaplicacións dun teléfono móbil, xunto con outrasmoitas que non ten un computador.

Poroutra parte, a cultura adolescente xaponesa asocia o PC cooficinista e o uniforme de traxe e gravata, unha figura demasiadotradicional e conformista. Os mozos xaponeses perseguentraballos liberais e creativos. Os ‘freelance’ están sempreen movemento, visten de maneira casual e conéctanse sobre a marcha.

Analfabetismo por exceso de tecnoloxía

Aconsecuencia máis grave e directa deste enfrontamento entreo movil e o PC é que a súa capacidade para utilizar un sistemaoperativo reduciuse drasticamente. Contra todoprognóstico, o hiperdesarrollo tecnolóxico fixo queunha parte da mocidade xaponesa sexa analfabeta na contornainformático.

Img

Osefectos deste analfabetismo son cómicos á vez quepreocupantes. Nun artigo publicado en Xapón achegadesta “segunda fenda dixital” hai un caso ilustrativo.A mensaxe de erro “110: O seu correo non puido ser enviado”foi interpretado por 5.700 usuarios como un número de teléfonoao que debían chamar para resolver o problema. A mala sortequixo que devandito número, o 110, corresponde en japón aonúmero de urxencias da policía.

Todoempezou no ano 2000 cando NTT DoCoMo, no seu esforzopor colocar máis teléfonos nun mercado sobresaturado,empezou a súa carreira por ofrecer tecnoloxías e servizoscada vez máis sofisticados para obrigar aos usuarios acambiar de terminal. Hai quen sostén que iMode (o primeiro servizode Internet para móbiles en Xapón, presentado por NTTno 2002) cambiou Xapón para sempre.

Aínda quehoxe compite con servizos similares como J-Sky (J-Phone) ou a Ezwebde AU, segue sendo un xigante entre canijos. Entre os seus servizos máispopulares están os xogosmultijugador, como Dragon Quest ou Final Fantasy e as iNovelas.

A ‘iLiteratura’

Estesdías, o máis cool que se pode facer cunmóbil en Tokio é ler unha ‘iNovela’ ou escribila. Algúns deos novelistas máis lidos de Xapón escribenexclusivamente para ese formato, que ten as súas propias regras.Escriben con efectos especiais, engadindo vibracións esons ás súas escenas máis tensas ou eróticas.

Os seuslibros pódense atopar na libraría máxica deMagic iLand. Aínda que asiNovelas levan anos en circulación, a febre comezouen 2005 cunha obra de Naito Mika acerca dun triangulo amorosoentre unha nova e dous irmáns. Ese ano, a venda de libroselectrónicos pasou de 30 a 60 millóns de euros desde oano anterior.

Enresposta á demanda, os fabricantes melloraron a calidade deas súas pantallas e engadido sistemas que se acomodan ao rímode lectura do usuario, como ‘pasa-páxinas’ automáticos.Hai un mes tivo lugar o primeiro concurso literario de iNovelas ‘’,organizado por The Magic Library Plus en colaboración con NTTDoCoMo, D2 Communications e a compañía de aluguer devídeos Tsutaya. Gañouno un home de 40 anos conunha historia sobre o fin do mundo.

Paraalgúns, é un síntoma de decadencia que non saben comofrear. Para outros, unha proba de que o uso da tecnoloxíaestá a transformar a sociedade de maneiras variadas, nuncapeores. “É xente que non habíalido un libro na súa vida”, comenta Toshiaki Itou,portavoz de Magic iLand, “emoito menos escribir unha”.

Dicionario esencial da cultura ‘Keitai’

  • Keitai.En Xapón, os móbiles chámanse ‘keitai denwa’ (algoque levas contigo), keitai para os amigos. Todos os derivadosteñen que ver coa cultura que rodea ao teléfono móbil(descarga de tons, creación de animacións instantáneas,sms, etc.).

  • Thumbculture. Dícese daqueles usuarios que desenvolveronhabilidades sobrehumanas no manexo do pulgar a base de xogar eescribir mensaxes no pequeno teclado dun teléfonomóbil. En Xapón hai varias competicións que premiana velocidade e a pulcritude dos usuarios, normalmente entre 17 e25 anos. Os xogos consisten en escribir omáis rápido posible unha mensaxe complexa de 12-15 caracteres eenvialo. A velocidade media dos gañadores rolda os 100caracteres por minuto, a velocidade mínima requirida parasuperar o grao superior de mecanografía en japón,onde se usa un teclado normal e dez dedos.

  • CódigoQR . Trátase dun código matricial (ou código de barrasbidimensional), unha imaxe que esconde información quepode ser descodificada e traducida por un dispositivo especial. Amaioría dos móbiles en japón teñencapacidade para ler estes códigos a través do seucámara, e inclúense frecuentemente en pósteres,revistas, blogues, anuncios e cartóns.

    Orixinalmentefoi un invento da compañía Denso-Wave in 1994 paratransmitir datos pequenos e relevantes de maneira instantánea.Normalmente conteñen direccións, información sobre eventos,datas e urls, aínda que algunhas compañías como Sony utilízanos para crear pequenos xogos de enxeño ou concursos nosque os usuarios len a información oculta e seguen asinstrucións ata acabar o xogo.

  • Emoji.Pictogramas. Unha versión ultrasofisticada dos nososemoticonos. A súa variedade depende da operadora, un elemento moiimportante á hora de vender contratos aos adolescentesxaponeses.

  • Chaku-melo.Ton para o móbil. Tamén ‘Chaku-voice’,’Chaku-uta’, etc. O último é o ‘Chaku-motion’, ostons con vídeo. A un euro a peza.

  • Mēwakumail. Correos non solicitados ou, popularmente, spam. Un problemaserio en Xapón onde as operadoras teñen as súas propias listasnegras.

  • PHS(Persoal Handyphone System) É unha especie de wireless pobre,unha tecnoloxía desenvolvida en japón desde mediados dos90 e úsase xeralmente para enviar e-mails e chatear. O seu anchode banda é similar ao dos primeiros anos da Rede(32k/64k) pero é moito máis barato que unha conexiónwireless ou unha chamada de teléfono. As antenas de PHS sonbaratas, pequenas e sinxelas de instalar, e pódese usar nosateigados vagóns de metro e o tren, onde facer ou recibirchamadas é de moi mala educación. Nos últimos anosestendeuse a China, Taiwan, Tailandia (onde se chama PCT)

  • PDC(Persoal Dixital Cellular). Tecnoloxía móbil de segundaxeración. Despois do GSM e do D-AMPS, amáis popular do mundo, aínda que só existe en Xapón.Foi deseñada por DoCoMo en 1991 para evitar saturaciónen espazos públicos pero pechados, como establecementos,oficinas, centros comerciais e estacións de metro.