Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Canto custa estar seguro en casa?

Portas blindadas, alarmas ou servizos antiatracos paira manter a casa a salvo de ladróns pódense instalar a partir de 300 euros
Por Vicente Manjavacas 13 de Marzo de 2008
Img cerrojos
Imagen: lee cullivan

Medidas de seguridade

A que horas permanece a vivenda baleira? Viven anciáns sós? Hai cans ou persoal de seguridade? Todos estes datos están contidos nos símbolos que utilizan os amigos do alleo paira desvalixar vivendas, ou paira avisar a outros “cacos” sobre as particularidades dunha casa en concreto. En España cada ano prodúcense roubos en case 400.000 fogares, polo que cada vez máis cidadáns deciden tomar algunha medida de seguridade. Canto custa manterse a salvo destas estratexias cada vez máis utilizadas no noso país? Desde a instalación de sinxelas pero eficaces alarmas, até a contratación de servizos de seguridade privada, pasando pola adquisición de portas reforzadas, o orzamento básico parte dos 300 euros que pode custar una porta blindada. Un prezo que ascende até cifras astronómicas se se contrata un “pack completo” que inclúa portas, alarmas e até servizo anti-corte de liña telefónica, uno dos máis demandados.

O roubo en cifras

Segundo o último informe do Balance de Criminalidade, en España rexistráronse o pasado ano preto de 400.000 asaltos a vivendas, entendendo como talles non só aquelas ocasións en que os ladróns tiveron acceso a unha casa, senón tamén os roubos a cidadáns dentro das dependencias do inmoble no que residían (portais, ascensores, as zonas comúns como trasteiros ou patios, etcétera). A pesar da variedade de lugares en que se pode ser vítima dun asalto, máis do 70% dos roubos producíronse no interior do domicilio ou o portal de acceso.

Aínda que as cifras oficiais sinalan que España se sitúa por baixo da media europea en canto a número de delitos, durante os anos 2006 e 2007 o elevado número de atracos con violencia a vivendas foi una preocupación crecente no seo da sociedade. Aínda que inicialmente falábase de accións realizadas, na súa gran maioría, en urbanizacións costeiras de Cataluña, máis tarde comezarían a ouvirse tamén casos en distintas zonas do país. A última que permanece aínda na nosa memoria ocorreu a finais do pasado ano 2007, cando un grupo de homes irrompeu na casa dun afamado produtor e presentador televisivo, que sufriu feridas como consecuencia do forcejeo cos atracadores. Os ladróns entraran na súa casa a pleno día, a pesar de estar situada nunha urbanización con acceso restrinxido.

Non é posible establecer en que zonas, e con que criterios escóllense unhas vivendas determinadas paira cometer un roubo, posto que os furtos prodúcense indistintamente en zonas acomodadas e en barrios populares. Como medida de protección, con todo, una boa práctica é a de non informar a moita xente sobre as ausencias prolongadas, non deixar que o correo se acumule na caixa de correos, ter precaución á hora de abrir a porta a descoñecidos e, ante todo, comprobar sempre a identidade daquelas persoas que nos solicitan o acceso ao interior da vivenda argumentando querer comprobar contadores do servizo do gas ou da electricidade, optando sempre por chamar directamente á compañía antes de permitirlles o acceso á nosa vivenda.

Alarmas, blindaxes e seguridade privada

Non se coñecen datos concretos sobre o custo anual que supoñen estes roubos perpetrados nos domicilios particulares, pero si pode establecerse un orzamento medio aproximado do que é necesario gastarse paira manter segura una vivenda. Ofértanse distintos “paquetes” de protección en función da empresa que os ofreza, e dos compoñentes cos que conte. Os máis sinxelos adoitan constar dun dispositivo de alarma que emite una sinal á central. A partir de aí actívase un procedemento mediante o cal ou ben se dá aviso aos corpos de seguridade públicos, ou se atende o aviso de emerxencia con persoal da propia empresa. Esta modalidade, na súa vertente máis sinxela, pódese atopar a partir de 500 a 600 euros. De aí en diante, as opcións, engadidos e extras, pódense multiplicar exponencialmente até cubrir as necesidades do usuario. Entre os engadidos máis populares destaca un servizo anti-corte de liña telefónica, que suma outros 100 euros máis ao orzamento inicial.

