Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Intercambio de casas en vacacións

Estes acordos voluntarios propician destinos en todo o mundo aos interesados máis abertos a ofertas
Por miren 4 de Setembro de 2006

Non se pode dicir que sexa novo, porque xa hai medio século que comezou en Europa o movemento espontáneo de intercambio de vivendas entre particulares paira pasar os seus períodos de vacacións. Con todo, até hai apenas tres anos non se popularizou no noso país, principalmente grazas á boca a boca e ao papel determinante das novas tecnoloxías. Numerosos portais de Internet -gratuítos e de pago- dedícanse a facilitar aos seus usuarios a tarefa de anunciarse e iniciar a procura. O máis importante paira o usuario se está interesado en pactar un intercambio é deixalo todo moi claro paira evitar problemas. O noso país é un dos máis solicitados polos estranxeiros, por iso son tamén os españois quen máis poden beneficiarse desta modalidade de vacacións que suprime os gastos de aloxamento e que pode pór a disposición do viaxeiro case calquera destino.

O anuncio

“Intercambiamos a nosa casa no Sur de Tenerife por aloxamento en Madrid paira a semana do 18 ao 25 de setembro de 2006”. Anuncios como este pretenden conseguir aloxamentos e datas moi concretos. Outros, do tipo “casa en España por casa en Irlanda” son así de sucintos pero á súa vez moi abertos. Algúns dan moitos máis detalles: “Intercambio piso en Barcelona paira vacacións, grande, con cociña, gran salón e céntrico, con todas as comodidades por un en similares condicións en Nova York ou Roma paira pontes ou vacacións. Non teño data en concreto, estou suxeita ás ofertas que me cheguen”. O certo é que no mundo do intercambio de vivendas paira vacacións cada persoa presenta libremente as súas condicións e preferencias á hora de ofrecer a súa casa e de elixir tempadas e destinos.

O anuncio

“As persoas que máis posibilidades teñen de atopar una proposta interesante paira intercambiar a súa casa son quen están abertas a ofertas. Anunciarse así lles dá a posibilidade de relaxarse e non estar sempre buscando; simplemente teñen que esperar a recibir correos electrónicos e valorar si interésanlles. É tan sinxelo como contestar interesado ou non. No mail xa se aprecian moitas cousas sobre unha persoa, e a partir dese contacto cada un chega ou non a acordos libremente”, describe Juan Navarro, alma máter do portal www.intervacacionesclub.com.

Paira os españois é fácil levar a cabo intercambios con persoas doutros países. “España é un destino moi solicitado, afirma a delegada no noso país de Intervac, Mª Àngels Sas. As estatísticas da súa empresa, que aglutina 11.500 anuncios de todo o mundo (500 deles españois), indican que por cada oferta española hai tres demandas de estranxeiros interesados en intercambios con alguén que posúa una residencia aquí.

Por cada oferta española hai tres demandas de estranxeiros interesados

Existen catálogos en papel, pero “a maxia de Internet” -como di Navarro- contribuíu moito ao desenvolvemento e á articulación dos intercambios. Desde que abriu o seu sitio web hai cinco anos anunciarse nel é gratuíto, talvez por iso os seus 1.700 anuncios e os seus 12.000 visitas diarias convérteno no máximo expoñente dentro do sector no noso país. Hai outras moitas páxinas que recollen anuncios de intercambio de forma gratuíta, como Mundoanuncio.com, Gabinohome ou TopRural.

Algúns portais, como Intercambiocasas.com, Homelink International ou Intervac cobran por dar acceso aos seus usuarios ás súas bases de datos automatizadas. A oferta paira EE.UU. en Intercambiocasas.com non chega a 60 dólares e “si non conclúe un intercambio o primeiro ano,o segundo ano é gratuíto!”, reza na publicidade. Publicar un anuncio en Homelink costa 105 euros. En Intervac -que se jacta de ser inventor e líder mundial do intercambio de vivendas desde 1953- o prezo é de 130 euros anuais, dependendo de si uno encárgase de subir as fotos a título particular ou non. Desta forma, segundo Sas, hai una profesionalidade que avala que os anuncios publicados “son activos”. Cando a vivenda está ocupada no seu portal acéndese un semáforo en vermello, comenta.

Gratuítos ou de pago, con contador do número de visitas recibidas ou non, estes portais non son intermediarios de servizos, única e exclusivamente ofrecen información. Normalmente esixen paira contactar co propietario dun intercambio estar rexistrados como usuarios e ter un anuncio de intercambio. Paira publicalo aconséllase:

  • Anotar todas características da propiedade, interiores e exteriores, emprazamento, proximidade a outros lugares de interese, una vez que se teñan claras as necesidades.
  • Atopar información adicional e incluíla no anuncio con enlaces a páxinas web da contorna.
  • Achegar fotografías da casa que describan as súas virtudes.
  • Delimitar no calendario as datas de intercambio.

Acordo voluntario

“Una vez establecido o contacto ábrese a posibilidade de chegar a un acordo entre particulares que se efectúa de boa fe”.

“Una vez establecido o contacto ábrese a posibilidade de chegar a un acordo entre particulares que se efectúa de boa fe”

Ninguén pode garantirche nada sobre o resultado do intercambio. Isto non se rexe por ningunha lei e dá igual que pagues por anunciarche como que non. Nin sequera sería válido un contrato tipo que pode descargarse desde a nosa páxina, por iso ninguén o asina”, explica Juan Navarro mentres remarca as vantaxes desta maneira de viaxar e opina que é moito máis arriscado acordar un aluguer dun apartamento de verán entre particulares. “Nese mundo si que hai desaprensivos” -di-, de feito está a tentar separar moi ben aqueles anuncios que aproveitan o seu sitio web paira ofrecer o seu piso tamén en aluguer “porque isto préstase a confusións”.

