Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Vivienda > Aluguer

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Consecuencias da morte, separación ou divorcio do titular do aluguer dunha vivenda

A Lei determina que persoas teñen dereito a subrogarse no contrato de arrendamento

As persoas que conviven co titular do contrato están no seu dereito de seguir ocupando a vivenda. Pero, en calquera do tres supostos, o arrendamento extinguirase se no prazo de tres meses, dous meses no caso de separación ou divorcio, a cumprir desde a morte do asinante do contrato ou da súa separación ou divorcio, o arrendador non recibe notificación por escrito do feito e da persoa que se vai a subrogar no contrato de aluguer.

Unha vez que o titular dun contrato de arrendamento falece, prodúcese unha ruptura matrimonial na súa vida ou se divorcia, exponse varias cuestións: que dereitos teñen o cónxuxe e os herdeiros? as persoas que conviven co arrendatario en caso de separación, divorcio ou morte deste último poden subrogarse no contrato? Debido ás diferentes consecuencias que se derivan en cada un dos procesos, é oportuno distinguir entre os supostos de separación, divorcio ou nulidade do matrimonio e o da morte do arrendatario.

Tamén é oportuno apuntar que aínda que se segue discutindo se o arrendamento é unha titularidade conxunta e compartida por ambos os cónxuxes, máis aló de que o contrato fose subscrito soamente por un deles, a opinión máis estendida é que o titular do arrendamento é o asinante, e estamos ante un dereito individual e persoal, xa que pola contra carecerían de sentido as normas que a continuación se detallan.

Separación ou divorcio

Devandito o anterior imos explicar que ocorre en caso de separación ou divorcio do arrendatario. Nestes casos, o cónxuxe non arrendatario poderá continuar no uso da vivenda arrendada cando lle sexa atribuída a mesma, normalmente como medida acordada en sentenza ou convenio de separación ou divorcio. Adoita estar vinculada de forma xeral ao cónxuxe que queda coa garda e custodia dos fillos ou, en caso de non ter descendencia, ao cónxuxe que puidese estar máis necesitado de protección.

Nestes casos, a lei establece que a vontade do cónxuxe de continuar co uso da vivenda deberá ser comunicada ao arrendador no prazo de dous meses desde que se notifique a resolución xudicial correspondente, acompañando copia da devandita resolución xudicial ou da parte da mesma que afecte o uso da vivenda.

É importante non esquecerse de realizar a notificación ao propietario do piso a través dun modo fidedigno, xa que en caso de non realizarse tal comunicación no prazo indicado, o arrendador podería solicitar que sexa resolto o contrato de aluguer por cesión inconsentida.

Unha vez que se notificou ao arrendador tal circunstancia, o cónxuxe que queda coa utilización da vivenda convértese no novo arrendatario, cos mesmos dereitos e obrigacións que tiña o cónxuxe que asinara o contrato, considerando que este desaparece da relación contractual.

Falecemento do titular do contrato

En caso de morte do arrendatario, a Lei de Arrendamentos Urbanos (LAU) establece expresamente que poderán subrogarse no contrato o cónxuxe do arrendatario, a persoa que convivise con el de forma permanente en igual relación de afectividade á de cónxuxe, os seus descendentes, ascendientes e irmáns, e as persoas distintas das mencionadas que sufran unha minusvalía igual ou superior ao 65%, sempre que teñan unha relación de parentesco ata o terceiro grao colateral co arrendatario e convivisen con este durante os dous anos anteriores ao falecemento.

A lei establece unha diferenciación entre os requisitos que debe cumprir o cónxuxe, xa que neste suposto só indica como esixencia que no momento do falecemento do arrendatario estivese a convivir con este, e os requisitos que debe reunir a parella de feito, xa que precisa que para poder subrogarse no contrato deberá convivir co arrendatario de forma permanente durante, polo menos, os dous anos anteriores ao tempo do falecemento, salvo que tivesen descendencia en común, nese caso bastará a mera convivencia.

Se son varias as persoas que presentan posibilidades de subrogarse no contrato, a falta dun acordo unánime sobre quen deles sexa o beneficiario, rexerá a orde de ‘prelación’ (preferencia) que se establece na Lei de Arrendamentos Urbanos.

Do mesmo xeito que no suposto da separación ou divorcio, o arrendamento extinguirase se no prazo de tres meses desde a morte do arrendatario, o arrendador non recibe notificación por escrito do feito do falecemento e da persoa que se vai a subrogar no contrato de arrendamento.

Esta comunicación, como xa indicamos, deberase realizar por escrito, deixando constancia da intención que ten de subrogarse no arrendamento. Pódese realizar por calquera medio público ou privado, sempre que quede constancia da súa recepción polo arrendador. Nela deberase indicar a data do falecemento do arrendatario, acompañando certificación rexistral de defunción, e a identidade do subrogado, especificando o seu parentesco co falecido e ofrecendo, no seu caso, unha proba de que cumpre os requisitos legais para subrogarse. Esta notificación debe realizarse dentro do tres meses seguintes ao falecemento do arrendatario.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións