Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Vivienda > Aluguer

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Aluguer de habitacións, como desgrava?

As rendas obtidas polo aluguer dunha habitación poden deducirse ao 60%, pero se o arrendatario ten entre 18 e 30 anos a dedución alcanza o 100%

Pór en aluguer parte da vivenda habitual é unha práctica en auxe, debido ás dificultades económicas actuais. Na maior parte das ocasións, e a pesar da súa obrigatoriedade, non se declara. Con todo, moitos propietarios non son conscientes de que legalizar esta situación, coas vantaxes e tranquilidade que supoñen, non implica custo algún para eles. E é que, en función da idade do arrendatario, as rendas obtidas polo propietario ao alugar unha parte da vivenda poden deducirse ata no 100% na declaración do IRPF.

1. Que desgravacións hai por alugar parte da vivenda?

Img leyendo contrato articulo
Imaxe: Blaineattacks!

En primeiro lugar, hai que lembrar que as rendas obtidas polo aluguer dunha habitación, ou de parte da vivenda, deben declararse, con independencia de que haxa contrato de arrendamento ou non. E é que se Facenda pescuda esta irregularidade, o propietario deberá tributar polo 100% do diñeiro ingresado co arrendamento.

Unha vez legalizada a situación, os rendementos netos obtidos por un propietario que poña parte da súa casa en aluguer tributarán da seguinte maneira na declaración anual do Imposto sobre a Renda das Persoas Físicas (IRPF):

  • Inquilinos entre 18 e 30 anos: cando o arrendatario ten unha idade comprendida entre os 18 e os 30 anos e percibe un salario neto por encima do Indicador Público de Renda de Efectos Múltiples (IPREM) -7.455,14 euros anuais-, o arrendador pode deducirse o 100% das rendas obtidas co aluguer da habitación. Ou o que é o mesmo, non lle supón custo algún de face a Facenda na súa declaración do IRPF; o diñeiro ingresado por ese aluguer estará libre de impostos. Iso si, o arrendamento debe constituír a vivenda habitual do inquilino.

    No caso de que houbese varios arrendatarios, a redución do 100% aplícase sobre a parte do rendemento neto correspondente aos inquilinos que cumpran esa condición.

  • Resto de inquilinos: cando o arrendatario non cumpre cos requisitos expostos con anterioridade, o propietario gozará dunha dedución de ata o 60% dos rendementos netos derivados do aluguer a declarar no IRPF (alugueres percibidos menos gastos deducibles).

2. Que cambios introducíronse?

A Lei de Orzamentos publicada no BOE de 23/12/2010 modifica o tratamento fiscal do arrendamento de vivenda habitual. De face ao arrendador, destacan os seguintes:

  • Cambios na idade límite: ata o 31 de decembro de 2010, a idade límite para deducirse o 100% era de 35 anos, pasando desde o 1 de xaneiro de 2011 á pinza de idade de 18 a 30 anos. Con todo, se o contrato de arrendamento asinouse con anterioridade ao 1 de xaneiro de 2011, a idade do inquilino amplíase ata a data en que cumpra 35 anos.
  • Ampliación ao 60%: de igual forma, desde esta data, as deducións en caso de hóspedes que non cumpran estes parámetros ampliáronse do 50 ao 60%.

  • Equiparación tributaria entre residentes e non residentes da Unión Europea: o non residentes da UE contan desde esa data coas mesmas deducións sobre os rendementos derivados do arrendamento de vivendas (excepto en paraísos fiscais) que os residentes, cando con anterioridade non gozaban de exencións.

3. Que gastos poden deducirse polo aluguer?

Á marxe das deducións descritas, das rendas íntegras percibidas polas propietario grazas ao aluguer, o arrendador poderá deducirse os gastos necesarios para a obtención do arrendamento. Estes son algúns deles:

  • Gastos derivados da formalización do contrato de aluguer (xestoría, escrituras, rexistro), subarrendamiento e defensa de carácter xurídico (por exemplo en caso de desafiuzamento).
  • Intereses do préstamo hipotecario: os intereses dos capitais alleos investidos na adquisición ou mellora do ben e demais gastos de financiamento, sempre que sexan a cargo do propietario.

  • Imposto sobre Bens Inmobles (IBI): tributos e impostos, fundamentalmente o IBI, pero tamén a taxa de recollida de lixos e rede de sumidoiros ou contribucións especiais.

  • Gastos de comunidade, reparación e conservación: como os gastos de administración, os de servizos e subministracións (auga, electricidade, gas), vixilancia, portaría ou xardinaría; ademais dos intereses e gastos de financiamento das pertenzas cedidas coa vivenda, como o mobiliario. Non entrarían as cantidades destinadas á súa ampliación ou mellora, as cales serán deducibles só vía amortización.

  • Amortización do inmoble: pode deducirse un 3% sobre o maior de dous valores: o custo de adquisición ou o valor catastral, sen incluír o valor do chan, polo desgaste do inmoble. Se o arrendamento non se estende por un ano, a amortización, do mesmo xeito que o resto de gastos, conta cunha aplicación exclusiva en función do tempo que o ben estivo alugado.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións