Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Vivenda > Comunidades de veciños seguros e lexislación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Porteiro, físico ou automático?

Videoporteros e empresas de limpeza substitúen ao conserxe tradicional nas dúas tarefas máis valoradas: o aseo do inmoble e a seguridade

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Mércores, 23deXaneirode2008

Porteiro físico: en vías de extinción

/imgs/2008/01/porteroautomatico1.jpg

A figura do porteiro ocupou, durante anos, un papel cotián e visible nas comunidades de veciños; tan útil que, en moitos casos, resultaba case impensable prescindir dos seus servizos. Máis aló de custodiar o portal, dar os bos días, recibir a correspondencia ou manter a punto o inmoble, as súas tarefas, en ocasións, excedían o estritamente laboral e daban paso a unha relación personalizada, cun toque de familiaridad. Non era un copropietario máis, pero residía no edificio, coñecía a todos polo seu nome e iso permitía que os vínculos fosen máis estreitos que noutro tipo de traballos.

O oficio aínda existe, aínda que en proporcións cada vez menores. Na actualidade, son poucos os porteiros que se axustan ao esquema clásico. Polo xeral, traballan en comunidades cun poder adquisitivo alto ou medio alto, están en idade de xubilarse e, cando o fan, o posto non se renova. Polo menos, non coas características de outrora. Os que son contratados hoxe en día xa non viven no edificio onde traballan, limítanse a unhas tarefas concretas e cumpren un horario estrito, respondendo máis ao perfil dun conserxe. Pero tampouco eles son xa o habitual nos inmobles. O avance das novas tecnoloxías, o aforro e o propio ritmo da vida actual inciden de maneira directa en que as comunidades de veciños prefiran un bo sistema electrónico e a contratación de empresas de servizos -como o de limpeza ou mantemento- a asumir os custos mensuais que supón un porteiro tradicional. Si o debate redúcese a números, case non hai discusión posible: é máis barato e máis simple instalar un videoportero.

O avance tecnolóxico, o aforro e o ritmo de vida provocan a elección de sistemas electrónicos e empresas de servizos antes que asumir o custo dun porteiro tradicional

Desde o punto de vista material, o modelo anterior non compensa. Polo menos, así o asegura Juan Antonio Díez, administrador de leiras, quen afirma que é máis rendible contratar a unha empresa de limpeza ou a alguén que acuda a cambiar as lamparillas, que afrontar un soldo coas súas pagas extra, as vacacións, as baixas, e a vivenda. Porque, ademais de proporcionar una residencia ao porteiro, moitas veces os seus gastos básicos corren por conta da comunidade. Segundo afirma Díez, antes chegábase a acordos, dependendo de cada edificio. Algunhas veces, os propietarios pagaban unha porcentaxe das facturas de luz, auga e teléfono. Outras, pagábano todo. Por iso é polo que a tendencia sexa a eliminación do persoal, que os veciños xa non soliciten este tipo de servizo, e que prefiran alugar ou vender o inmoble que antes ocupaba o empregado. Como indica o administrador de leiras, o soldo dun porteiro rolda os 800 euros mensuais, dos que se desconta a seguridade social, pero algunhas veces chega a máis, sen contar propínalas, que tamén suman. “Ter un no edificio é un luxo que, actualmente, non moitos poden permitirse”.

O porteiro, un valor engadido

O feito é que, dun tempo para acó, os porteiros tradicionais traballan en edificios cuxos propietarios gozan de certo poder adquisitivo. Paira establecer una simple relación basta dicir que canto maior é o nivel socioeconómico dunha comunidade, maior é tamén a probabilidade de que contrate os servizos deste profesional. Tanto é así que esta ecuación nótase no mercado e, aínda que resulte sorprendente, a existencia ou non dun porteiro físico pode condicionar a compra dun inmoble.

Paira Ambrosio Gonzalo Margüello, delegado en Biscaia da Asociaciónde Expertos Inmobiliarios (APEI), hai dúas vertentes moi claras. Por unha banda, nos pisos que roldan os 265.000 euros, non ter porteiro favorece a venda, posto que evita una serie de gastos mensuais. Por outro, en pisos de prezo máis elevado, valórase positivamente a presenza dun porteiro e o servizo que presta, porque soluciona problemas e aos propietarios gústalles ter a unha persoa que se ocupe deles. Algo similar ocorre cos alugueres, onde o feito de contar cun porteiro físico convértese, mesmo, nun reclamo; un valor engadido, como o ascensor ou a calefacción, que cotiza mellor o inmoble á hora de arrendalo. Pero, do mesmo xeito que outros especialistas, o delegado biscaíño da APEI destaca que a figura do porteiro está en franca extinción, e asegura que quedan en poucos sitios. Antes habíaos en vivendas de tipo medio, pero iso desapareceu. Como sinala o administrador Juan Antonio Díez, ademais de que xa non se solicita este servizo, quen o buscan tampouco o atopan.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións