Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

O aval nos préstamos hipotecarios

Si xa de seu resulta ardua o labor de conseguir financiamento paira adquirir una vivenda, aínda se complica máis cando as entidades esixen un aval de persoas distintas do ou dos adquirentes peticionarios do préstamo.
Por EROSKI Consumer 5 de Xuño de 2003

A petición de avais afai facerse, por regra xeral, a xente nova que, na súa aspiración de independencia, pretende a primeira compra dunha vivenda. Si as entidades crediticias esixen avais bancarios, que adoitan ser outorgados por pais, irmáns ou amigos, frústrase en certa medida dita aspiración, dado que o vínculo de dependencia, a consecuencia do aval, ligaralles economicamente cos avalistas durante todo o prazo de duración do préstamo hipotecario.

Son variadas as causas polas que as entidades esixen avales pero, fundamentalmente, fano ante dous supostos, a precariedade laboral, contratos lixo, ou de que o importe do préstamo solicitado pase o 80 % do valor de tasación da vivenda.

Situación na que se sitúan os avalistas:

a) Responden en igual forma e medida que os prestatarios paira o caso de incumprimento ou non pago do préstamo. É dicir, responderán non só das cotas, tamén de demoras, costas procesuais, seguros, etc.

b) Salvo que expresamente consíntano os solicitantes do préstamo, os avalistas non reciben información algunha sobre o cumprimento ou non da obrigación de pago. É por iso recomendable que os avalistas resérvense expresamente o dereito de información. En caso contrario a sorpresa pode ser maiúscula se se coñece a falta de pagamento ao recibir a notificación xudicial pertinente.

c) A entidade non ten a obrigación de embargar en primeiro lugar o ben hipotecado en caso de falta de pagamento. Perfectamente poden, desde o punto de vista xurídico, soslayar a vivenda hipotecada e acudir directamente á traba dos bens persoais do avalista.

d) No suposto de pluralidade de avalistas, por exemplo os catro pais dunha parella, no caso de falta de pagamento, a entidade pode acudir contra calquera dos avalistas e, contra o que a opinión pública opina, non se divide a débeda pola metade entre as dúas familias. A entidade executará as súas accións contra aquel que presente bens máis fáciles de embargo e liquidación.

Os avalados poden tentar levar á práctica os seguintes consellos:

a) Tentar na fase previa de concesión do préstamo hipotecario negarse ao otorgamiento do aval. Debería ser suficiente a garantía hipotecaria da vivenda. En caso contrario, se se outorga aval, suporía un suposto de sobregarantía. É dicir, paira o suposto de falta de pagamento das cotas respondería non só a casa, senón tamén os bens persoais do avalista. Isto non é lóxico, xa que ademais de implicar a outras persoas, desvirtúa o mesmo concepto de hipoteca como instrumento que facilita a adquisición de vivenda.

b) No caso de que exista o aval, no caso de dificultades de pago, débese pór en coñecemento dos avalistas. Ás veces pódense atopar solucións relativamente fáciles, e non esperar ás citacións xudiciais como demandados, co agravante dos custos causados: intereses de demora, gastos xudiciais…

En relación coas entidades de crédito cabe sinalar que o aval debe ser una fórmula que han de utilizar de forma excepcional. Se o crédito hipotecario outorgouse con rigor os avais son superfluos.