Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Vivienda > Aluguer

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Os erros que se deben evitar ao asinar un contrato de aluguer

Convén ler o texto con atención e pedir a modificación das cláusulas coas que se estea en desacordo

img_metro 1

Todos os días fanse centos de contratos de aluguer e, aínda que son parecidos entre si, cada un deles ten as súas peculiaridades. Uns fixan a obrigación de facer un aval bancario para entregar as chaves, outros repercuten sobre o arrendatario o pago da cota da comunidade de veciños e mesmo algúns se realizan de forma verbal. Aínda que supón un desembolso importante por parte do inquilino e nalgunhas ocasións un risco para o propietario, en certos casos non se toman as precaucións necesarias á hora de asinar o contrato e unha das partes resulta prexudicada. Por iso, convén ler o texto con atención e pedir a modificación das cláusulas coas que se estea en desacordo.

Img metro articulo
Imaxe: Lu

Os consumidores son cada vez máis precavidos cando teñen que tomar decisións que afectan á súa economía, como arrendar un piso. Pero moitas veces as cautelas non son suficientes e os seus intereses ven danados. Estes son algúns dos erros que hai que evitar cando se asina un contrato de aluguer:

1. Non comprobar que o arrendador é o propietario

O habitual, e o que ocorre en case todos os casos, é que o dono da vivenda sexa á súa vez quen a pon en aluguer. Pero outras veces son persoas alleas ao piso ou familiares do titular os que tenten arrendar a casa. É posible que, tras unha sentenza xudicial de divorcio ou como consecuencia dunha herdanza, a vivenda xa non pertenza ao titular que no seu momento ostentaba a propiedade ou parte dela e por tanto non ten o dereito de alugala.

Hai que cerciorarse de que o arrendador sexa o propietario da vivenda

Para evitar enganos, convén consultar previamente os arquivos do Rexistro da Propiedade. Basta con pedir unha nota simple que, por un prezo aproximado de 3 euros, revela se quen figura como propietario é a persoa que pon o piso en aluguer.

Tamén é posible que se trate dun subarriendo, que a casa estea xa ocupada por outra persoa e cando chegue o novo inquilino atópese a xente vivindo no piso que vai habitar.

Aínda que a lei sitúase case sempre ao lado do arrendatario que foi enganado, ás veces xa se adiantaron cantidades ou comprometido o diñeiro mediante un aval, cuxa recuperación pode dilatarse no tempo.

2. Descoñecer se a inmobiliaria cobra ao inquilino

Se o contrato de aluguer vaise a facer a través dunha axencia, o interesado en arrendar a casa debe preguntar en primeiro lugar os honorarios do establecemento. O máis frecuente é que sexa o dono do piso quen corra cos gastos, pero algunhas axencias cobran tamén ao inquilino.

Compensa, por tanto, coñecer este dato para optar por outra empresa para formalizar o aluguer ou simplemente co obxectivo de saber por canto sairá a transacción. É mellor estar ao corrente desde o principio para non levar desagradables sorpresas cando se vaia a asinar.

3. Non negociar

O mercado do aluguer cambiou nos últimos anos e moitos propietarios que non poden vender a súa segunda vivenda optan por arrendala. Ás veces prefiren recibir un prezo algo máis baixo que mantela baleira, pero en xeral queren un inquilino que lles dea certa seguridade.

Se o interesado cumpre co perfil requirido polo dono, sempre se pode tentar que este lle faga unha rebaixa na mensualidade, que realice pequenas reformas ou dea flexibilidade a algunha cláusula incluída no contrato.

4. Facer un contrato verbal

A lei dá a posibilidade de celebrar o contrato por escrito ou de palabra e ambos teñen validez. Pero á hora de demostrar que se chegou a certos acordos ou que se fixaron determinadas cláusulas é moito máis difícil facelo se o contrato realizouse de maneira verbal.

Pode ser negativo tanto para o propietario como para o inquilino. Se un deles obra con mala fe, pode asegurar que se pactou unha cousa cando en realidade se acordou o contrario. Por exemplo, se se dixo que o propietario pagaría os gastos da comunidade este pode alegar que é falso se quere botar ao arrendatario. O inquilino, pola súa banda, pode soster que o dono da vivenda comprometeuse a cobrarlle unha cantidade máis baixa e non hai forma de demostrar que isto non é así.

5. Non ler o contrato

É un dos erros que se comete con máis frecuencia: dar por suposto que as cláusulas incluídas son as que se acordaron de antemán. Se non se revisa o escrito e é a outra parte quen o redactou, cabe a posibilidade de que non apareza todo o que o inquilino desexa.

Convén reflectir no contrato se a casa ten danos

A maioría das veces isto ocorre sen mala fe por parte do propietario, que se limita a copiar un modelo de contrato sen modificar as cláusulas que nel aparecen. Se non se mira con detalle é posible que se exclúan certos aspectos importantes para o arrendatario.