Juan Navarro asegura que nos cinco anos que leva dedicándose a isto só tivo dúas queixas. O importante é que ambas as partes se molesten en buscar información e asesorarse paira pactar as súas condicións libremente. “Hai que ‘traballarllo’, establecer una correspondencia, falar por teléfono, enviarse fotos…”. As persoas que practican intercambios son -segundo Juan Navarro- de nivel cultural medio-alto e sobre todo aquelas que dispoñen de máis tempo de vacacións, como pode ser o caso dos profesores, e dos que teñan una segunda residencia na costa, que é a que normalmente se intercambia no noso país.

Acordo voluntario

Pero Mª Àngels Sas advirte algunha evolución respecto diso nos últimos anos. Di atopar cada vez máis xubilados entre quen ‘intercambian’ as súas casas, así como persoas residentes nas grandes cidades, principalmente. “En España cústanos deixar a casa, igual que sucede en Grecia, Italia e Portugal, pero aos poucos imos equiparándonos aos países anglosaxóns onde non hai tanto apego”, declara. Ademais, antes facíanse case todos os intercambios no verán e agora, como se reparten máis as vacacións, tamén se intercambia durante o resto do ano, sobre todo en Nadal e Semana Santa.

O aloxamento que se intercambia pode ser turístico ou non, de praia ou de montaña ou urbano. A representante de Intervac asegura que normalmente a cada socio móvelle un interese distinto. “Por exemplo, alguén de California que deixa una casa con xardín, piscina, etc. que quere ir a París desexa un piso; non importa que sexa pequeno, pero que estea no centro. Non desexa una mansión como o súa pero a 40 Quilómetros do centro”. Navarro asegura que puidese intercambiar -de non ser por cuestións de axenda- a súa casa no Pirineo por unha mansión en Miami con embarcadoiro propio.

Condicións, vantaxes e precaucións

Condicións, vantaxes e precaucións

Basta con ‘mergullar’ un pouco na Rede, paira atopar non só artigos acerca das bondades desta fórmula, senón que tamén se achan textos controvertidos que falan de rexeitamentos de opinións sobre algunha estancia. “Non hai que deixar nada sen aclarar previamente”, asevera Sas. Paira evitar problemas e gozar sobre todo das vantaxes hai que concretar algúns extremos, que variarán en cada caso pero que a modo de exemplo poden ser:

  • Aconséllase ao intercambiar por primeira vez facelo da man de alguén que xa teña a experiencia. Deste xeito ataranse mellor algúns “cabos” e mesmo se poderían solicitar referencias de anteriores intercambios. Pero facelo de forma amigable e coa mellor vontade é una das garantías de éxito, porque tamén o intercambio bríndase como una oportunidade de facer amigos que nos axudarán a visitar os destinos desde un punto de vista diferente. Entre os beneficios cóntase tamén a práctica de idiomas.
  • Convén facer un inventario do contido da casa paira comprobar que está todo ao final da estancia e proporcionar una copia do mesmo aos visitantes.
  • Interesaconcretar os coidados extraordinarios da propiedade allea. Así, pódense deixar a cargo dos socios de intercambio tarefas como regar as plantas ou coidar dun animal doméstico. Pero si non nos gustan os animais non deberemos aceptar un intercambio con alguén que viaxa coa súa mascota ou que desexa que lla coidemos. No entanto, o período do intercambio pode ser simultaneo ou non.
  • É importante ter un seguro multi-risco de fogar e decatarse de si a outra parte teno e se nos cubriría no caso de que sucedese algo. Antes de deixar a vivenda hai que asegurarse de que todo funcione correctamente (billas, electrodomésticos, luces, etc.) e dispor da vaixela e o enxoval precisos paira o número de visitantes previsto.
  • Si na vivenda hai algún obxecto de valor, económico ou sentimental é mellor gardalo, especialmente se veñen nenos. Hai propietarios que se negan a recibir nenos na súa casa.
  • Deben quedar claros algúns detalles da instalación eléctrica, chaves de corte de auga e gas, caldeiras de auga quente e calefacción. Se se pon por escrito una guía simplificarase o traballo e será válida paira futuros intercambios.
  • Normalmente non habería que acordar cousas obvias como que se deixe todo tal e como se atopou de limpo, pero sempre se aconsella que canto máis claro déixese todo mellor. Algunhas persoas especifican mesmo se se debe fumar ou non.
  • Pódese acordar tamén, e de feito é moi común especialmente nos intercambios intercontinentais, o intercambio dun vehículo. Pode resultar interesante solicitar ao seguro -do mesmo xeito que no do fogar- a cláusula opcional de arrendamento vacacional.
  • É habitual gozar ademais nos intercambios de berces, xoguetes, bicicletas, material deportivo, películas infantís, etc. Hai que concretar si no intercambio inclúense sabanas e toallas, e axustar quen efectuará a súa limpeza.
  • Hai que pensar en como nos gustaría ser recibidos ao chegar ao noso destino de intercambio. Será bonito deixar algúns detalles como cortesía, por exemplo folletos da oficina de turismo da zona, planos e mapas, guía de actividades e algunha recomendación de restaurantes e lecer. Tamén se poden facilitar as direccións dos centros médicos, hospitalarios e farmacias máis próximos.