Oito de cada dez persoas que sufriron roubo con violencia no seu domicilio, ou nos seus arredores, interésanse pola contratación de servizos de seguridade privada

Outra das medidas máis populares, a pesar do seu prezo, é a contratación de seguridade privada. Así, oito de cada dez persoas que sufriron un roubo con violencia no seu domicilio, ou nos seus arredores, interésanse pola contratación de servizos de seguridade privada coa intención de protexerse no futuro.

Ademais de recorrer a este servizo, as cidadáns vítimas de roubos na súa vivenda optan pola adquisición de portas reforzadas, que poden ser de tres modelos distintos:

  • Porta de seguridade, con prezos a partir de 300 euros.
  • Porta blindada, cun custo medio de 400 euros.
  • Porta acoirazada, a partir de 1200 euros.

Ademais das portas, outro punto no que se adoita incidir é no reforzamento das xanelas, pois tenden a ser consideradas como os lugares de fácil acceso tanto en pisos baixos como nos máis próximos aos tellados. Doutra banda, é esencial dispor de especiais medidas de seguridade nas fachadas, balcóns, terrazas, saíntes e até canos que discorran paralelas á casa e que permitan una rápida e fácil entrada ao interior.

Existen realmente os símbolos dos ladróns?

A pesar de ser “vox populi”, pálpase una certa controversia entre as forzas da orde sobre si os ladróns sérvense ou non dunha simboloxía determinada paira fixar os seus obxectivos. Estes “códigos” serían utilizados por bandas, e neles especificaríanse datos talles como as horas que o domicilio permanece sen vixilancia, se viven persoas de avanzada idade sen compañía, se hai artigos de valor nos fogares, ou se a casa está baleira. Desde o Ministerio de Interior confirman ter constancia de que desde hai tempo utilízanse este tipo de marcas nos domicilios, e mesmo “en tempos” chegouse a contar cun documento que exercía as funcións de “pedra Rosetta”, como apoio paira poder descifrar os códigos utilizados. Con todo, tamén advirten de que a simboloxía non se mantén igual durante moito tempo, xa que resultaría “ilóxico” utilizar durante moito tempo os mesmos símbolos, porque se poderían localizar moi rapidamente.

Aínda que hai edificios ou vivendas onde se probou a existencia dunha marca “estraña” previa á realización dun roubo, a realidade -segundo os expertos- é que son excepcións. Nos últimos meses rexistrouse un aumento significativo do número de foros e espazos de debate en Internet onde se comparte información sobre a presenza destas marcas usadas polos delincuentes. Incluso algúns medios de comunicación chegaron a facilitar o documento que permite interpretalos. Nestas informacións especifícase que a toma de conciencia sobre a gravidade do asunto espertouse por mor dun comunicado distribuído polas forzas da orde en distintas cidades do país. En dita “circular” instábase os cidadáns a comunicar canto antes a presenza de pintadas sospeitosas nas fachas dos seus edificios ou vivendas, así como nos porteiros automáticos.

Fontes oficiais aseguran, no entanto, descoñecer a elaboración e distribución de tal documento ou dalgún outro coas citadas características. E subliñan que, no caso de que as marcas existisen, non serían de coñecemento amplo no mundo delituoso, senón únicas e exclusivas paira cada rede ou grupo de atracadores. As forzas de seguridade pública matizan que na maior parte dos casos de roubos en domicilios particulares, o que realizan os ladróns non son marcas, senón labores de vixilancia. A partir deste exercicio poden construír cal é a rutina da persoa que vive na casa, cerciorándose de cando salgue, cando regresa, de canto tempo dispoñen paira dar o golpe así como de que opcións de fuxida ofrécelles o inmoble ou a contorna onde se atope situada a casa.