Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Compañías de seguros e fraudes

Aseguradoras e clientes están interesados en acabar con esta práctica, da que se acusan mutuamente
Por nuria 26 de Decembro de 2002

Un dos expoñentes máis claros da difícil relación entre as compañías de seguros e os seus clientes é a fraude, do que se acusan mutuamente aseguradoras e usuarios. A Oficina da Asegurado denuncia que en numerosas ocasións as compañías acusan de fraude aos seus clientes paira evitar pagarlles as indemnizacións. Con todo, tamén existen casos reais de persoas que estafan á súa entidade. Un informe de ICEA (Investigación Cooperativa entre Entidades Aseguradoras) cifra o custo da fraude en case 278 millóns de euros en 2001.

As cifras da fraude

O sector das aseguradoras é un negocio boiante. Proba diso é o seu volume total de curmás, que en 2001 foi de 42.063 millóns de euros, deles o 55% corresponderon ao seguro de vida e o resto a seguros non-vida, segundo a Unión Española de Entidades Aseguradoras e Reaseguradoras (UNESPA).

Con todo, as compañías de seguros quéixanse de que o importe total de fraudes detectado durante ese ano ascende a case 278 millóns de euros, segundo un informe publicado por ICEA (Investigación Cooperativa entre Entidades Aseguradoras). Esta entidade destaca que as investigacións sobre os casos sospeitosos de fraude permiten ás compañías aforrarse até un 80% dos importes reclamados polos asegurados, que ao longo do ano pasado ascenderon a máis de 74 millóns de euros.

Sen ningunha dúbida, o ramo dos seguros de automóbiles é o que rexistra a maior taxa de intentos de fraude. Supón o 90% do total de casos de estafas ás aseguradoras. É tal a preocupación do sector dos seguros polas perdas por fraude, que ICEA organiza un concurso anual no que as aseguradoras participan achegando os casos de fraude que detectaron. Isto permítelles compartir información e loitar contra esa práctica que tantos quebradizos de cabeza ocasiónalles.

ICEA elaborou mesmo un ranking das comunidades autónomas nas que se produce un maior número de fraudes, que encabezan Cataluña, Andalucía, Madrid e Comunidade Valenciana; seguidas de Galicia, País Vasco e Castela-León.

Enganos ao seguro

Algunhas das técnicas empregadas por quen tratan de defraudar á súa compañía -segundo os casos achegados polas aseguradoras ao estudo de ICEA- poden ser contratar a póliza despois de ocorrido o accidente, falsear o condutor habitual paira eludir as recargas ou enganar na declaración paira evitar casos excluídos na póliza. Tamén hai persoas que simulan lesións, ocultan una enfermidade ou traumatismo preexistente, ou se pon de acordo nunha versión cruzada para que ambos os implicados poidan cobrar a indemnización.

Con todo, hai circunstancias que causan receos dunha posible fraude cando son detectadas nos sinistros. As que máis destacan son a situación económica do asegurado -que pode ter recibos pendentes ou non haber pago primas- e a contratación ou ampliación das coberturas en datas próximas ao sinistro. Desde o punto de vista pericial poden levantar sospeitas os restos estraños no lugar do sinistro, así como os danos moi elevados nun só vehículo.

As circunstancias persoais do asegurado tamén poden pór sobre aviso á compañía, que se fixa en cuestións como a similitude de apelidos dos implicados, a proximidade dos seus domicilios e se ambos teñen profesións similares.

Técnicas paira detectar unha fraude

As aseguradoras contan con diversas fórmulas paira investigar unha posible fraude. Ademais de comprobar os danos nos bens e vehículos implicados, realizar chamadas cruzadas e verificar os restos estraños visitan o lugar do accidente e entrevistan a familiares e veciños. Contratan investigadores externos tan só en ocasións moi concretas (1% dos casos recolleitos no informe de ICEA) e con menor frecuencia localizan a testemuñas.

Estas investigacións realizadas polas compañías pon de manifesto que os defraudadores non son só os asegurados, senón que en moitas ocasións contan coa colaboración dalgunha outra persoa implicada, do axente de seguros, do taller encargado da reparación ou doutros profesionais.

Por iso, José María Olazábal, responsable da investigación sobre fraudes de ICEA, laméntase de que non se poida levar un rexistro de defraudadores “por problemas coa lei de Protección de Datos”, pero asegura que é un “desexo a longo prazo”.

As aseguradoras tamén defraudan

Con todo, a OFA, Oficina do Asegurado (Asociación paira a Defensa e Protección do Asegurado), denuncia que as compañías se presentan como vítimas dos seus propios clientes e aproveitan paira incrementar as tarifas no ramo do automóbil”.

Javier Serrano, Responsable Nacional da OFA, acusa as aseguradoras de defraudar aos seus clientes nun 90% dos casos, e engade que se produciron 43.000 casos de fraude por parte das compañías, que nalgunhas provincias chegaron a rexeitar a metade das reclamacións presentadas.

Serrano advirte que é moi fácil que una reclamación sexa rexeitada cando o asegurado está só. A razón é que debe cumprir cunha gran cantidade de requisitos e pagar a un avogado especialista en seguros, un médico, un procurador e un perito. Ademais, estes últimos traballan polo xeral paira as aseguradoras.

O responsable da OFA critica tamén que as compañías abusan nos sinistros de pequena e mediana cantidade e pon trabas paira cobrar as indemnizacións de menor contía, pois os custos legais de enfrontarse á aseguradora poden superar as indemnizacións. Por iso, reclama una lei aseguradora digna.

Os consumidores non saben o que asinan

A Oficina do Asegurado elaborou un estudo que mide a relación da poboación española coa súa compañía aseguradora. Entre as súas conclusións cabe destacar que só o 17,1% dos consumidores entende o que está a asinar á hora de contratar una póliza, polo que se produce una gran descoordinación entre o que o asegurado cre que ten cuberto e a realidade.

Esta desunión ten a súa causa en que só o 30% dos clientes len a póliza, pois non a entenden e non teñen tempo, ou non lle dan a importancia que se merece, apunta o estudo da OFA. Tamén destaca que o criterio dominante á hora de contratar un seguro é a confianza cega no vendedor.

Segundo o estudo, os asegurados outorgan máis importancia ao prezo sobre outros factores ao asinar una póliza (76% dos casos) e infórmanse en diferentes compañías (92% da poboación) debido ao progresivo aumento da especialización das aseguradoras.

O estudo especifica que debido aos malos costumes do consumidor, a contratación dun bo número de pólizas leva a cabo sen a dilixencia necesaria e, por tanto, sen saber que se están aceptando una gran cantidade de cláusulas limitativas. O que provoca, en caso de sinistro, que o asegurado teña a impresión de que a compañía “non está a cumprir o seu parte”.

O responsable da elaboración do estudo da OFA, Jesús María Urkiola, considera que é necesario evitar que as reclamacións custen diñeiro aos clientes e propón a arbitraxe de consumo como una boa maneira de solucionar os problemas.