6. Non asinar todas as follas

Avogados e expertos inmobiliarios recomendan estampar a firma en cada un dos folios e anexos que aparecen no contrato e non só no primeiro ou no último.

Desta forma evítase que despois se introduzan cláusulas ou se eliminen partes que prexudiquen ao inquilino ou ao propietario.

7. Non revisar a casa nin reflectilo no contrato

Algunhas veces a vivenda que se vai a alugar non está en moi boas condicións; está habitable pero ten algunha greta, danos, o sistema eléctrico falla ou as tubaxes atáscanse. Se o inquilino acepta entrar a vivir aínda que a casa teña algunhas pegas, debe deixar por escrito no contrato os danos que presenta a vivenda e se o dono comprométese a reparalas.

Se isto non se plasma no contrato, o propietario pode negarse a facer o arranxo unha vez que o inquilino xa se atopa na vivenda. E o que é peor, un tempo despois, pode dicir que foi o arrendatario quen causou os danos na casa. Isto pódelle dar dereito a pedir que o pague e mesmo a botarlle do piso.

8. Non facer inventario

Da mesma forma que convén deixar constancia do estado da vivenda, no contrato débese incluír con claridade, nun anexo, o mobiliario que queda no piso, os electrodomésticos e o estado no que se atopan.

Se é posible, débese evitar adiantar cantidades moi elevadas

Hai que deixar claro se a casa está amoblada, semiamueblada ou se aluga baleira. Así o inquilino evita que despois se lle culpe de estragar un aparello que xa non se atopaba en estado óptimo e o dono cóbrese as costas se lle falta algún obxecto.

9. Dar por suposto algo que non aparece por escrito

Con bastante frecuencia, ao ler o contrato o inquilino dáse conta de que algunhas cousas non aparecen entre as cláusulas. Ao dicirllo ao dono ou ao axente inmobiliario este tranquilízalle, resta importancia ao asunto e asegura que se dá por suposto.

Nos contratos non hai que deixar nada ao azar e todo debe estar plasmado pois, como se adoita dicir, as palabras lévallas o vento. Hai que prever todas as circunstancias e pedir que se modifique o contrato para que figuren no novo escrito. Poida que por prudencia ou por vergoña o futuro inquilino non faga esta petición e cando teña que reclamar será moito máis difícil que lle dean a razón.

10. Non fixar a forma de pago

No contrato sempre debe aparecer a maneira en que se van a abonar as mensualidades do aluguer. O ingreso na conta bancaria do arrendador é unha das máis cómodas, pero tamén se pode pactar que o propietario acuda á casa durante os 10 primeiros días do mes para cobrar o diñeiro. Neste caso o pagador debe obter un recibo cada vez que fai efectivo o abono.

É importante tanto para o inquilino como para o dono do piso que quede por escrito a forma de pago, pois pola contra una das dúas partes pode argumentar que tentou abonar o diñeiro ou cobralo e non foi posible.

11. Acceder a pagar conceptos que corresponden ao propietario

Algúns anuncios de aluguer de vivenda son moi rechamantes polo seu baixo prezo. Despois, ao consultalo, resulta que hai que pagar por todos os gastos e xunto á auga quente, a luz, a calefacción -que corren por parte do inquilino- tamén hai que abonar outros conceptos como o IBI, o imposto de lixos, a auga fría ou a comunidade de veciños.

A lei dá completa liberdade ao propietario para que introduza no contrato cláusulas nas que atribúa ao arrendatario o pago de todos estes servizos, pero é conveniente que antes de asinar o inquilino calcule canto vai ter que pagar por estes impostos que, en principio e se non se establece o contrario, corresponderíanlle ao dono do piso.

12. Aceptar facer un aval elevado ou por moito tempo

É normal que o propietario dun piso queira asegurarse o pago das cotas do aluguer, xa que son moitos os casos de inquilinos que non son solventes ou que despois dun tempo deixan de pagar. Pode facelo a través da solicitude dun aval: o cliente deposita no banco o diñeiro que lle pida o propietario e se non abona as cotas o arrendador pode quedar con iso.

Pero hai veces que a cantidade solicitada é moi elevada e, sobre todo, hai que deixala durante varios anos. Se isto é así compensa negociar co dono e mesmo buscarse outra casa na que non haxa que deixar o diñeiro inmobilizado durante tanto tempo.

13. Adiantar cantidades elevadas

Tamén hai que evitar, na medida do posible, abonar de maneira anticipada moitas mensualidades para quedar coa vivenda.

Salvo que a economía estea moi saneada ou se trate dunha casa única, que se adapta á perfección ás necesidades do inquilino, é mellor negociar e non quedar sen un diñeiro que pode ser imprescindible.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións