Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Vivienda > Aluguer

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

Compartir piso: se un vaise, quen paga o seu parte?

O inquilino que se marcha ten que pagar o seu parte ata que venza o contrato, sempre que non se chegue a outro acordo

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Mércores, 17 de Novembro de 2010
img_companeros piso hd_

Nos últimos anos, o costume de alugar un piso entre dous ou máis compañeiros de estudos estendeuse a outros grupos sociais, como traballadores asalariados ou profesionais autónomos, e converteu o papel de coarrendatario nunha figura común. Gran parte destes alugueres compartidos non están reflectidos nos contratos, onde figura un só inquilino que logo subarrienda as habitacións ou chega a acordos privados que non quedan rexistrados. A informalidade dalgúns acordos, sumada á falta de especificidade legal neste escenario, abona o terreo para sementar toda clase de dúbidas ao afrontar imprevistos, como determinar quen debe pagar a parte dun coarrendatario cando este se marcha antes de que venza o contrato. A continuación, resólvese esta dúbida.

Contratos de coarrendatarios e consecuencias

Os alugueres, xa sexan de vivendas ou de locais comerciais, réxense pola vontade das partes: os propietarios e os inquilinos. As persoas teñen liberdade para pactar, sempre que ese acordo non sexa contrario á lei. Posto que no caso dos coarrendatarios non hai directrices lexislativas claras, o habitual -e recomendable- é interpretar e aplicar as normas xerais aos casos concretos. É como fabricar unha lei particular entre partes, segundo o establecido no Código Civil en materia de obrigacións contractuais. Deste xeito, o contrato que se asina, o seu contido, as súas disposicións e as súas cláusulas son fundamentais para determinar quen ou quen deben asumir a responsabilidade de pagar o aluguer.

O tipo de contrato determina as obrigacións, excepcións e consecuencias, tanto para o arrendador como para os arrendatarios

Por defecto, os contratos que se asinan son vinculantes ata que cesa o seu período de validez. O mercado do aluguer non é a excepción. A menos que se chegue a un acordo co propietario do inmoble para que rescinda as responsabilidades antes de tempo, os arrendatarios terán que pagar polo inmoble que alugaron aínda que xa non vivan nel. Se son varios inquilinos, dá igual que uns queden e outros se marchen: quen se van deben pagar o seu parte, a menos que se incluíu no contrato unha cláusula de desvinculación anticipada sen consecuencias, que se asinou un contrato solidario ou que cheguen a un acordo co propietario e cos outros arrendadores.

O tipo de contrato determina as obrigacións, as excepcións e as consecuencias, tanto para o arrendador como para os arrendatarios. A pluralidade de opcións é case infinita, xa que ante todo rexe o principio de autonomía da vontade. Pódense introducir tantos matices como apeteza, pero a pesar da diversidade, é posible distinguir dúas grandes clases de contratos para os alugueres con coarrendatarios:

  • Contrato solidario. Ao asinar este documento, todos os inquilinos asumen a responsabilidade da totalidade do aluguer. Se un vaise e os demais non pagan a renda, o dono do inmoble pode iniciar unha demanda xudicial contra calquera dos arrendatarios, xuntos ou por separado. Neste tipo de aluguer, todos responden por todo.

  • Contrato mancomunado. Cada inquilino responde só pola súa banda. Se fosen catro persoas, a cada unha tocaríalle afrontar unicamente unha cuarta parte do aluguer. Se un dos coarrendatarios deixa de pagar porque decide marcharse, os demais non están obrigados a cubrir ese 25% impagado. A parte negativa é que o propietario, neste suposto, podería esixir a resolución inmediata do contrato: desahuciar aos inquilinos por incumprimento e cobrar as penalizacións estipuladas.

No ámbito inmobiliario, o contrato que se utiliza con máis frecuencia é o solidario, xa que supón máis tranquilidade e garantías de cobro para o propietario. O dono do inmoble pode arremeter contra todos os inquilinos para cobrar a renda, mentres que cada un dos arrendatarios está obrigado a responder o importe total. Marcharse do piso non cambia esta dinámica: quen se vai é tan responsable como os demais de pagar ese aluguer en tempo e forma.

Que debe terse en conta

  • Cando se comparte o aluguer dunha casa ou comercio, é fundamental estipular de antemán, con toda claridade e por contrato, como se xestionará ese arrendamento e que se debe facer nos posibles escenarios.

  • Un contrato legal que non reflicta a realidade do acordo (figura un único inquilino aínda que hai varios) pode ocasionar numerosos problemas. Desde o punto de vista legal, se os inquilinos “invisibles” vanse ou deixan de pagar, o arrendatario que está no contrato será o único responsable de asumir a débeda. E peor aínda: subarrendar unha vivenda sen coñecemento e autorización expresa do propietario é motivo de rescisión do contrato, con todas as penalizacións que iso leva.

  • Tanto para os propietarios como para os inquilinos, antes de elaborar e asinar un contrato de coarrendamiento, é recomendable acudir a un profesional especializado no tema.

  • Se é necesario, para maior tranquilidade, pódense acordar normas particulares coas obrigacións e as garantías que se dan a si mesmas as partes.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións