Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Vivienda > Aluguer

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Compartir piso de aluguer

Pode carrexar problemas se non se coñecen con antelación os dereitos e obrigacións deste tipo de arrendamento

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 18deOutubrode2007

“Búscase moza non fumadora para compartir piso de dúas habitacións”. Centos de carteis como este alagan os farois, comercios e paradas de autobús das cidades. Os elevados prezos da vivenda fixeron que moitas persoas, sobre todo novas, véxanse obrigadas a compartir un piso de aluguer. Para facelo con garantías e poder defenderse en caso de abusos, convén coñecer as características propias deste tipo de contrato, nos que deben quedar claros os dereitos e obrigacións de caseiro e inquilinos.

Contrato de arrendamento

O primeiro que debe incluír un contrato de aluguer é a identidade do propietario e de, polo menos, un dos arrendatarios. Neste punto, o contrato de arrendamento pode seguir tres modelos diferentes. No primeiro, o propietario pode decantarse por asinalo só cun dos inquilinos -normalmente o que sexa máis solvente economicamente-, que terá de encargarse de que o resto dos compañeiros pague o seu parte correspondente da renda. En principio é o máis cómodo, pero supón unha gran responsabilidade para o que asuma o contrato, que respondería ante hipotética falta de pagamentos do resto.

A segunda posibilidade é reflectir expresamente no documento os nomes de cada un dos inquilinos. Neste caso, a responsabilidade será solidaria, é dicir, que se algún deles decide irse antes de tempo, os demais terán que pagar o seu aluguer. O propietario poderá reclamar a totalidade da renda a calquera dos arrendatarios se o resto deixa de pagar. Se son todos os que abandonan a casa antes de finalizar o contrato de aluguer, deberán indemnizar ao arrendador. É menos práctico, porque cada vez que alguén se vaia do piso terase que facer un novo contrato para eliminar o seu nome e introducir o do seu substituto, pero é unha maneira de repartir a responsabilidade. O terceiro suposto, que se dá con menor frecuencia, consiste en que cada habitación se alugue de maneira independente do resto da casa. Neste caso, existirán tantos contratos individuais como inquilinos no piso, que tamén se beneficiarán das zonas comúns do mesmo (salón, cociña, baños…).

Cláusulas do contrato

En calquera das modalidades, as partes fixarán libremente o prezo da renda e a duración do aluguer, que normalmente é dun ano prorrogable ata cinco. Tamén se adoitan incluír cláusulas que reflictan que gastos corresponden a cada parte. O propietario debe pagar a cota da comunidade de veciños e os gastos que estean asociados a ela, como a calefacción ou a subministración de auga quente, se son centrais, pero nunca está de máis especificalo por escrito. Os inquilinos, pola súa banda, deben correr cos gastos de subministracións como a auga, a luz, o gas ou o teléfono.


O aluguer adoita ser dun ano prorrogable a cinco e inclúe cláusulas que reflicten os gastos que corresponden a cada parte

O propietario pode pedir co contrato unha serie de garantías para asegurarse de que os arrendatarios non van incorrer en falta de pagamentos. Aínda que non gusten a ninguén, os avais son totalmente legais e están á orde do día. Aquí os inquilinos terán que decidir se cada un presenta o seu ou se un deles faise responsable co seu aval por todos. Existen dúas modalidades: bancarios, polo que unha entidade bancaria retén unha determinada cantidade de diñeiro do inquilino e comprométese a entregarlla ao propietario se este non paga; e persoais, onde alguén relacionado co arrendatario -normalmente os seus pais- comprométese a responder por el en caso de falta de pagamento.

En canto á fianza, esta será equivalente a un mes de aluguer se o piso está amoblado ou a dous se se entrega baleiro. Dela descontaranse os danos que se puideron producir por un inadecuado uso da vivenda. É recomendable formalizar un inventario especificando o estado do inmoble á hora de asinar o contrato. Así se facilitará a devolución da fianza aos inquilinos e non se lles poderán imputar danos dos que non sexan responsables.

Obras na vivenda

As obras para asegurar as condicións de habitabilidade, tales como a reparación dun enchufe ou o arranxo dunha humidade, corresponden ao propietario, que terá que comunicar aos inquilinos o tipo de obra e a súa duración. Pola contra, as pequenas reparacións debidas a danos producidos polo uso, como a substitución dun cristal ou o arranxo dun electrodoméstico, correrán a cargo dos inquilinos. A lei tamén prohibe aos arrendatarios realizar obras que modifiquen a configuración da vivenda sen unha autorización por escrito do propietario. Se non contasen con ela, poden ser obrigados a devolver á vivenda ao seu estado anterior.


Ao finalizar o arrendamento, se non hai danos na vivenda, os inquilinos deberán esixir a devolución íntegra da fianza

O propietario ten dereito a dispor da vivenda se acredita que el ou algúns dos seus familiares directos necesítana para o seu uso persoal. Tamén pode pedir todas as garantías que considere oportunas, como unha nómina ou un aval, sen limitación e poderá botar ao inquilino da casa sen dereito a indemnización se incumpre calquera punto que pactase con el no contrato. A cambio, deberá correr cos gastos de comunidade e de calefacción, terá que avisar con antelación cada vez que queira facer unha visita aos seus inquilinos e nunca poderá entrar na vivenda sen o seu permiso.

Os inquilinos, pola súa banda, teñen dereito a renovar unilateralmente o contrato de aluguer ata un máximo de cinco anos. Ao final do arrendamento deberán esixir, se non hai danos na casa, a devolución íntegra da fianza. Entre as súas obrigacións, está a de pagar o aluguer todos os meses e nas datas acordadas. Nunca poderán utilizar a vivenda para outros fins distintos que o de habitar nela e só poderán subalquilarla co consentimento do propietario.

Onde e como buscar

A maneira menos estresante de alugar unha vivenda é facelo a través dunha axencia inmobiliaria, que é capaz de atopar en pouco tempo un piso á medida do inquilino. Iso si, a cambio dunha comisión equivalente a unha mensualidade. Se non se quere pagar, pódese dar unha volta polas bolsas de vivenda dos organismos públicos ou as universidades.

Outra opción é madrugar en busca dos pisos anunciados nos xornais ou callejear polos barrios que nos parezan máis interesantes. Convén facelo entre semana, aínda que se teña menos tempo, xa que así se poden atopar aos porteiros, que poden supor unha fonte de información moi fiable.

O mundo dos pisos compartidos tamén irrompeu con forza en Internet, onde xa existen varios sitios especializados, como www.pisocompartido.com ou www.compartepiso.com. Outros portais de anuncios como www.segundamano.es ou www.idealista.com tamén ofrecen seccións específicas dedicadas a este mercado.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións